ਗਙ੍ਗਾਵੇਗ ਇਵਾਨੂਪਾਂਸ੍ਤੀਰਜਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਪ੍ਰਭਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਸੇਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਹਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇਗਾ, ਸੰਜਯਾ।
ਵਧਂ ਨੂਨਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਨੌਕਰ ਤੇ ਰਾਜੇ, ਸੰਜਯਾ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਯੇਨ ਰਾਜਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਪੁਰਾ। ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਾਯੇਨ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਮਾਗਧੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਲਿਨਾ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਾ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਭੀष੍ਮਪ੍ਰਤਾਪਾਤ੍ਕੁਰਵੋ ਨਯੇਨਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ । ਯਨ੍ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੇਵਲਂ ਦੈਵਮੇਵ ਤਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਅੰਧਕ-ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਏ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਰਸਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਾ। ਅਨਾਯੁਧੇਨ ਵੀਰੇਣ ਨਿਹਤਃ ਕਿਂ ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍
ਉਹ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਬਿਨਾ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਸਮਾਸਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਮਾਸ਼ੀਵਿषੋ ਯਥਾ। ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਤੇਜਃ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਖਤਰਨਾਕ ਸੱਪ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਖੋਲ ਦੇਵੇਗਾ, ਸੰਜਯਾ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਃ । ਭੀਮਸੇਨੋ ਗਦਾਪਾਣਿਃ ਸੂਦਯਿष੍ਯਤਿ ਮੇ ਸੁਤਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਵਿषਹ੍ਯਮਨਾਵਾਰ੍ਯਂ ਤੀਵ੍ਰਵੇਗਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਵਾਤਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਅਸਹਿਣ, ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜਦਾ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗਦਸ੍ਯਾਪ੍ਯਧਨੁषੋ ਵਿਰਥਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਮਣਃ । ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦਗ੍ਰਤਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਨਾ ਜਖਮੀ ਹੈ, ਨਾ ਧਨੁ, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਬਚਾਵਾ, ਸਿਰਫ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ?
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੋऽਯਂ ਕृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਸ੍ਤਥਾ। ਜਾਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਯਥੈਵਹਂ ਵੀਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਆਰ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਤੁ ਜਾਨਨ੍ਤਃ ਸਙ੍ਗਰਾਨ੍ਤਂ ਵਿਧਿਤ੍ਸਵਃ । ਸੇਨਾਮੁਖੇषੁ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮਕਾਨਾਂ ਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉੱਚਾ ਵ੍ਰਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਰੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅੱਗੇ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੜੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਬਲੀਯਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿष੍ਟਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਜਯਂ ਤੇषਾਂ ਨ ਨਿਯਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਸੁਤਾਨ੍
ਕਿਸਮਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੀਰੇ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤੇ ਪੁਰਾਣਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਮਾਰ੍ਗਮੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੁਮੁਲੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਧਨੁਧਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਹੰਗਾਮੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਣਗੇ।
ਯਥੈषਾਂ ਮਾਮਕਾਸ੍ਤਾਤ ਤਥੈषਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਅਪਿ। ਪੌਤ੍ਰਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚ ਕृਪਸ੍ਯ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ—ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪੌਤਰੇ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ।
ਯੇ ਤ੍ਵਸ੍ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦਤ੍ਤਮਿष੍ਟਂ ਚ ਸਞ੍ਜਯ। ਤਸ੍ਯਾਪਚਿਤਿਮਾਰ੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਕਰ੍ਤਾਰਃ ਸ੍ਥਵਿਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਸੰਜਯ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਫ਼ਤ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਆਦਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪਰੀਪ੍ਸਤਃ। ਨਿਧਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਜੌ ਵਰਮੇਵਾਦ੍ਦੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਯੋਧਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਸ ਵੈ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਯੇ ਯੁਯੁਤ੍ਸਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਵਿਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਵਿਦੁਰੋਣਾਦੌ ਤਦੇਤਦ੍ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਸਭ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ; ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਹੁਣ ਇਹ ਡਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਮਨ੍ਯੇ ਵਿਘਾਤਾਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਯ । ਭਵਤ੍ਯਤਿਬਲਂ ਹ੍ਯੇਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯਾਪ੍ਯੁਪਘਾਤਕਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਗਿਆਨ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੰਜਯ; ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵੀ ਇਸ ਅੱਗੇ ਥੱਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਯੋ ਹ੍ਯਪਿ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਲੋਕਸਙ੍ਗ੍ਰਹਾਨ੍। ਸੁਖੈਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਸੁਖਿਨਸ੍ਤਥਾ ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਗਿਰਫ਼ਤਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮੋਹਮਾਸਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਧਾ। ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਜ੍ਯਦਾਰੇषੁ ਪੌਤ੍ਰੇष੍ਵਪਿ ਚ ਬਨ੍ਧੁषੁ
ਫਿਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਾਜ, ਪਤਨੀ, ਪੌਤਰੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਸਂਸ਼ਯੇ ਤੁ ਮਹਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਮਮੁਤ੍ਤਰਮ੍। ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਹ੍ਯੇਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੂਣਾਮਨੁਚਿਨ੍ਤਤਯਨ੍
ਇਸ ਵੱਡੀ ਅਣਸੁਝੀ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਜਵਾਬ ਠੀਕ ਹੋਵੇ? ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਦ੍ਯੂਤਪ੍ਰਮੁਖਮਾਭਾਤਿ ਕੁਰੂਣਾਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਮਨ੍ਦੇਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਕਾਮੇਨ ਲੋਭਾਤ੍ਪਾਪਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜੂਏ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ; ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਨੇ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮਨ੍ਯੇ ਪਰ੍ਯਾਯਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਕਾਲਸ੍ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤਗਾਮਿਨਃ। ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਧਿਰਿਵਾਸਕ੍ਤੋ ਨਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪਲਾਯਿਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਆਉਂਦਾ-ਜਾਂਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਨੁ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਕ੍ਵ ਨੁ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸਞ੍ਜਯ । ਏਤੇ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਰਵੋ ਮਨ੍ਦਾਃ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਾਃ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਸੰਜਯ? ਇਹ ਮੂਰਖ ਕੁਰੁ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਵਸ਼ੋऽਹਂ ਤਦਾ ਤਾਤ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਹਤੇ ਸ਼ਤੇ। ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਾਮਿ ਨਿਨਦਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕਥਂ ਮਾਂ ਮਰਣਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਰੋਣ ਸੁਣਾਂਗਾ—ਮੌਤ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਛੂਹੇਗੀ?
ਯਥਾ ਨਿਦਾਘੇ ਜ੍ਵਲਨਃ ਸਮਦ੍ਧੋ ਦਹੇਤ੍ਕਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਯੁਨਾ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਃ । ਗਦਾਹਸ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਵੈ ਤਥੈਵ ਹਨ੍ਤਾ ਮਦੀਯਾਨ੍ਸਹਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨੇਨ
ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕ ਕੇ, ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਨृਤਾ ਵਾਚਃ ਕਦਾਚਿਦਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਪਿ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੋਦ੍ਧਾ ਯਸ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਉਸ ਦੇ ਯੋਧਾ ਧਨੰਜਯ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੁਧਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ। ਅਨਿਸ਼ਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋऽਪਿ ਯਃ ਪ੍ਰਤੀਯਾਦ੍ਰਥੇਨ ਤਮ੍
ਤੇ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸੋਚ ਲਵਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਤਃ ਕਰ੍ਣਿਨਾਲੀਕਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਣਾਨ੍ਹृਦਯਚ੍ਛਿਦਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਤਾ ਨ ਸਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੁਧਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤੀਖੀ ਤੇ ਚੁਭਣ ਵਾਲੀ ਤੀਰਾਂ, ਜੋ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।