ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮੇ ਜੀਵਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਨ ਜਾਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਸੇਯਮਹਮਚ੍ਯੁਤ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਰਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਅਚੂਤ।
ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਸੂਚ੍ਯਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਯਾ ਵਿਧ੍ਯੇਦਗ੍ਰੇਣ ਮਾਰਿष । ਤਾਵਦਪ੍ਯਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਭੂਮੇਰ੍ਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੀਖੀ ਸੂਈ ਦਾ ਨੋਕ ਵੀ ਚੁਭ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਉੰਨਾ ਚਿਰ ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕ ਰਤਾ ਭੀ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਯਾ। ਯੇ ਮਨ੍ਦਮਨੁਯਾਸ੍ਯਧ੍ਵਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੈਂ ਸਭ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੂਰਖ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ ਹਨ।
ਰੁਰੂਣਾਮਿਵ ਯੂਥੇषੁ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਾਃ। ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੇਤਾ ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਵਧੀਆ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਮਾਰਣਗੇ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ।
ਪ੍ਰਤੀਪਮਿਵ ਮੇ ਭਾਤਿ ਯੁਯੁਧਾਨੇਨ ਭਾਰਤੀ। ਵ੍ਯਸ੍ਤਾ ਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਾ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਨਾ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਭਾਰਤ ਧਰਤੀ ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਨਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਮਲਿਆ।
ਸਂਪੂਰ੍ਮਂ ਪੂਰਯਨ੍ਭੂਯੋ ਧਨਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਧਵਃ। ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਾਤਾ ਬੀਜਵਤ੍ਪ੍ਰਵਪਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਮਾਧਵ ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਭਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਸ਼ੈਨੀ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੀਰ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਵੱਢੇਗਾ।
ਸੇਨਾਮੁਖੇ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਕੁਤੋਭਯਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਭ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਓਸੇ ਵਾਂਗ ਆਸਰਾ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ।
ਯਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭੀਮੇਨ ਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਨ੍। ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਦਨ੍ਤਾਨ੍ਗਿਰ੍ਯਾਭਾਨ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਸਸ਼ੋਣਿਤਾਨ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਭੀਮ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਚਿਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ—
ਤਾਨਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍। ਭੀਤੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਵਚਨਸ੍ਯ ਮੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸੈਨ੍ਯਂ ਰਥਹਯਦ੍ਵਿਪਮ੍ । ਗਤਿਮਗ੍ਨੇਰਿਵ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਵਚਨਸ੍ਯ ਮੇ
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਹ ਨਾਸ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਰਾਹ ਵਾਂਗ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਮਹਦ੍ਵੋ ਭਯਮਾਗਾਮਿ ਨ ਚੇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਥ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਗਦਯਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਹਤਾਃ ਸ਼ਮਮੁਪੈष੍ਯਥ
ਤੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਨਾ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਮਹਾਵਨਮਿਵ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਯਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪਾਤਿਤਮ੍ । ਬਲਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਭੀਮੇਨ ਤਦਾ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਮੇ ਵਚਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਭੀਮ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਤੀਨ੍। ਅਨੁਭਾष੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਞ੍ਜਯਮ੍
ਇੰਨਾ ਕੁ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਨੇ ਫੇਰ ਸੰਜੈ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਞ੍ਜਯ ਯਚ੍ਛੇषਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਯਜਰ੍ਜੁਨ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਸੰਜੈ, ਦੱਸ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਉਵਾਚ ਕਾਲੇ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਸਞ੍ਜਯ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਚ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜਂ ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਸੰਜਯ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਸ਼ਲਯ ਅਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਰਾਜਾ —
ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਚ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਂ ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਮ੍ । ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਂ ਸ਼ਲਂ ਚੈਵ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਂ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਅਸ਼ਵਥਾਮਨ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ (ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਸ਼ਲ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ —
ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍। ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਦੁਰ੍ਮੁਖਂ ਚਾਪਿ ਪੌਰਵਮ੍
ਵਿਕਰਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਰਾਜਾ ਜਯਤਸੇਨ, ਵਿਂਦ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ (ਅਵੰਤਿ ਦੇ), ਅਤੇ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੁਰਮੁਖ —
ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਦੁਸ੍ਸਹਂ ਚੈਵ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮੇਵ ਚ। ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਜਲਸਨ੍ਧਂ ਚ ਪੌਰਵਮ੍
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਸਸਹ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵ, ਭਗਦੱਤ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਜਲਸੰਧ —
ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮਾਗਤਾਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਮ੍। ਮੁਮੂਰ੍षਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇ ਸਮਾਨੀਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋਣ ਸੂਤ
ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਲੜਨ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ —
ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਨ੍ਦਨਂ ਚ ਸਮਾਗਤਾ ਮਦ੍ਵਚਨੇਨ ਵਾਚ੍ਯਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਭ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਦुआ ਦੇਣੀ ਹੈ।
ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਞ੍ਜਯ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਥਾਃ
ਸੰਜਯ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯੋ ਮਾਂ ਤਤੋऽਰ੍ਥਵਦ੍ਧਰ੍ਮਵਚ੍ਚਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਮ੍। ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧੀਮਾਁਲ੍ਲੋਹਿਤਾਨ੍ਤਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰਥਕ ਤੇ ਧਰਮਕ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਪਾਰਥ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਵਦਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋ ਯਦੁਪ੍ਰਵੀਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸਮਾਹਿਤਮ੍। ਤਥੈਵ ਵਾਚ੍ਯਂ ਭਵਤਾਪਿ ਮਦ੍ਵਚਃ ਸਮਾਗਤੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਪੇषੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਨਿਭਾ ਕੇ ਸੁਣਾਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਵੀ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਣੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਾਗ੍ਨਿਧੂਮੇ ਰਥਨੇਮਿਨਾਦਿਤੇ ਧਨੁਸ੍ਸ੍ਤ੍ਰੁਵੇਣਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲਾਪਹਾਰਿਣਾ । ਯਥਾ ਨ ਹੋਮਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਹਾਮृਧੇ ਤਥਾ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤਧ੍ਵਮਾਦृਤਾਃ
ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧੂੰਆਂ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣਕ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਯਤਨ ਕਰੋ ਕਿ ਉਥੇ ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਧ੍ਵਮਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਮਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਨਯਾਮਿ ਵਃ ਸਾਸ਼੍ਵਪਦਾਤਿਕੁਞ੍ਜਰਾ- ਨ੍ਦਿਸ਼ਂ ਪਿਤॄਣਾਮਸ਼ਿਵਾਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਹੱਕ ਵਾਲਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘੋੜੇ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਤੋऽਹਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਹਰਿਂ ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਚੈਵ ਨਮਸ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍। ਜਵੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਹਾਮਰਦ੍ਯੁਤੇ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿਤੁਂ ਵਚੋ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ, ਚੌਂਹ-ਭੁਜਾ ਹਰੀ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ।
ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤੁਮਾਰੇਭੇ ਤਦ੍ਵਚੋ ਗੁਣਦੋषਤਃ
ਸੰਜਯ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਤਾ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਸਙ੍ਖ੍ਯਾਯ ਚ ਸੌਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੇਣ ਗੁਣਦੋषਾਨ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਯਥਾਵਨ੍ਮਤਿਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਜਯਕਾਮਃ ਸੁਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਸੁਖਮਤਾ ਨਾਲ, ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅਸਲ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਬਲਾਬਲਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। `ਯਦਾ ਤੁ ਮੇਨੇ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਤਦ੍ਵਚੋ ਗੁਣਦੋषਤਃ
ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਖ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ —