ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਨृਪਮ੍ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਾਸ਼ੁ ਗਚ੍ਛ ਚ ਮਾਚਿਰਮ੍
'—ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੀਂ।'
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸਾਧੁਨੈਵਾਭ੍ਯੁਪੇਯੋ ਮਾ ਵੋऽਵਧੀਦਰ੍ਜੁਨੋ ਦੇਵਗੁਪ੍ਤਃ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਦ੍ਧ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਾਚਧ੍ਵਂ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਲੋਕਵੀਰਮ੍
'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ, ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕੋ। ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਓ; ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਾਂਡਵ ਨੂ ਮੰਨ ਲਵੋ।'
ਨੈਤਾਦृਸ਼ੋ ਹਿ ਯੋਧੋऽਸ੍ਤਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਿਹ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਯਥਾਵਿਧਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
'ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵੱਡੇ ਹੌਂਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ ਹੈ।'
ਦੇਵੈਰ੍ਹਿ ਸਂਭृਤੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਰਥੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ । ਨ ਸਜੇਯੋਮਨੁष੍ਯੇਣ ਮਾ ਸ੍ਮ ਕृਦ੍ਧ੍ਵਂ ਮਨੋ ਯੁਧਿ
'ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖੋ।'
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤੇਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਕੌਮਾਰਾਦਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤੇਨ ਸਂਯੁਗਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਦਾ ਵਿਲਪਤੋ ਮਮ
'ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੂਰਾ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਰੱਖੀ ਹੈ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧਣਗੇ।'
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਨ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਮਰਿਨ੍ਦਮ
'ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਕੋਈ ਵੀ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।'
ਅਲਮਰ੍ਧਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੁਮ੍ । ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਥੋਚਿਤਮਰਿਨ੍ਦਮ
'ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੱਧੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੀਉਣਾ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਦੇ ਦੇ।'
ਏਤਦ੍ਧਿ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਮਨ੍ਯੇਥਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
'ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਇਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰ।'
ਅਙ੍ਗੇਮਾਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪੁਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਮੇਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਜਾਤ ਏष ਤਵਾਭਾਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸੇ
'ਪੁੱਤ੍ਰ, ਇਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਮਝ; ਇਹ ਵੈਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।'
ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਯੁਦ੍ਧਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨੈਤਦਿਚ੍ਛਤਿ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ। ਨ ਚ ਭੀष੍ਮੋ ਨ ਚ ਦ੍ਰੋਣੋ ਨਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਨ ਸਞ੍ਜਯਃ
'ਨਾ ਮੈਂ ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਬਾਹਲਿਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਨਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਨਾ ਦ੍ਰੋਣ, ਨਾ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਨਾ ਸੰਜਯ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।'
ਨ ਸੋਮਦਤ੍ਤੋ ਨ ਸ਼ਲੋ ਨ ਕृਪੋ ਯੁਦ੍ਧਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਃ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੋ ਜਯੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ੍ਤਥਾ
'ਨਾ ਸੋਮਦੱਤ, ਨਾ ਸ਼ਲਯ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਪ, ਨਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਨਾ ਪੁਰੁਮਿੱਤਰ, ਨਾ ਜੈਦਰਥ, ਨਾ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਾਸ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।'
ਯੇषੁ ਸਂਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠੇਯੁਃ ਕੁਰਵਃ ਪੀਡਿਤਾਃ ਪਰੈਃ । ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਾਤ ਰੋਚਤਾਮ੍
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ; ਪਰ, ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਜੰਗ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।'
ਨ ਤ੍ਵਂ ਕਰੋषਿ ਕਾਮੇਨ ਕਰ੍ਣਃ ਕਾਰਯਿਤਾ ਤਵ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ
'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਵੀ।'
ਨਾਹਂ ਭਵਤਿ ਨ ਦ੍ਰੋਣੇ ਨਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਿ ਨ ਸਞ੍ਜਯੇ। ਨ ਭੀष੍ਮੇ ਨ ਕਾਮ੍ਭੋਜੇ ਨ ਕृਪੇ ਨ ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕੇ
'ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਦ੍ਰੋਣ, ਨਾ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਨਾ ਸੰਜਯ, ਨਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਨਾ ਕਾਂਬੋਜ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਪ, ਨਾ ਬਾਹਲਿਕ—'
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੇ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਿ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਅਨ੍ਯੇषੁ ਵਾ ਤਾਵਕੇषੁ ਭਾਰਂ ਕੁਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹ੍ਵਯਮ੍
'—ਨਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਨਾ ਪੁਰੁਮਿੱਤਰ, ਨਾ ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਾਸ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਥੀ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।'
ਅਹਂ ਚ ਤਾਤ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਣਯਜ੍ਞਂ ਵਿਤਤ੍ਯ ਵੈ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪਸ਼ੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਭਰਤਰ੍षਭ
'ਪਰ ਮੈਂ ਤੇ ਕਰਣ, ਜੰਗ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬਲੀਦਾਨ ਬਣਾਕੇ, ਇਸ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ।'
ਰਥੋ ਵੇਦੀ ਸ੍ਰੁਵਃ ਖਙ੍ਗੋ ਗਦਾ ਸ੍ਰੁਕ੍ ਕਵਚੋऽਜਿਨਮ੍ । ਚਾਤੁਰ੍ਹੋਤ੍ਰਂ ਚ ਧੁਰ੍ਯਾ ਮੇ ਸ਼ਰਾ ਦਰ੍ਭਾ ਹਵਿਰ੍ਯਸ਼ਃ
ਮੇਰਾ ਰਥ ਮੇਰੀ ਵੇਦੀ ਹੈ, ਕੜਛੀ ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਹੈ, ਗਦਾ ਮੇਰੀ ਹੋਮ ਦੀ ਚਮਚੀ ਹੈ, ਬਕਤਰ ਮੇਰਾ ਕੱਪੜਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਰ ਹੋਮਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਜੋਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਕੁਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੀ ਮੇਰਾ ਹਵਨ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਯਜ੍ਞੇਨ ਨृਪਤੇ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਰਣੇ। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ ਸਮੇष੍ਯਾਵੋ ਹਤਾਮਿਤ੍ਰੌ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤੌ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪਰਤਾਂਗੇ।
ਅਹਂ ਚ ਤਾਤ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚ ਮੇ। ਏਤੇ ਵਯਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਤ੍ਰਯਃ
ਮੈਂ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ—ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੇ।
ਅਹਂ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਮਾਂ ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਭੋਕ੍ਤਾਰਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਂ
ਜੇ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣਗੇ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮੇ ਜੀਵਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਨ ਜਾਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਸੇਯਮਹਮਚ੍ਯੁਤ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਰਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਅਚੂਤ।
ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਸੂਚ੍ਯਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਯਾ ਵਿਧ੍ਯੇਦਗ੍ਰੇਣ ਮਾਰਿष । ਤਾਵਦਪ੍ਯਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਭੂਮੇਰ੍ਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੀਖੀ ਸੂਈ ਦਾ ਨੋਕ ਵੀ ਚੁਭ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਉੰਨਾ ਚਿਰ ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕ ਰਤਾ ਭੀ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਯਾ। ਯੇ ਮਨ੍ਦਮਨੁਯਾਸ੍ਯਧ੍ਵਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੈਂ ਸਭ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੂਰਖ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ ਹਨ।
ਰੁਰੂਣਾਮਿਵ ਯੂਥੇषੁ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਾਃ। ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੇਤਾ ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਵਧੀਆ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਮਾਰਣਗੇ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ।
ਪ੍ਰਤੀਪਮਿਵ ਮੇ ਭਾਤਿ ਯੁਯੁਧਾਨੇਨ ਭਾਰਤੀ। ਵ੍ਯਸ੍ਤਾ ਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਾ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਨਾ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਭਾਰਤ ਧਰਤੀ ਯੁਯੁਧਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਨਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਮਲਿਆ।
ਸਂਪੂਰ੍ਮਂ ਪੂਰਯਨ੍ਭੂਯੋ ਧਨਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਧਵਃ। ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਾਤਾ ਬੀਜਵਤ੍ਪ੍ਰਵਪਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਮਾਧਵ ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਭਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਸ਼ੈਨੀ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੀਰ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਵੱਢੇਗਾ।
ਸੇਨਾਮੁਖੇ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਕੁਤੋਭਯਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਭ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਓਸੇ ਵਾਂਗ ਆਸਰਾ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ।
ਯਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭੀਮੇਨ ਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਨ੍। ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਦਨ੍ਤਾਨ੍ਗਿਰ੍ਯਾਭਾਨ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਸਸ਼ੋਣਿਤਾਨ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਭੀਮ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਚਿਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ—
ਤਾਨਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍। ਭੀਤੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਵਚਨਸ੍ਯ ਮੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸੈਨ੍ਯਂ ਰਥਹਯਦ੍ਵਿਪਮ੍ । ਗਤਿਮਗ੍ਨੇਰਿਵ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਵਚਨਸ੍ਯ ਮੇ
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਹ ਨਾਸ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਰਾਹ ਵਾਂਗ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।