ਤਥਾ ਤੁ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਮਤੀਵ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਤਮਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ। ਉਵਾਚ ਕਰ੍ਣੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍ਸਂਸਦਿ ਕੌਰਵਾਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਰਣ ਨੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਭ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।
ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਮਯਾ ਯਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਮਾਤ੍ਕृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍। ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਤਦੈਵਮੁਕ੍ਤ- ਸ੍ਤੇ ਨਾਨ੍ਤਕਾਲੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਯਤੀਤਿ
ਮੈਂ ਝੂਠੀ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਮਹਾਪਰਾਧੇ ਹ੍ਯਪਿ ਯਨ੍ਨ ਤੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾऽਹਂ ਗੁਰੁਣਾ ਚ ਸ਼ਪ੍ਤਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧੁਂ ਹ੍ਯਪਿ ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਾਃ ਸਸਾਗਰਾਮਪ੍ਯਵਨਿਂ ਮਹਰ੍षਿਃ
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਂ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਮਯਾ ਮਨੋऽਭੂ- ਚ੍ਛੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਸ੍ਵੇਨ ਚ ਪੌਰੁषੇਣ ਤਦਸ੍ਤਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਮ ਸਾਵਸ਼ੇषਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਮਮੈष ਭਾਰਃ
ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਹਥਿਆਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਸੀਮਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹਾਂ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ।
ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਤਮृषੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦ- ਮਵਾਪ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲਕਰੂਸ਼ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍। ਨਿਹਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਹ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈ- ਰ੍ਲੋਕਾਨਹਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜਿਤਾਨ੍ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਪਾ ਲਵਾ, ਤਾਂ ਪਾਂਚਾਲ, ਕਰੂਸ਼, ਮਤਸਿਆ ਅਤੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵਾਂ।
ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਤੇ ਸਮੀਪੇ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ । ऋषਿਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਬਲੇਨ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਮੈष ਭਾਰਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਵੀ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਤਮੁਵਾਚ ਭੀष੍ਮਃ ਕਿਂ ਕਤ੍ਥਸੇ ਕਾਲਪਰੀਤਬੁਦ੍ਧੇ। ਨ ਕਰ੍ਣ ਜਾਨਾਸਿ ਯਥਾ ਪ੍ਰਧਾਨੇ ਹਤੇ ਹਤਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, 'ਕਰਨ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਅਣਵੱਧੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਜੇ ਮੁੱਖ ਯੋਧਾ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ?'
ਯਤ੍ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਹਯਤਾ ਕृਤਂ ਹਿ ਕृष੍ਣਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਧਨਞ੍ਜਯੇਨ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਨਿਯਨ੍ਤੁਮਾਤ੍ਮਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵੇਨ
ਖਾਂਡਵ ਵਨ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਜੋ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਸ੍ਤੇ ਦਦੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ। ਭਸ੍ਮੀਕृਤਾਂ ਤਾਂ ਸਮਰੇ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਂ ਚਕ੍ਰਾਹਤਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕੇਸ਼ਵੇਨ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਂਤਮਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚਕਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਅਤੇ ਰਾਖ ਹੋਈ ਵੇਖੇਗਾ।
ਯਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਃ ਸਰ੍ਪਮੁਖੋ ਵਿਭਾਤਿ ਸਦਾऽਗ੍ਰ੍ਯਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਮਹਿਤਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਤ੍। ਸ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਭਿਹਤਃ ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਣ ਨਾਸ਼ਮ੍
ਤੇਰਾ ਉਹ ਤੀਰ ਜੋ ਸੱਪ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਰਨ।
ਬਾਣਸ੍ਯ ਭੌਮਸ੍ਯ ਚ ਕਰ੍ਣ ਹਨ੍ਤਾ ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵਃ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਵਰੀਯਸਾਂ ਚ ਹਨ੍ਤਾ ਰਿਪੂਣਾਂ ਤੁਮੁਲੇ ਪ੍ਰਗਾਢੇ
ਕਰਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਤੀਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਰੀਟਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਵृष੍ਣਿਪਤਿਰ੍ਯਥੋਕ੍ਤ- ਸ੍ਤਥਾ ਚ ਭੂਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਅਹਂ ਯਦੁਕ੍ਤਃ ਪਰੁषਂ ਤੁ ਕਿਂਚਿ- ਤ੍ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ਼ृਣੋਤੁ
ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ ਦਾ ਪਤੀ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੈਂ, ਪਿਤਾਮਹਾ, ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਉਹ ਸੁਣੇ।
ਨ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਜਾਤੁ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪਿਤਾਮਹੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਸਭਾਯਾਮ੍। ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਮਮ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਭੁਵਿ ਭੂਮਿਪਾਲਾਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦੇਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ; ਪਿਤਾਮਹਾ ਮੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇਗਾ। ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸਭਾਂ ਸ੍ਵਂ ਭਵਨਂ ਜਗਾਮ । ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੇਵ ਰਾਜਨ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੁਵਾਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਃ ਕਿਲ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ- ਸ੍ਤਥਾ ਕਸ ਭਾਰਂ ਵਿषਹੇਤ ਕਸ੍ਮਾਤ੍। ਵ੍ਯੂਹਂ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਭੀਮਸੇਨਾਤ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਦਾ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਐਸਾ ਭਾਰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੇਖੋ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਕਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆਵਨ੍ਤ੍ਯਕਾਲਿਙ੍ਗਜਯਦ੍ਰਥੇषੁ ਚੇਦਿਧ੍ਵਜੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਬਾਹ੍ਲਿਕੇ ਚ। ਅਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਦਾ ਪਰੇषਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਸ਼੍ਚਾਯੁਤਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯੋਧਾਨ੍
ਆਵੰਤੀ, ਕਾਲਿੰਗ, ਜਯਦਰਥ ਦੀ ਫੌਜ, ਚੇਦੀ, ਜਾਂ ਬਾਹਲਿਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਯਦੈਵ ਰਾਮੇ ਭਗਵਤ੍ਯਨਿਨ੍ਦ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬ੍ਰੁਵਾਣਃ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮ੍। ਤਦੈਵ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤषਸ਼੍ਚ ਨष੍ਟਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ੍ਯਾਧਮਪੂਰੁषਸ੍ਯ
ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਵੈਕਰਤਨ ਕਰਨ ਦੀ ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਪ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਤਥੋਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯੇ ਨृਪਤੀਨ੍ਦ੍ਰ ਭੀष੍ਮੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗਤੇ ਚ ਕਰ੍ਣੇ। ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਤੋऽਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਿ- ਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਬਭਾषੇ
ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਘੱਟ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੁਲ੍ਯਜਨ੍ਮਨਾਮ੍। ਕਥਮੇਕਾਨ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਜਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਨਮ ਅਤੇ ਗੁਣ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ?
ਵਯਂ ਚ ਤੇऽਪਿ ਤੁਲ੍ਯਾ ਵੈ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ । ਸਮੇਨ ਵਯਸਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਤਿਭੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ
ਅਸੀਂ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਵਿਰਤਾ, ਉਮਰ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯੋਧਯੁਗ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤ੍ਵੇ ਕੌਸ਼ਲੇ ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਮ ਸਮਜਾਤੀਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਨੁषਯੋਨਯਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ, ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤ ਦੇ ਹਾਂ।
ਪਿਤਾਮਹ ਵਿਜਾਨੀषੇ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਵਿਜਯਂ ਕਥਮ੍। ਨਾਹਂ ਭਵਤਿ ਨ ਦ੍ਰੋਣੇ ਨ ਕृਪੇ ਨ ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕੇ
ਪਿਤਾਮਹਾ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਕਿ ਜਿੱਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਨਾ ਤੇਰੀ, ਨਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ, ਨਾ ਬਾਹਲਿਕ ਦੀ।
ਅਨ੍ਯੇषੁ ਚ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਮਾਰਭੇ। ਅਹਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਕਰ੍ਣੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚ ਮੇ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵੈਕਰਤਨ ਕਰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਹੈ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਪਞ੍ਚ ਹਨਿष੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਧਨੇਨ ਚ । ਯਦਾ ਪਰਿਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਐਣੇਯਾਨਿਵ ਤਨ੍ਤੁਨਾ । ਅਤਰਿਤ੍ਰਾਨਿਵ ਜਲੇ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਮਾਮਕਾ ਰਣੇ
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਯੋਧੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਾਨਵਰ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੈਰਨਾ ਨਾ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਣਗੇ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪਰਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਥਨਾਗਸਮਾਕੁਲਾਨ੍। ਤਦਾ ਦਰ੍ਪਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਤਦ ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ।
ਸੁਖਾਨ੍ਯਵਾਪ੍ਯ ਸਹਿਤਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਮ੍। ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਤਾਂ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵਾਂਗੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ । ਵਿਦੁਰਂ ਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਸਂਨਿਧੌ
ਫਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆਖਿਆ।
ਮੋਹਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ੇਨ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਃ। ਤਾਤ ਕਰ੍ਣੇਨ ਸਹਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਮ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।
ਇਹ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਵृਦ੍ਧਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦਮੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਇੱਥੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਆਪ-ਕਾਬੂ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।