ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਤ੍ਤਥਾਕਾਰ੍षੀਤ੍ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਸ ਭ੍ਰਾਤॄਨਭਿਜਾਨੀਹਿ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰੋ। ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਰਾ ਮੰਨੋ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਦਿਓ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਤਦ੍ਵਚੋ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ। ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ; ਜਦੋਂ ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਮਹਿਲਾ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਉਤ੍ਥਿਤੇषੁ ਮਹਾਰਾਜ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਸੁ। ਰਹਿਤੇ ਸਞ੍ਜਯਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉੱਠ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ਂਸਮਾਨੋ ਵਿਜਯਂ ਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਵਸ਼ਾਨੁਗਃ । ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੇ, ਹੋਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਿਸਚੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਾਵਲ੍ਗਣੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਃ ਸਾਰਫਲ੍ਗੁ ਸ੍ਵੇਸਨਾਯਂ ਯਾਵਦਿਹਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍। ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਨਿਪੁਣਂ ਵੇਤ੍ਥ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਮੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਯਃ ਕਿਮੁ ਤੇषਾਂ ਕਨੀਯਃ
ਗਾਵਲਗਣੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰ ਦੱਸੋ, ਬਿਨਾ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੌਣ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮੇਤਯੋਃ ਸਾਰਵਿਤ੍ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ੀ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੋਰ੍ਨਿਪੁਣੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਃ। ਸ ਮੇ ਪृष੍ਟਃ ਸਞ੍ਜਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕਤਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਸਨ੍ਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੋ, ਅਤੇ ਨਿਸਚੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੰਜਯਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ—ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਹੈ?
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਰਹਿਤੇ ਜਾਤੁ ਕਿਂਚਿ- ਦਸੂਯਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ ਰਾਜਨ੍। ਆਨਯਸ੍ਵ ਪਿਤਰਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਚ ਮਹਿषੀਮਾਜਮੀਢ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜੇ, ਈਰਖਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।
ਤੋ ਤੇऽਸੂਯਾਂ ਵਿਨਯੇਤਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੌ ਤੌ ਨਿਪੁਣੌ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞੌ । ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤਦ੍ਵਦੇਯਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਮਤਂ ਕੇਸ਼ਵਪਾਰ੍ਥਯੋਰ੍ਯਤ੍
ਰਾਜੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਈਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਣਗੇ—ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਪੁਣ ਅਤੇ ਨਿਸਚੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਏ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰਾਜਗਾਮਹ। ਆਨੀਤੌ ਵਿਦੁਰੇਣੇਹ ਸਭਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਦੋਵੇਂ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ; ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਨ੍ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਚ। ਅਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਸੰਜਯਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਵੈਪਾਯਨ ਆਏ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸਂਪृਚ੍ਛਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਯ ਸਞ੍ਜਯ ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਵਦੇषੋऽਨੁਯੁਙ੍ਕ੍ਤੇ। ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਵਦ੍ਵੇਤ੍ਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਥਾਵ- ਦ੍ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇऽਰ੍ਜੁਨੇ ਚ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੰਜਯਾ—ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਰਹੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਬਾਰੇ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਧਨ੍ਵਿਨੌ ਪਰਮਾਰ੍ਥਿਤੌ। ਕਾਮਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਭੂਤੌ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਯ ਸਂਮਿਤੌ
ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਮਾਨ੍ਤਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਯ ਯਥਾਮੁਕ੍ਤਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ । ਚਕ੍ਰਂ ਤਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਭੋ
ਉਹ ਦੂਰ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਚੱਕਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।
ਸਾਪਹ੍ਨਵਂ ਕੌਰਵੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸੁਸਂਮਤਮ੍। ਸਾਰਾਸਾਰਬਲਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤੇਜਃਪੁਞ੍ਜਾਵਭਾਸਿਤਮ੍
ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਲੁਕਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ।
ਨਰਕਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਚੈਵ ਕਂਸਂ ਚੈਦ੍ਯਂ ਚ ਮਾਧਵਃ। ਜਿਤਵਾਨ੍ਘੋਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨ੍ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਨਰਕ, ਸ਼ੰਬਰ, ਕੰਸ ਅਤੇ ਸੌਭਾ—ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ—ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਮਨਸੈਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਵਸ਼ਂ ਵਸ਼ੀ
ਉਤਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ਹਿ ਯਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪृਚ੍ਛਸੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਸਾਰਾਸਾਰਬਲਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਤ੍ਸਮਾਸੇਨ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਰਾਜੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣਨ ਲਈ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣੋ।
ਏਕਤੋ ਵਾ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੇਕਤੋ ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸਾਰਤੋ ਜਗਤਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਦਤਿਰਿਕ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਜਨਾਰਦਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।
ਭਸ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਞ੍ਜਗਦਿਦਂ ਮਨਸੈਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਨ ਤੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਜਗਚ੍ਛਕ੍ਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ।
ਯਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਯਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਤੋ ਹ੍ਰੀਰਾਰ੍ਜਵਂ ਯਤਃ। ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਯਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤੋ ਜਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਸਚ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਲਜਾ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਗੋਵਿੰਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਜਿੱਤ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਿਵਂ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਚੇष੍ਟਯਤਿ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਤ੍ਰਂ ਲੋਕਂ ਸਂਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ । ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਨ੍ਮੂਢਾਨ੍ਦਗ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਤੇ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਚਕ੍ਰਂ ਜਗਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਯੁਗਚਕ੍ਰਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਆਤ੍ਮਯੋਗੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਯਤੇऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਸ੍ਯ ਚ ਹਿ ਮृਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਜਙ੍ਗਮਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚ । ਈष੍ਟੇ ਹਿ ਭਗਵਾਨੇਕਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਕਾਲ, ਮੌਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੇਵਲ ਭਗਵਾਨ ਹਨ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਈਸ਼ਨ੍ਨਪਿ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਹਰਿਃ। ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਾਰਭਤੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕੀਨਾਸ਼ ਇਵ ਦੁਰ੍ਬਲਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਿਰਬਲ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨ ਵਞ੍ਚਯਤੇ ਲੋਕਾਨ੍ਮਾਯਾਯੋਗੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਯੇ ਤਮੇਵ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਤੇ ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਧਵਂ ਵੇਤ੍ਥ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਕਥਮੇਨਂ ਨ ਵੇਦਾਹਂ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਤੂੰ ਮਾਧਵ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂਇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਸੰਜਯ।
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾ ਮਮ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨ ਹੀਯਤੇ। ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨਸ੍ਤਮੋਧ੍ਵਸ੍ਤੋ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਤੇ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ।
ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਤਾਤ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਰਿਯੁਗਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਕਰ੍ਤਾਰਮਕृਤਂ ਦੇਵਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯਮ੍
ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਜਨਮਾ ਕਰਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਗਾਵਲ੍ਗਣੇऽਤ੍ਰ ਕਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਯਾ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ। ਯਯਾ ਤ੍ਵਮਭਿਜਾਨਾਸਿ ਤ੍ਰਿਯੁਗਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਗਾਵਲਗਨ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਨਿੱਤ ਭਗਤੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ?