ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਯਥਾਵਦੁਪਪਦ੍ਯਤੇ । ਦਮੋ ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨਮਧੀਤਂ ਚਾਨੁਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਲਈ ਦਾਨ, ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਸਫਲਤਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਆਪ-ਕਾਬੂ ਦਾਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ।
ਦਮਸ੍ਤੇਜੋ ਵਰ੍ਧਯਤਿ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਦਮ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਵृਦ੍ਧਤੇਜਾਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਮਹਤ੍
ਆਪ-ਕਾਬੂ ਚਮਕ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਆਪ-ਕਾਬੂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਆਪ-ਕਾਬੂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਭ੍ਯ ਇਵ ਭੂਤਾਨਾਮਦਾਨ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਦਾ ਭਯਮ੍ । ਯੇषਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿषੇਧਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸृष੍ਟਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਬੇ-ਕਾਬੂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਬਣਾਈ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਾਹੁਰ੍ਦਮਮੇਵੋਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇषਾਂ ਸਮੁਦਯੋ ਦਮਃ
ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪ-ਕਾਬੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਪ-ਕਾਬੂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧृਤਿਰਹਿਂਸਾ ਚ ਸਮਤਾ ਸਤ੍ਯਮਾਰ੍ਜਵਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਭਿਜਯੋ ਧੈਰ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਦਵਂ ਹ੍ਰੀਰਚਾਪਲਮ੍
ਮਾਫੀ, ਹੌਸਲਾ, ਅਹਿੰਸਾ, ਬਰਾਬਰੀ, ਸਚਾਈ, ਸਾਦਗੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਧੀਰਜ, ਨਰਮੀ, ਲਾਜ ਅਤੇ ਚੰਚਲਤਾ ਦਾ ਅਭਾਵ—
ਅਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਮਸਂਰਮ੍ਭਃ ਸਨ੍ਤੋषਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਤਾ । ਏਤਾਨਿ ਯਸ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ ਦਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ—ਹੇ ਰਾਜੇ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ-ਕਾਬੂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮੋ ਲੋਭਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨਿਦ੍ਰਾ ਵਿਕਤ੍ਥਨਮ੍। ਮਾਨ ਈਰ੍ष੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚ ਨੈਤਦ੍ਦਾਨ੍ਤੋ ਨਿषੇਵਤੇ। ਅਜਿਹ੍ਮਮਸ਼ਠਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮੇਤਦ੍ਦਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ, ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ, ਨੀਂਦ, ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ, ਮਾਣ, ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਦੁਖ—ਆਪ-ਕਾਬੂ ਮਨੁੱਖ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ; ਸਿੱਧਾ, ਸਾਫ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਣਾ, ਇਹ ਆਪ-ਕਾਬੂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਅਲੋਲੁਪਸ੍ਤਥਾऽਲ੍ਪੇਪ੍ਸੁਃ ਕਾਮਾਨਾਮਵਿਚਿਨ੍ਤਿਤਾ । ਸਮੁਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ ਪਰੁषਃ ਸ ਦਾਨ੍ਤਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਥਾਹ, ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਰੁੱਖਾ—ਉਹ ਆਪ-ਕਾਬੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵृਤ੍ਤਃ ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾऽਤ੍ਮਵਿਦ੍ਬੁਧਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਹ ਲੋਕੇ ਸਂਮਾਨਂ ਸੁਗਤਿਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਫ ਮਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਪ-ਚੇਤਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੰਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਯਂ ਯਸ੍ਯ ਭੂਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਭਯਂ ਯਤਃ। ਸ ਵੈ ਪਰਿਣਤਪ੍ਰਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤੋ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—ਉਹ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੋ ਮੈਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੋਦ੍ਵਿਜਤੇ ਜਨਃ। ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਗਮ੍ਭੀਰਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਤृਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲਗਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਲੋਕ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਭੱਜਦੇ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾऽਚਰਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਤਦੇਵਾਸ੍ਥਾਯ ਮੋਦਨ੍ਤੇ ਦਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਆਪ-ਕਾਬੂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈष੍ਕਰ੍ਮ੍ਯਂ ਵਾ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜ੍ਞਾਨਤृਪ੍ਤੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਚਰਁਲ੍ਲੋਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼ਕੁਨੀਨਾਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਪਦਂ ਨੈਵੋਪਲਭ੍ਯਤੇ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਤृਪ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਮ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਜੇ ਹੋਏ ਮੁਨੀ ਦਾ ਜੀਵਨ-ਰਾਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯੈਵ ਗृਹਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਵਾਭਿਮਨ੍ਯਤੇ । ਲੋਕਾਸ੍ਤੇਜੋਮਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਨ੍ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾ ਦਿਵਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੇਵਲ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਉਤ੍ਪਥਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮਾਰ੍ਗਮਨਭਿਜ੍ਞ ਇਵਾਧ੍ਵਗਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਕਹਿਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਗਲਤ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਯਾਤਰੀ ਰਾਹ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਤ੍ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਜਿਹੀਰ੍षਸਿ। ਪਞ੍ਚਾਨਾਮਿਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਹਤਾਂ ਲੋਕਧਾਰਿਣਾਮ੍
ਤੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਣ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਮਿਹਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪਰਾਂ ਗਤਿਮਸਂਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨ ਤ੍ਵਂ ਜੇਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਅਜੇ ਉੱਚ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ ਪਾਈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਬਲੇ। ਰਣਾਨ੍ਤਕਂ ਤਰ੍ਜਯਸੇ ਮਹਾਵਾਤਮਿਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੋਈ ਸماني ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਵੇ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੇਰੁਂ ਸਿਖਰਿਣਾਮਿਵ। ਯੁਧਿ ਗਾਣ੍ਡਿਵਧਨ੍ਵਾਨਂ ਕੋ ਨੁ ਯੁਧ੍ਯੇਤ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਕੌਣ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਃ ਕਮਿਵਾਦ੍ਯ ਨ ਸ਼ਾਤਯੇਤ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਦੇਵਰਾਡਸ਼ਨੀਮਿਵ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਅੱਜ ਕਿਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸਂਮਤੋऽਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਿषੁ। ਧ੍ਵਂਸਯਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਸੇਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੀ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨੇਨ ਤ੍ਰੀਲ੍ਲੋਕਾਨਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ । ਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕੋ ਨੁ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ?
ਏਕਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤਯਸ਼੍ਚ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਚੇਯਮੇਕਤਸ਼੍ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਸਬੰਧੀ ਹਨ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਆਪ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਯਤਾਤ੍ਮਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਅਵਿषਹ੍ਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਪਿ ਤਦ੍ਬਲਂ ਯਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਅਜੈਯ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠ ਤਾਤ ਸਤਾਂ ਵਾਕ੍ਯੇ ਸੁਹृਦਾਮਰ੍ਥਵਾਦਿਨਾਮ੍। ਵृਦ੍ਧਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਭੀष੍ਮਂ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ; ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ।
ਮਾਂ ਚ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂष ਕੁਰੂਣਾਮਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜਂ ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਮ੍
ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਵਿਕਰਨ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣ।
ਏਤੇ ਹ੍ਯਪਿ ਯਤੈਵਾਹਂ ਮਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਹ੍ਯੇਤੇ ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਨੇਹਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮੰਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਹਨ ਤੇ ਭਾਰਤ, ਸਭ ਦੀ ਮਮਤਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤਦ੍ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਗ੍ਰਤਃ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਗਾਃ ਸੁਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਬਲਂ ਤੇ ਸਮਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਜੋ ਵੀਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਯਚ੍ਚੈਵ ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਏਕਸ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨਗਰ ਵਿਚ ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਤੇ ਕਈ ਲੋਕ ਕਾਫੀ ਸਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਮੂਨਾ ਬਣੇ।