ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੋ ਮੈਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੋਦ੍ਵਿਜਤੇ ਜਨਃ। ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਗਮ੍ਭੀਰਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਤृਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲਗਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਲੋਕ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਭੱਜਦੇ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾऽਚਰਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਤਦੇਵਾਸ੍ਥਾਯ ਮੋਦਨ੍ਤੇ ਦਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਆਪ-ਕਾਬੂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈष੍ਕਰ੍ਮ੍ਯਂ ਵਾ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜ੍ਞਾਨਤृਪ੍ਤੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਚਰਁਲ੍ਲੋਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼ਕੁਨੀਨਾਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਪਦਂ ਨੈਵੋਪਲਭ੍ਯਤੇ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਤृਪ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਮ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਜੇ ਹੋਏ ਮੁਨੀ ਦਾ ਜੀਵਨ-ਰਾਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯੈਵ ਗृਹਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਵਾਭਿਮਨ੍ਯਤੇ । ਲੋਕਾਸ੍ਤੇਜੋਮਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾ ਦਿਵਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੇਵਲ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਉਤ੍ਪਥਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮਾਰ੍ਗਮਨਭਿਜ੍ਞ ਇਵਾਧ੍ਵਗਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਕਹਿਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਗਲਤ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਯਾਤਰੀ ਰਾਹ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਤ੍ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਜਿਹੀਰ੍षਸਿ। ਪਞ੍ਚਾਨਾਮਿਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਹਤਾਂ ਲੋਕਧਾਰਿਣਾਮ੍
ਤੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਣ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਮਿਹਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪਰਾਂ ਗਤਿਮਸਂਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨ ਤ੍ਵਂ ਜੇਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਅਜੇ ਉੱਚ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ ਪਾਈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਬਲੇ। ਰਣਾਨ੍ਤਕਂ ਤਰ੍ਜਯਸੇ ਮਹਾਵਾਤਮਿਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੋਈ ਸماني ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਵੇ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੇਰੁਂ ਸਿਖਰਿਣਾਮਿਵ। ਯੁਧਿ ਗਾਣ੍ਡਿਵਧਨ੍ਵਾਨਂ ਕੋ ਨੁ ਯੁਧ੍ਯੇਤ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਕੌਣ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਃ ਕਮਿਵਾਦ੍ਯ ਨ ਸ਼ਾਤਯੇਤ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਦੇਵਰਾਡਸ਼ਨੀਮਿਵ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਅੱਜ ਕਿਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸਂਮਤੋऽਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਿषੁ। ਧ੍ਵਂਸਯਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਸੇਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੀ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨੇਨ ਤ੍ਰੀਲ੍ਲੋਕਾਨਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ । ਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕੋ ਨੁ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ?
ਏਕਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤਯਸ਼੍ਚ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਚੇਯਮੇਕਤਸ਼੍ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਸਬੰਧੀ ਹਨ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਆਪ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਯਤਾਤ੍ਮਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਅਵਿषਹ੍ਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਪਿ ਤਦ੍ਬਲਂ ਯਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਅਜੈਯ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠ ਤਾਤ ਸਤਾਂ ਵਾਕ੍ਯੇ ਸੁਹृਦਾਮਰ੍ਥਵਾਦਿਨਾਮ੍। ਵृਦ੍ਧਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਭੀष੍ਮਂ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ; ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ।
ਮਾਂ ਚ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂष ਕੁਰੂਣਾਮਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜਂ ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਮ੍
ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਵਿਕਰਨ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣ।
ਏਤੇ ਹ੍ਯਪਿ ਯਤੈਵਾਹਂ ਮਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਹ੍ਯੇਤੇ ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਨੇਹਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮੰਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਹਨ ਤੇ ਭਾਰਤ, ਸਭ ਦੀ ਮਮਤਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤਦ੍ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਗ੍ਰਤਃ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਗਾਃ ਸੁਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਬਲਂ ਤੇ ਸਮਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਜੋ ਵੀਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਯਚ੍ਚੈਵ ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਏਕਸ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨਗਰ ਵਿਚ ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਤੇ ਕਈ ਲੋਕ ਕਾਫੀ ਸਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਮੂਨਾ ਬਣੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਤ੍ਤਥਾਕਾਰ੍षੀਤ੍ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਸ ਭ੍ਰਾਤॄਨਭਿਜਾਨੀਹਿ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰੋ। ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਰਾ ਮੰਨੋ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਦਿਓ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਤਦ੍ਵਚੋ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ। ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ; ਜਦੋਂ ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਮਹਿਲਾ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਉਤ੍ਥਿਤੇषੁ ਮਹਾਰਾਜ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਸੁ। ਰਹਿਤੇ ਸਞ੍ਜਯਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉੱਠ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ਂਸਮਾਨੋ ਵਿਜਯਂ ਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਵਸ਼ਾਨੁਗਃ । ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੇ, ਹੋਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਿਸਚੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਾਵਲ੍ਗਣੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਃ ਸਾਰਫਲ੍ਗੁ ਸ੍ਵੇਸਨਾਯਂ ਯਾਵਦਿਹਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍। ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਨਿਪੁਣਂ ਵੇਤ੍ਥ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਮੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਯਃ ਕਿਮੁ ਤੇषਾਂ ਕਨੀਯਃ
ਗਾਵਲਗਣੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰ ਦੱਸੋ, ਬਿਨਾ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੌਣ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮੇਤਯੋਃ ਸਾਰਵਿਤ੍ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ੀ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੋਰ੍ਨਿਪੁਣੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਃ। ਸ ਮੇ ਪृष੍ਟਃ ਸਞ੍ਜਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕਤਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਸਨ੍ਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੋ, ਅਤੇ ਨਿਸਚੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੰਜਯਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ—ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਹੈ?
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਰਹਿਤੇ ਜਾਤੁ ਕਿਂਚਿ- ਦਸੂਯਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ ਰਾਜਨ੍। ਆਨਯਸ੍ਵ ਪਿਤਰਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਚ ਮਹਿषੀਮਾਜਮੀਢ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜੇ, ਈਰਖਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।
ਤੋ ਤੇऽਸੂਯਾਂ ਵਿਨਯੇਤਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੌ ਤੌ ਨਿਪੁਣੌ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞੌ । ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤਦ੍ਵਦੇਯਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਮਤਂ ਕੇਸ਼ਵਪਾਰ੍ਥਯੋਰ੍ਯਤ੍
ਰਾਜੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਈਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਣਗੇ—ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਪੁਣ ਅਤੇ ਨਿਸਚੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਏ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰਾਜਗਾਮਹ। ਆਨੀਤੌ ਵਿਦੁਰੇਣੇਹ ਸਭਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਦੋਵੇਂ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ; ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਨ੍ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਚ। ਅਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਸੰਜਯਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਵੈਪਾਯਨ ਆਏ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ।