ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸ੍ਯਭਿਨਨ੍ਦਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨਕ੍ਸ਼ਪਰਾਜਿਤਾਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਥੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਥਮਸ਼੍ਵਾਃ ਕਥਂ ਧ੍ਵਜਾਃ
ਉਹ ਪਾਰਥ ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਘੋੜੇ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਝੰਡਾ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਭੌਮਨਃ ਸਹ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਬਹੁਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਰੂਪਾਣਿ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਧਾਤਾ ਸਦਾ ਵਿਭੋ
ਭੂਮਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਤੇ ਧਾਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਨੋਖੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਅਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਧ੍ਵਜੇ ਹਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੂਪਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਦੇਵਮਾਯਯਾ। ਮਹਾਧਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ ਲਘੂਨਿ ਚ
ਉਸ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਅਸਮਾਨੀ, ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਬਣਾਏ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨਾਨੁਰੋਧਾਯਕ ਹਨੂਮਾਨ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਤਿਕृਤਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧ੍ਵਜ ਆਰੋਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਉਸ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾਏਗਾ।
ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਯੋਜਨਮਾਤ੍ਰਮਨ੍ਤਰਂ ਸਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਰੁਰੋਧ ਵੈ ਧ੍ਵਜਃ। ਨ ਸਂਸਞ੍ਜੇਤ੍ਤਰੁਭਿਃ ਸਂਵृਤੋऽਪਿ ਤਥਾ ਹਿ ਮਾਯਾ ਵਿਹਿਤਾ ਭੌਮਨੇਨ
ਉਹ ਝੰਡਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਲੁਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੂਮਨ ਦੀ ਮਾਇਆ ਸੀ।
ਯਥਾऽऽਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ਕ੍ਰਧਨੁਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ ਨ ਚੈਕਵਰ੍ਣਂ ਨ ਚ ਵੇਦ੍ਮਿ ਕਿਂ ਨੁ ਤਤ੍। ਤਥਾ ਧ੍ਵਜੋ ਵਿਹਿਤੋ ਭੌਮਨੇਨ ਬਹ੍ਵਾਕਾਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰੂਪਮਸ੍ਯ
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੋ ਰੰਗ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਉਹ ਕੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੂਮਨ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਝੰਡਾ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਅਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਯਥਾऽਗ੍ਨਿਧੂਮੋ ਦਿਵਮੇਤਿ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ। ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤੈਜਸਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਾਨ੍। ਤਥਾ ਧ੍ਵਜੋ ਵਿਹਿਤੋ ਭੌਮਨੇਨ ਨ ਚੇਦ੍ਭਾਰੋ ਭਵਿਤਾ ਨੋਤ ਰੋਧਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਧੂੰਆ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੂਮਨ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਝੰਡਾ ਨਾ ਭਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੇਗਾ।
ਹਤਂਹਤਂ ਦਤ੍ਤਵਰਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਾਰੇ ਗਏ—ਜੋ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਨ੍ਤਵਰ੍ਣਾ ਬृਹਨ੍ਤੋ ਰਥੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਭਾਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਤੁਲ੍ਯਾਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਵਾਹਾ ਰਥੇ ਵਾਯੋਸ੍ਤੁਲ੍ਯਵੇਗ ਬਭੂਵੁਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰੀਛਾਂ ਵਰਗੇ, ਹਵਾ ਵਰਗੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਕਲ੍ਮਾषਾਙ੍ਗਾਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਚਿਤ੍ਰਪृष੍ਠਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰੀਯਤਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ। ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਬੀਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵੈਸ੍ਤੁਰਙ੍ਗੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਹਦੇਵਂ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਕਾਲੀ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਧੱਪ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਸਾਹਦੇਵ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਂ ਨਕੁਲਂ ਤ੍ਵਾਜਮੀਢਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤਾ ਹਰਯੋ ਵਾਜਿਮੁਖ੍ਯਾਃ । ਸਮਾ ਵਾਯੋਰ੍ਬਲਵਨ੍ਤਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨੋ ਵਹਨ੍ਤਿ ਵੀਰਂ ਵृਤ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਕੁਲ ਲਈ, ਮਹਿੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਚੋਟੀ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਵਧ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਭਿਰ੍ਵਯਸਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਾਜਵਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਰਰੂਪਾਃ ਸਦਸ਼੍ਵਾਃ । ਸੌਭਦ੍ਰਾਦੀਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਨ੍ਕੁਮਾਰਾਨ੍ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾ ਦੇਵਦਤ੍ਤਾ ਬृਹਨ੍ਤਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਜੋ ਉਮਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਸੁਭਦਰਾ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ, ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਯਾਪਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਯੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਮ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ, ਸੰਜਯਾ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜਨਗੇ?
ਮੁਖ੍ਯਮਨ੍ਧਕਵृष੍ਣੀਨਾਮਪਸ਼੍ਯਂ ਕृष੍ਣਮਾਗਤਮ੍। ਚੇਕਿਤਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯੁਯੁਧਾਨਂ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍
ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁੱਖ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਚੇਕਿਤਾਨ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੀ ਸਨ।
ਪृਥਗਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭਿਸਂਸ਼੍ਰਿਤੌ । ਮਹਾਰਥੌ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨੌ
ਦੋ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਨਾਨੇ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਆ ਮਿਲੇ ਹਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਾऽਥ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤਨਯੈਰ੍ਵृਤਃ। ਸਤ੍ਯਜਿਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਦਸ ਬੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸਤਯਜਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯੁਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ ਦੀ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲੀ।
ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਪਰਿਪਾਲਿਤਃ। ਉਪਾਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਤਦਾ ਵਪੁਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਵਧਾਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਓਹਲੇ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਵਿਰਾਟਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖੇਨੈਵੋਤ੍ਤਰੇਣ ਚ। ਸੂਰ੍ਯਦਤ੍ਤਾਦਿਭਿਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਮਦਿਰਾਕ੍ਸ਼ਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਵੀਰਾਟ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਉੱਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੂਰ੍ਯਦੱਤ ਤੇ ਮਦਿਰਾਖ੍ਸ਼ ਵਰਗੇ ਬੀਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਵੀ ਆਇਆ।
ਸਹਿਤਃ ਪृਥਿਵੀਪਾਲੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ੍ਤਨਯੈਸ੍ਤਥਾ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੈਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਵृਤਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਮਿਲਿਆ।
ਜਾਰਾਸਨ੍ਧਿਰ੍ਮਾਗਧਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪृਥਗਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਵृਤੌ
ਜਰਾਸੰਧ, ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਕੇਕਯਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਹਿਤਕਧ੍ਵਜਾਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਪਰਿਵृਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭਿਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕੇਕਯ ਦੇ ਪੰਜ ਭਰਾ, ਸਾਰੇ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀ ਸਮੇਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਆ ਮਿਲੇ।
ਏਤਾਨੇਤਾਵਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਨਪਸ਼੍ਯਂ ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਮੈਂ ਉਥੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖੇ—ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜਨ ਆਏ ਸਨ।
ਯੋ ਵੇਦ `ਮਾਨੁषਂ ਵ੍ਯੂਹਂ ਦੈਵਂ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਸੁਰਮ੍। ਸ ਤਤ੍ਰ ਸੇਨਾਪ੍ਰਮੁਖੇ ਧृषਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਿਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯੁਮਨ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ।
ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਰਾਜਨ੍ਭਾਗਃ ਕ੍ਲृਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ ਤਂ ਵਿਰਾਟੋऽਨੁਸਂਯਾਤਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਭਿਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀਰਾਟ ਮਤਸ੍ਯਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਗੋ ਮਦ੍ਰਾਧਿਪੋ ਬਲੀ। ਤੌ ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਕੇਚਿਦ੍ਵਿषਮੌ ਨੋ ਮਤਾਵਿਤਿ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਮਦਰ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਡੀਆਂ ਰਾਏਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ।'
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸਹਸੁਤਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ਤੇਨ ਚ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਭਾਗਤਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਸੌ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤੁ ਭਾਗੇਨ ਕਰ੍ਣੇ ਵੈਕਰ੍ਤਨੋ ਮਤਃ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸੈਨ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਜਯਦ੍ਰਥਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਰਣ, ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ, ਵਿਕਰਨ, ਸਿੰਧੁ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਜਯਦ੍ਰਥ ਵੀ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਰਮਾਨਿਨਃ । ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਭਾਗਤਃ
ਜੋ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜੇਤ ਬੀਰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਰਜੁਨ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਏ।
ਮਹੇष੍ਵਾਂਸਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਕੇਕਯਾਃ । ਕੇਕਯਾਨੇਵ ਭਾਗੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਪੰਜੇ ਕੇਕਯਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਨ, ਕੇਕਯਾ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨਗੇ।
ਤੇषਾਮੇਵ ਕृਤੋ ਭਾਗੋ ਮਾਲਵਾਃ ਸਾਲ੍ਵਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਵੈ ਮੁਖ੍ਯੌ ਯੌ ਤੌ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਵਿਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਲਵ ਤੇ ਸਾਲਵ ਵੀ ਰੱਖੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਸੰਸ਼ਪਤਕ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੀ।