ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੋऽਯਂ ਕृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਸ੍ਤਥਾ। ਜਾਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਯਥੈਵਹਂ ਵੀਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਆਰ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਤੁ ਜਾਨਨ੍ਤਃ ਸਙ੍ਗਰਾਨ੍ਤਂ ਵਿਧਿਤ੍ਸਵਃ । ਸੇਨਾਮੁਖੇषੁ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮਕਾਨਾਂ ਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉੱਚਾ ਵ੍ਰਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਰੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅੱਗੇ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੜੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਬਲੀਯਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿष੍ਟਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਜਯਂ ਤੇषਾਂ ਨ ਨਿਯਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਸੁਤਾਨ੍
ਕਿਸਮਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੀਰੇ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤੇ ਪੁਰਾਣਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਮਾਰ੍ਗਮੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੁਮੁਲੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਧਨੁਧਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਹੰਗਾਮੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਣਗੇ।
ਯਥੈषਾਂ ਮਾਮਕਾਸ੍ਤਾਤ ਤਥੈषਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਅਪਿ। ਪੌਤ੍ਰਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚ ਕृਪਸ੍ਯ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ—ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪੌਤਰੇ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ।
ਯੇ ਤ੍ਵਸ੍ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦਤ੍ਤਮਿष੍ਟਂ ਚ ਸਞ੍ਜਯ। ਤਸ੍ਯਾਪਚਿਤਿਮਾਰ੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਕਰ੍ਤਾਰਃ ਸ੍ਥਵਿਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਸੰਜਯ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਫ਼ਤ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਆਦਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪਰੀਪ੍ਸਤਃ। ਨਿਧਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਜੌ ਵਰਮੇਵਾਦ੍ਦੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਯੋਧਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਸ ਵੈ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਯੇ ਯੁਯੁਤ੍ਸਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਵਿਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਵਿਦੁਰੋਣਾਦੌ ਤਦੇਤਦ੍ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਸਭ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ; ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਹੁਣ ਇਹ ਡਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਮਨ੍ਯੇ ਵਿਘਾਤਾਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਯ । ਭਵਤ੍ਯਤਿਬਲਂ ਹ੍ਯੇਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯਾਪ੍ਯੁਪਘਾਤਕਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਗਿਆਨ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੰਜਯ; ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵੀ ਇਸ ਅੱਗੇ ਥੱਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਯੋ ਹ੍ਯਪਿ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਲੋਕਸਙ੍ਗ੍ਰਹਾਨ੍। ਸੁਖੈਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਸੁਖਿਨਸ੍ਤਥਾ ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਗਿਰਫ਼ਤਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮੋਹਮਾਸਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਧਾ। ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਜ੍ਯਦਾਰੇषੁ ਪੌਤ੍ਰੇष੍ਵਪਿ ਚ ਬਨ੍ਧੁषੁ
ਫਿਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਾਜ, ਪਤਨੀ, ਪੌਤਰੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਸਂਸ਼ਯੇ ਤੁ ਮਹਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਮਮੁਤ੍ਤਰਮ੍। ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਹ੍ਯੇਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੂਣਾਮਨੁਚਿਨ੍ਤਤਯਨ੍
ਇਸ ਵੱਡੀ ਅਣਸੁਝੀ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਜਵਾਬ ਠੀਕ ਹੋਵੇ? ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਦ੍ਯੂਤਪ੍ਰਮੁਖਮਾਭਾਤਿ ਕੁਰੂਣਾਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਮਨ੍ਦੇਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਕਾਮੇਨ ਲੋਭਾਤ੍ਪਾਪਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜੂਏ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ; ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਨੇ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮਨ੍ਯੇ ਪਰ੍ਯਾਯਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਕਾਲਸ੍ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤਗਾਮਿਨਃ। ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਧਿਰਿਵਾਸਕ੍ਤੋ ਨਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪਲਾਯਿਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਆਉਂਦਾ-ਜਾਂਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਨੁ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਕ੍ਵ ਨੁ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸਞ੍ਜਯ । ਏਤੇ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਰਵੋ ਮਨ੍ਦਾਃ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਾਃ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਸੰਜਯ? ਇਹ ਮੂਰਖ ਕੁਰੁ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਵਸ਼ੋऽਹਂ ਤਦਾ ਤਾਤ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਹਤੇ ਸ਼ਤੇ। ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਾਮਿ ਨਿਨਦਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕਥਂ ਮਾਂ ਮਰਣਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਰੋਣ ਸੁਣਾਂਗਾ—ਮੌਤ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਛੂਹੇਗੀ?
ਯਥਾ ਨਿਦਾਘੇ ਜ੍ਵਲਨਃ ਸਮਦ੍ਧੋ ਦਹੇਤ੍ਕਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਯੁਨਾ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਃ । ਗਦਾਹਸ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਵੈ ਤਥੈਵ ਹਨ੍ਤਾ ਮਦੀਯਾਨ੍ਸਹਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨੇਨ
ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕ ਕੇ, ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਨृਤਾ ਵਾਚਃ ਕਦਾਚਿਦਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਪਿ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੋਦ੍ਧਾ ਯਸ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਉਸ ਦੇ ਯੋਧਾ ਧਨੰਜਯ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੁਧਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ। ਅਨਿਸ਼ਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋऽਪਿ ਯਃ ਪ੍ਰਤੀਯਾਦ੍ਰਥੇਨ ਤਮ੍
ਤੇ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸੋਚ ਲਵਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਤਃ ਕਰ੍ਣਿਨਾਲੀਕਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਣਾਨ੍ਹृਦਯਚ੍ਛਿਦਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਤਾ ਨ ਸਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੁਧਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤੀਖੀ ਤੇ ਚੁਭਣ ਵਾਲੀ ਤੀਰਾਂ, ਜੋ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਰੋਣਾਕਰ੍ਣੌ ਪ੍ਰਤੀਯਾਤਾਂ ਯਦਿ ਵੀਰੌ ਨਰਰ੍षਭੌ । ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੌ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਸਮਰੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤੌ
ਜੇ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਕਰਣ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਬੀਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਆਗੇ ਵਧਣਗੇ—
ਮਹਾਨ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਂਸ਼ਯੋ ਲੋਕੇ ਨ ਤ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਿਜਯੋ ਮਮ। ਘृਣੀ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਮਾਦੀ ਚ ਆਚਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਥਵਿਰੋ ਗੁਰੁਃ
—ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅਣਿਸਚਿਤਤਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਕਰਣ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਅਚਾਰਿਆ ਜੀ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
ਸਮਰ੍ਥੋ ਬਲਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਦृਢਧਨ੍ਵਾ ਜਿਤਕ੍ਲਮਃ । ਭਵੇਤ੍ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋऽਪ੍ਯਪਰਾਜਯਃ
ਪਾਰਥ ਸਮਰਥ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਪੱਕਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਜੇਤ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ । ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤ੍ਯਜੇਯੁਰ੍ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਯਮ੍
ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਸਭ ਬੀਰ ਹਨ, ਸਭ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਾਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਵਧੇ ਨੂਨਂ ਭਵੇਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਸ੍ਤਯੋਰ੍ਵਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਚ। ਨ ਤੁ ਹਨ੍ਤਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਜੇਤਾ ਚਾਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਫਾਲਗੁਨ ਦੀ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਥਂ ਸ਼ਾਮ੍ਯੇਨ੍ਮਨ੍ਦਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਯ ਉਤ੍ਥਿਤਃ । ਅਨ੍ਯੇऽਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਜੀਯਨ੍ਤੇ ਚ ਜਯਨ੍ਤਿ ਚ। ਏਕਾਨ੍ਤਵਿਜਯਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਹ
ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਉਠਿਆ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਠੰਢਾ ਹੋਵੇ? ਹੋਰ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਹਾਰਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫਾਲਗੁਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਮਾਹੂਯ ਖਾਣ੍ਡਵੇऽਗ੍ਨਿਮਤਰ੍ਪਯਤ੍। ਜਿਗਾਯ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਮਃ ਪਰਾਜਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੈਂਤੀਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਯਸ੍ਯ ਯਨ੍ਤਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਸਮੋ ਯੁਧਿ। ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਯਸ੍ਤਾਤ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਯਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਵੇਕਰਥੇ ਯਤ੍ਤਾਵਧਿਜ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਧਨੁਃ। ਯੁਗਪਤ੍ਰੀਣਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਸਮੇਤਾਨ੍ਯਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਉਹ ਇਕੋ ਰਥ ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਨੋ ਧਨੁਸ੍ਤਦृਙ੍ਵ ਯੋਦ੍ਧਾ ਨ ਚ ਸਾਰਥਿਃ । ਤਚ੍ਚ ਮਨ੍ਦਾ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਐਸਾ ਧਨੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਐਸਾ ਯੋਧਾ, ਨਾ ਐਸਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਤੇ ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।