ਅਮੋਘਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਭੀਮਯਾ। ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਪਗੂਢਸ੍ਯ ਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵੇਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਕੋਲ ਉਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਨੰਜੈ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚੋਟ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿਜਯੋ ਮੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਰਾਜਨ੍ਫਲਂ ਪਾਣਾਵਿਵਾਹਿਤਮ੍। ਅਭਿਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਭੁਵਿ ਪਰਾਜਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਲਗਾਤਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਹ੍ਨਾ ਹ੍ਯੇਕੇਨ ਭੀष੍ਮੋਯਂ ਪ੍ਰਯੁਤਂ ਹਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ। ਤਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਦ੍ਰੋਣਦ੍ਰੌਣਿਕृਪਾ ਅਪਿ
ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਨ।
ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਨਾਂ ਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਵਯਮਸ੍ਮਾਨ੍ਵਾ ਨਿਹਨ੍ਯਾਤ੍ਕਪਿਕੇਤਨਃ
ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚਾਹੇ ਅਰਜੁਨ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ, ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਟੋਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਲਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਵਧੇ ਧृਤਾਃ। ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸ ਭਵਾਂਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਯਥਤੇ ਕਥਮ੍
ਜੋ ਰਾਜੇ ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਈ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਅਚਾਨਕ ਘਬਰਾ ਗਏ ਹੋ?
ਭੀਮਸੇਨੇ ਚ ਨਿਹਤੇ ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਯੁਧ੍ਯੇਤ ਭਾਰਤ। ਪਰੇषਾਂ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਦਿ ਵੇਤ੍ਥ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੇ ਭੀਮਸੇਨ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਲੜੇਗਾ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਪਞ੍ਚ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਥ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ । ਪਰੇषਾਂ ਸਪ੍ਤ ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਯੋਧਾਃ ਸਾਰਂ ਬਲਂ ਮਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੰਜ ਭਰਾ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ—ਇਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਾਸੇ ਦੇ ਮੁੱਖ ਯੋਧੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯੇ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦਯਃ । ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਵਿਕਰ੍ਤਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤੋਥ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ
ਸਾਡੇ ਪਾਸੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਣ, ਸੋਮਦੱਤ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ—ਇਹ ਸਭ ਚੋਣਵੇਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਧਿਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯ ਆਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਚ ਜਯਦ੍ਰਥਃ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਦੁਰ੍ਮਖਸ਼੍ਚ ਦੁਃਸਹਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਲ੍ਯ, ਦੋਨੋ ਅਵੰਤਿ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਦੁਰਮੁਖ ਤੇ ਦੁਸਹ—ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੋ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਸ਼ਲੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਸ਼, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਸ਼ਲ, ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵ, ਤੇ ਵਿਕਰਨ—ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੋ ਹਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਦਸ਼ੈਕਾ ਚ ਸਮਾਹृਤਾਃ। ਨ੍ਯੂਨਾ ਪਰੇषਾਂ ਸਪ੍ਤੈਵ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਾਜਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਗਿਆਰਾਂ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਹਨ; ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਹਾਰ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ?
ਬਲਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਤੋ ਹੀਨਂ ਯੋਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਪਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਚੇਯਂ ਮਮ ਰਾਜਨ੍ਨਨੀਕਿਨੀ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇਨਾ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ।
ਗੁਣਹੀਨਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਬਹੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ। ਗੁਣੋਦਯਂ ਬਹੁਗੁਣਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘਾਟੀਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਾਧਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਬਲਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਮਮ ਭਾਰਤ । ਨ੍ਯੂਨਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਨ ਮੋਹਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ—ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਵਧੀਆਈ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਘਾਟ—ਤੂੰ ਭਟਕਣਾ ਵਿਚ ਨਾ ਪੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਞ੍ਜਯਂ ਭੂਯਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਭਾਰਤ। ਵਿਵਿਤ੍ਸੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਾਨਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਃ ਸਪ੍ਤ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਰਾਜਭਿਃ ਸਹ ਸਞ੍ਜਯ। ਕਿਂਸ੍ਵਿਦਿਚ੍ਛਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਹੇ ਸੰਜਯ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੱਤ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈਆਂ ਹਨ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਅਤੀਵ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰੇਪ੍ਯੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚੋਭੌ ਯਮਾਵਪਿ ਨ ਬਿਭ੍ਯਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਧਰਮਰਾਜ ਵਰਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਤਾ ਭੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਰਥਂ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਭ੍ਰਾਜਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨਃ ਸਨ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸਮਯੋਜਯਤ੍
ਕੌਂਤੀਅ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਂ ਮੇਘਂ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਯੁਤਂ ਯਥਾ। ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਮਭਿਧ੍ਯਾ ਹृष੍ਯਮਾਣੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਪੂਰ੍ਵਰੂਪਮਿਦਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵਯਂ ਜੇष੍ਯਾਮ ਸਞ੍ਜਯ
ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ, ਸੰਜਯਾ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤਾਂਗੇ।'
ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਮਾਂ ਯਥੋਵਾਚ ਤਥਾऽਵੈਮ੍ਯਹਮਪ੍ਯੁਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਓਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸ੍ਯਭਿਨਨ੍ਦਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨਕ੍ਸ਼ਪਰਾਜਿਤਾਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਥੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਥਮਸ਼੍ਵਾਃ ਕਥਂ ਧ੍ਵਜਾਃ
ਉਹ ਪਾਰਥ ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਘੋੜੇ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਝੰਡਾ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਭੌਮਨਃ ਸਹ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਬਹੁਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਰੂਪਾਣਿ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਧਾਤਾ ਸਦਾ ਵਿਭੋ
ਭੂਮਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਤੇ ਧਾਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਨੋਖੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਅਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਧ੍ਵਜੇ ਹਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੂਪਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਦੇਵਮਾਯਯਾ। ਮਹਾਧਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ ਲਘੂਨਿ ਚ
ਉਸ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਅਸਮਾਨੀ, ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਬਣਾਏ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨਾਨੁਰੋਧਾਯਕ ਹਨੂਮਾਨ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਤਿਕृਤਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧ੍ਵਜ ਆਰੋਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਉਸ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾਏਗਾ।
ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਯੋਜਨਮਾਤ੍ਰਮਨ੍ਤਰਂ ਸਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਰੁਰੋਧ ਵੈ ਧ੍ਵਜਃ। ਨ ਸਂਸਞ੍ਜੇਤ੍ਤਰੁਭਿਃ ਸਂਵृਤੋऽਪਿ ਤਥਾ ਹਿ ਮਾਯਾ ਵਿਹਿਤਾ ਭੌਮਨੇਨ
ਉਹ ਝੰਡਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਲੁਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੂਮਨ ਦੀ ਮਾਇਆ ਸੀ।
ਯਥਾऽऽਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ਕ੍ਰਧਨੁਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ ਨ ਚੈਕਵਰ੍ਣਂ ਨ ਚ ਵੇਦ੍ਮਿ ਕਿਂ ਨੁ ਤਤ੍। ਤਥਾ ਧ੍ਵਜੋ ਵਿਹਿਤੋ ਭੌਮਨੇਨ ਬਹ੍ਵਾਕਾਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰੂਪਮਸ੍ਯ
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੋ ਰੰਗ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਉਹ ਕੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੂਮਨ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਝੰਡਾ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਅਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਯਥਾऽਗ੍ਨਿਧੂਮੋ ਦਿਵਮੇਤਿ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ। ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤੈਜਸਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਾਨ੍। ਤਥਾ ਧ੍ਵਜੋ ਵਿਹਿਤੋ ਭੌਮਨੇਨ ਨ ਚੇਦ੍ਭਾਰੋ ਭਵਿਤਾ ਨੋਤ ਰੋਧਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਧੂੰਆ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੂਮਨ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਝੰਡਾ ਨਾ ਭਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੇਗਾ।
ਹਤਂਹਤਂ ਦਤ੍ਤਵਰਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਾਰੇ ਗਏ—ਜੋ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਨ੍ਤਵਰ੍ਣਾ ਬृਹਨ੍ਤੋ ਰਥੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਭਾਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਤੁਲ੍ਯਾਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਵਾਹਾ ਰਥੇ ਵਾਯੋਸ੍ਤੁਲ੍ਯਵੇਗ ਬਭੂਵੁਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰੀਛਾਂ ਵਰਗੇ, ਹਵਾ ਵਰਗੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਕਲ੍ਮਾषਾਙ੍ਗਾਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਚਿਤ੍ਰਪृष੍ਠਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰੀਯਤਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ। ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਬੀਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵੈਸ੍ਤੁਰਙ੍ਗੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਹਦੇਵਂ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਕਾਲੀ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਧੱਪ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਸਾਹਦੇਵ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।