ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਨਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਮੂਚੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ । ਭਵਤਃ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਸਮੁਚ੍ਛੇਦਂ ਚਿਕੀਰ੍षਵਃ
ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜ ਪਿੱਛੇ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵਂ ਮਯੋਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਸ੍ਤਦਾ। ਜ੍ਞਾਤਿਕ੍ਸ਼ਯਭਯਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਭੀਤੇਨ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰ ਗਏ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਸਮੁਚ੍ਛੇਦਂ ਹਿ ਨਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਸਮਝੌਤੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਾਡਾ ਪੂਰਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ऋਤੇ ਚ ਵਿਦੁਰਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਂ ਵਧ੍ਯਾ ਮਤਾ ਮਮ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਨ ਵਧ੍ਯਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰਨ ਜੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਕੁਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸਮੁਚ੍ਛੇਦਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਤ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਏਕਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸ੍ਮ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਜੇ ਜਨਾਰਦਨ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕੁਰਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਨਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਃ ਪਲਾਯਨਮ੍। ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਾ ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਯੁਧ੍ਯਾਮਾਹੇ ਪਰਾਨ੍
ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਸਮਾਂ-ਸਿਰ ਹੈ—ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣਾ ਜਾਂ ਭੱਜ ਜਾਣਾ? ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜੀਏ?
ਪ੍ਰਤਿਯੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਨਿਯਤਃ ਸ੍ਯਾਦਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰਾਜਯਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਪਰ ਜੇ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਹਾਰ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਵਿਰਕ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਯਂ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਪਿਤਾਨਿ ਨਃ। ਧਿਕ੍ਕृਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵਜਨੇਨ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇ ਨ ਦੋषੋਸ੍ਤਿ ਸਨ੍ਧਿਰ੍ਨਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ। ਪਿਤਰਂ ਤ੍ਵੇਵ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨੇਤ੍ਰਂ ਜਨਾਧਿਪਮ੍
ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ; ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ ਸੁੱਖੀ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਦੁਃਖਮਾਪਨ੍ਨਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨਨ੍ਤਕਮ੍। ਕृਤਂ ਹਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰੇषਾਮਵਰੋਧਨਮ੍ । ਮਤ੍ਪ੍ਰਯਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰੈਵੈਤਦ੍ਵਿਦਿਤਂ ਤੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ—ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਮਾਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਵੈਰਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਲੋਚ੍ਛੇਦੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਲੈਣਗੇ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਕृਪੋ ਦ੍ਰੌਣਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਮਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਮਹਤੀਂ ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਸ੍ਥਿਤਂਵ੍ਯਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਬਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਪਏ।
ਅਭਿਦ੍ਰੁਗ੍ਧਾਃ ਪਰੇ ਚੇਨ੍ਨੋ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਅਸਮਰ੍ਥਾਃ ਪਰੇ ਜੇਤੁਮਸ੍ਮਾਨ੍ਯੁਧਿ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਜੇ ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਡਰਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਏਕੈਕਸ਼ਃ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵਿਨੇष੍ਯਾਮੋ ਦਰ੍ਪਮੇषਾਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਆ ਜਾਣ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਡਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਪੁਰੈਕੇਨ ਹਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਿਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਮृਤੇ ਪਿਤਰ੍ਯਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਭਾਰਤ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅਕੇਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਮਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਜਘਾਨ ਸੁਬਹੂਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਵ੍ਰਤਮਿਮਂ ਭਯਾਤ੍
ਉਹ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।
ਸ ਭੀष੍ਮਃ ਸੁਸਮਰ੍ਥੋऽਯਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਣੇ। ਪਰਾਨ੍ਵਿਜੇਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਵ੍ਯੇਤੁ ਭੀਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹੁਣ ਉਹੀ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਬੜੀ ਸਮਰਥਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਇਤ੍ਯੇषਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਕਾਲੇऽਮਿਤਤੇਜਸਾਮ੍। ਪੁਰਾ ਤੇषਾਂ ਪृਥਿਵੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਸੀਦ੍ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਹੀ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਕ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਪੁਨਰਮੀ ਨਾਦ੍ਯ ਸਮਰ੍ਥਾ ਜੇਤੁਮਾਹਵੇ। ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਰੇ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਹੁਣ ਇਹ ਵੈਰੀ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਅੱਜ ਪਾਂਡਵ ਤਾਂ ਪੰਖ ਵੱਢੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਂਸ੍ਥਾ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਵਰ੍ਤਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਏਕਾਰ੍ਥਾਃ ਸੁਖਦੁਃਖੇषੁ ਸਮਾਨੀਤਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਧਰਤੀ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਹਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਯੁਸ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਵਾ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਮਦਰ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੱਗ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਮਿਵ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤੀਹ ਦੁਃਖਿਤਮ੍। ਵਿਲਪਨ੍ਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਭੀਤਂ ਪਰਵਿਕਤ੍ਥਨੇ
ਇੱਥੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਸਮਝ ਕੇ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਏषਾਂ ਹ੍ਯੇਕੈਕਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੋ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਇਹ ਹਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਅਕੇਲਾ ਹੀ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਜੇਤੁਂ ਸਮਗ੍ਰਾਂ ਸੇਨਾਂ ਮੇ ਵਾਸਵੋऽਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਤ੍। ਹਨ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਰੂਪੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਪਿ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ
ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਫੌਜ ਅਜਿਹੀ ਹੈ ਕਿ ਖੁਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪੁਰਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਸ ਯਾਚਤੇ। ਭੀਤੋ ਹਿ ਮਾਮਕਾਤ੍ਸੈਨ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚੈਵ ਮੇ ਵਿਭੋ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਸਮਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਚ੍ਚ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਤਨ੍ਮਿਥ੍ਯਾ ਨ ਹਿ ਮੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਭਾਰਤ
ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਮ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਮਤ੍ਸਮੋ ਹਿ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਨਾਸੀਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭਵਿਤਾ ਨ ਚ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਸੀ, ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੁਃਖੋषਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਪਾਰਗਤਸ੍ਤਥਾ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਭੀਮਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਮੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ-ਸਹਾਰਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਭੀਮ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਦਾਯਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਯਤ੍ਤਦੈਨਮੁਪਾਵਸਮ੍
ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਸਮੋ ਬਲੇਨਾਭ੍ਯਧਿਕੋ ਭੁਵਿ। ਗਦਾਪ੍ਰਹਾਰਂ ਭੀਮੋ ਮੇ ਨ ਜਾਤੁ ਵਿषਹੇਦ੍ਯੁਧਿ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹਾਂ। ਭੀਮ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਗਦੇ ਦੇ ਵਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।