ਤੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਮਾਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਵੈਰਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਲੋਚ੍ਛੇਦੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਲੈਣਗੇ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਕृਪੋ ਦ੍ਰੌਣਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਮਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਮਹਤੀਂ ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਸ੍ਥਿਤਂਵ੍ਯਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਬਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਪਏ।
ਅਭਿਦ੍ਰੁਗ੍ਧਾਃ ਪਰੇ ਚੇਨ੍ਨੋ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਅਸਮਰ੍ਥਾਃ ਪਰੇ ਜੇਤੁਮਸ੍ਮਾਨ੍ਯੁਧਿ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਜੇ ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਡਰਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਏਕੈਕਸ਼ਃ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵਿਨੇष੍ਯਾਮੋ ਦਰ੍ਪਮੇषਾਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਆ ਜਾਣ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਡਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਪੁਰੈਕੇਨ ਹਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਿਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਮृਤੇ ਪਿਤਰ੍ਯਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਭਾਰਤ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅਕੇਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਮਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਜਘਾਨ ਸੁਬਹੂਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਵ੍ਰਤਮਿਮਂ ਭਯਾਤ੍
ਉਹ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।
ਸ ਭੀष੍ਮਃ ਸੁਸਮਰ੍ਥੋऽਯਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਣੇ। ਪਰਾਨ੍ਵਿਜੇਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਵ੍ਯੇਤੁ ਭੀਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹੁਣ ਉਹੀ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਬੜੀ ਸਮਰਥਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਇਤ੍ਯੇषਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਕਾਲੇऽਮਿਤਤੇਜਸਾਮ੍। ਪੁਰਾ ਤੇषਾਂ ਪृਥਿਵੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਸੀਦ੍ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਹੀ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਕ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਪੁਨਰਮੀ ਨਾਦ੍ਯ ਸਮਰ੍ਥਾ ਜੇਤੁਮਾਹਵੇ। ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਰੇ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਹੁਣ ਇਹ ਵੈਰੀ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਅੱਜ ਪਾਂਡਵ ਤਾਂ ਪੰਖ ਵੱਢੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਂਸ੍ਥਾ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਵਰ੍ਤਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਏਕਾਰ੍ਥਾਃ ਸੁਖਦੁਃਖੇषੁ ਸਮਾਨੀਤਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਧਰਤੀ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਹਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਯੁਸ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਵਾ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਮਦਰ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੱਗ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਮਿਵ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤੀਹ ਦੁਃਖਿਤਮ੍। ਵਿਲਪਨ੍ਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਭੀਤਂ ਪਰਵਿਕਤ੍ਥਨੇ
ਇੱਥੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਸਮਝ ਕੇ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਏषਾਂ ਹ੍ਯੇਕੈਕਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੋ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਇਹ ਹਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਅਕੇਲਾ ਹੀ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਜੇਤੁਂ ਸਮਗ੍ਰਾਂ ਸੇਨਾਂ ਮੇ ਵਾਸਵੋऽਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਤ੍। ਹਨ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਰੂਪੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਪਿ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ
ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਫੌਜ ਅਜਿਹੀ ਹੈ ਕਿ ਖੁਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪੁਰਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਸ ਯਾਚਤੇ। ਭੀਤੋ ਹਿ ਮਾਮਕਾਤ੍ਸੈਨ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚੈਵ ਮੇ ਵਿਭੋ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਸਮਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਚ੍ਚ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਤਨ੍ਮਿਥ੍ਯਾ ਨ ਹਿ ਮੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਭਾਰਤ
ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਮ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਮਤ੍ਸਮੋ ਹਿ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਨਾਸੀਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭਵਿਤਾ ਨ ਚ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਸੀ, ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੁਃਖੋषਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਪਾਰਗਤਸ੍ਤਥਾ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਭੀਮਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਮੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ-ਸਹਾਰਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਭੀਮ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਦਾਯਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਯਤ੍ਤਦੈਨਮੁਪਾਵਸਮ੍
ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਸਮੋ ਬਲੇਨਾਭ੍ਯਧਿਕੋ ਭੁਵਿ। ਗਦਾਪ੍ਰਹਾਰਂ ਭੀਮੋ ਮੇ ਨ ਜਾਤੁ ਵਿषਹੇਦ੍ਯੁਧਿ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹਾਂ। ਭੀਮ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਗਦੇ ਦੇ ਵਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।
ਏਕਂ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਂ ਭੀਮਾਯ ਰੁषਿਤੋ ਨृਪ। ਸ ਏਵੈਨਂ ਨਯੋਦ੍ਧੋਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੱਜਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਸਮੇਤ ਸਿੱਧਾ ਧਰਮਰਾਜ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਚ ਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਸੁਚਿਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯੇष ਮਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੋਰਥਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਆਈ ਹੈ।
ਗਦਯਾ ਨਿਹਤੋ ਹ੍ਯਾਜੌ ਮਯਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृਕੋਦਰਃ । ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਗਾਵਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਪਰਾਸੁਃ ਪ੍ਰਪਤਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਮ ਨੂੰ ਗਦੇ ਨਾਲ ਵੱਜਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁਰਝਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਗਦਾਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤੋ ਹਿਮਵਾਨਪਿ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਸਕृਨ੍ਮਯਾ ਵਿਦੀਰ੍ਯੇਤ ਗਿਰਿਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਜੇ ਮੇਰੀ ਗਦੇ ਦਾ ਵੱਜ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਖਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇ।
ਸ ਚਾਪ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨੌ ਤਥਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਦਾਯਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੀ; ਗਦੇ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦੁਰੀਓਧਨ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤੇ ਵृਕੋਦਰਮਯਂ ਭਯਂ ਵ੍ਯੇਤੁ ਮਹਾਹਵੇ। ਵ੍ਯਪਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਹ੍ਯੇਨਂ ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮਨਾ ਭਵ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਤੋਂ ਜੋ ਡਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਯਾ ਹਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਰ੍ਜੁਨਂ ਬਹਵੋ ਰਥਾਃ । ਤੁਲ੍ਯਰੂਪਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਥੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹਮਲਾ ਕਰਨਗੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪੋ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਕਰ੍ਣੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਧਿਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜੋ ਜਯਦ੍ਰਥਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕਰਣ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਲਯ, ਸਿੰਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਜਯਦਰਥ—
ਏਕੈਕ ਏषਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹਨ੍ਤੁਂ ਭਾਰਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਸਮੇਤਾਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਤਾਨ੍ਨੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਜੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮਰਾਜ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਣਗੇ।
ਸਮਗ੍ਰਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੀ ਸੇਨਾ ਪਾਰ੍ਥਮੇਕਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਕਸ੍ਮਾਦਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਜੇਤੁਮਿਤਿ ਹੇਤੁਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੀ ਰਾਜਸੀ ਫੌਜ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਪਾਰਥ, ਧਨੰਜੈ ਨੂੰ ਹਰਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ।