ਨ ਸੋਮਦਤ੍ਤੋ ਨ ਸ਼ਲੋ ਨ ਕृਪੋ ਯੁਦ੍ਧਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਃ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੋ ਜਯੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ੍ਤਥਾ
'ਨਾ ਸੋਮਦੱਤ, ਨਾ ਸ਼ਲਯ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਪ, ਨਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਨਾ ਪੁਰੁਮਿੱਤਰ, ਨਾ ਜੈਦਰਥ, ਨਾ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਾਸ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।'
ਯੇषੁ ਸਂਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠੇਯੁਃ ਕੁਰਵਃ ਪੀਡਿਤਾਃ ਪਰੈਃ । ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਾਤ ਰੋਚਤਾਮ੍
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ; ਪਰ, ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਜੰਗ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।'
ਨ ਤ੍ਵਂ ਕਰੋषਿ ਕਾਮੇਨ ਕਰ੍ਣਃ ਕਾਰਯਿਤਾ ਤਵ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ
'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਵੀ।'
ਨਾਹਂ ਭਵਤਿ ਨ ਦ੍ਰੋਣੇ ਨਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਿ ਨ ਸਞ੍ਜਯੇ। ਨ ਭੀष੍ਮੇ ਨ ਕਾਮ੍ਭੋਜੇ ਨ ਕृਪੇ ਨ ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕੇ
'ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਦ੍ਰੋਣ, ਨਾ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਨਾ ਸੰਜਯ, ਨਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਨਾ ਕਾਂਬੋਜ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਪ, ਨਾ ਬਾਹਲਿਕ—'
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੇ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਿ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਅਨ੍ਯੇषੁ ਵਾ ਤਾਵਕੇषੁ ਭਾਰਂ ਕੁਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹ੍ਵਯਮ੍
'—ਨਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਨਾ ਪੁਰੁਮਿੱਤਰ, ਨਾ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਾਸ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਥੀ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।'
ਅਹਂ ਚ ਤਾਤ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਣਯਜ੍ਞਂ ਵਿਤਤ੍ਯ ਵੈ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪਸ਼ੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਭਰਤਰ੍षਭ
'ਪਰ ਮੈਂ ਤੇ ਕਰਣ, ਜੰਗ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬਲੀਦਾਨ ਬਣਾਕੇ, ਇਸ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ।'
ਰਥੋ ਵੇਦੀ ਸ੍ਰੁਵਃ ਖਙ੍ਗੋ ਗਦਾ ਸ੍ਰੁਕ੍ ਕਵਚੋऽਜਿਨਮ੍ । ਚਾਤੁਰ੍ਹੋਤ੍ਰਂ ਚ ਧੁਰ੍ਯਾ ਮੇ ਸ਼ਰਾ ਦਰ੍ਭਾ ਹਵਿਰ੍ਯਸ਼ਃ
ਮੇਰਾ ਰਥ ਮੇਰੀ ਵੇਦੀ ਹੈ, ਕੜਛੀ ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਹੈ, ਗਦਾ ਮੇਰੀ ਹੋਮ ਦੀ ਚਮਚੀ ਹੈ, ਬਕਤਰ ਮੇਰਾ ਕੱਪੜਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਰ ਹੋਮਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਜੋਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਕੁਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੀ ਮੇਰਾ ਹਵਨ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਯਜ੍ਞੇਨ ਨृਪਤੇ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਰਣੇ। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ ਸਮੇष੍ਯਾਵੋ ਹਤਾਮਿਤ੍ਰੌ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤੌ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪਰਤਾਂਗੇ।
ਅਹਂ ਚ ਤਾਤ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚ ਮੇ। ਏਤੇ ਵਯਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਤ੍ਰਯਃ
ਮੈਂ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ—ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੇ।
ਅਹਂ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਮਾਂ ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਭੋਕ੍ਤਾਰਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਂ
ਜੇ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣਗੇ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮੇ ਜੀਵਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਨ ਜਾਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਸੇਯਮਹਮਚ੍ਯੁਤ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਰਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਅਚੂਤ।
ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਸੂਚ੍ਯਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਯਾ ਵਿਧ੍ਯੇਦਗ੍ਰੇਣ ਮਾਰਿष । ਤਾਵਦਪ੍ਯਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਭੂਮੇਰ੍ਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੀਖੀ ਸੂਈ ਦਾ ਨੋਕ ਵੀ ਚੁਭ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਉੰਨਾ ਚਿਰ ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕ ਰਤਾ ਭੀ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਯਾ। ਯੇ ਮਨ੍ਦਮਨੁਯਾਸ੍ਯਧ੍ਵਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੈਂ ਸਭ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੂਰਖ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ ਹਨ।
ਰੁਰੂਣਾਮਿਵ ਯੂਥੇषੁ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਾਃ। ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੇਤਾ ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਵਧੀਆ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਮਾਰਣਗੇ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ।
ਪ੍ਰਤੀਪਮਿਵ ਮੇ ਭਾਤਿ ਯੁਯੁਧਾਨੇਨ ਭਾਰਤੀ। ਵ੍ਯਸ੍ਤਾ ਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਾ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਨਾ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਭਾਰਤ ਧਰਤੀ ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਨਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਮਲਿਆ।
ਸਂਪੂਰ੍ਮਂ ਪੂਰਯਨ੍ਭੂਯੋ ਧਨਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਧਵਃ। ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਾਤਾ ਬੀਜਵਤ੍ਪ੍ਰਵਪਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਮਾਧਵ ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਭਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਸ਼ੈਨੀ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੀਰ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਵੱਢੇਗਾ।
ਸੇਨਾਮੁਖੇ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਕੁਤੋਭਯਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਭ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਓਸੇ ਵਾਂਗ ਆਸਰਾ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ।
ਯਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭੀਮੇਨ ਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਨ੍। ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਦਨ੍ਤਾਨ੍ਗਿਰ੍ਯਾਭਾਨ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਸਸ਼ੋਣਿਤਾਨ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਭੀਮ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਚਿਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ—
ਤਾਨਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍। ਭੀਤੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਵਚਨਸ੍ਯ ਮੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸੈਨ੍ਯਂ ਰਥਹਯਦ੍ਵਿਪਮ੍ । ਗਤਿਮਗ੍ਨੇਰਿਵ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਵਚਨਸ੍ਯ ਮੇ
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਹ ਨਾਸ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਰਾਹ ਵਾਂਗ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਮਹਦ੍ਵੋ ਭਯਮਾਗਾਮਿ ਨ ਚੇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਥ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਗਦਯਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਹਤਾਃ ਸ਼ਮਮੁਪੈष੍ਯਥ
ਤੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਨਾ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਮਹਾਵਨਮਿਵ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਯਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪਾਤਿਤਮ੍ । ਬਲਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਭੀਮੇਨ ਤਦਾ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਮੇ ਵਚਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਭੀਮ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਤੀਨ੍। ਅਨੁਭਾष੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਞ੍ਜਯਮ੍
ਇੰਨਾ ਕੁ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਨੇ ਫੇਰ ਸੰਜੈ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਞ੍ਜਯ ਯਚ੍ਛੇषਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਯਜਰ੍ਜੁਨ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਸੰਜੈ, ਦੱਸ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਉਵਾਚ ਕਾਲੇ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਸਞ੍ਜਯ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਚ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜਂ ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਸੰਜਯ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਸ਼ਲਯ ਅਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਰਾਜਾ —
ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਚ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਂ ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਮ੍ । ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਂ ਸ਼ਲਂ ਚੈਵ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਂ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਅਸ਼ਵਥਾਮਨ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ (ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਸ਼ਲ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ —
ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍। ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਦੁਰ੍ਮੁਖਂ ਚਾਪਿ ਪੌਰਵਮ੍
ਵਿਕਰਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਰਾਜਾ ਜਯਤਸੇਨ, ਵਿਂਦ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ (ਅਵੰਤਿ ਦੇ), ਅਤੇ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੁਰਮੁਖ —
ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਦੁਸ੍ਸਹਂ ਚੈਵ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮੇਵ ਚ। ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਜਲਸਨ੍ਧਂ ਚ ਪੌਰਵਮ੍
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਸਸਹ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵ, ਭਗਦੱਤ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਜਲਸੰਧ —
ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮਾਗਤਾਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਮ੍। ਮੁਮੂਰ੍षਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇ ਸਮਾਨੀਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋਣ ਸੂਤ
ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਲੜਨ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ —