ਅਪਾਰਮਪ੍ਲਵਾਗਾਧਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵੇਧਨਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਮਯਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਤਾਤ ਮਨ੍ਦਾਸ੍ਤਿਤੀਰ੍षਵਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਬਣੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਇੱਕ ਅਥਾਹ, ਬੇਹੱਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ। ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਮੇ ਨ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਬਾਲਾਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਃ । ਵਿषਮਂ ਨ ਹਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤਂ ਮਧੁਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣਦੇ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੁਧਵਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਸਂਯੁਗੇ ਯੇ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਰੂਪੇਣ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ। ਨਿਯਤਂ ਚੋਦਿਤਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸਿਂਹੇਨੇਵ ਮਹਾਮृਗਾਃ
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਜਾਨਵਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੈਕ੍ਯਾਂ ਤਾਤ ਚਤੁष੍ਕਿष੍ਕੁਂ षਡਸ਼੍ਰਿਮਮਿਤੌਜਸਮ੍। ਪ੍ਰਹਿਤਾਂ ਦੁਃਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਂ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਸੁਤਾਃ
ਪਿਤਾ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੀ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ, ਛੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦਰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਰਢੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਗਦਾਂ ਭ੍ਰਾਮਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਿਨ੍ਦਤੋ ਹਸ੍ਤਿਮਸ੍ਤਕਾਨ੍। ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਲੇਲਿਹਾਨਸ੍ਯ ਬਾष੍ਪਮੁਤ੍ਸृਜਤੋ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅੰਸੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਨਾਗਾਨ੍ਪਤਤਃ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਪਤਤੋ ਮਤ੍ਤਾਨ੍ਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਗਰ੍ਜਤਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦਾ, ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲ ਵੱਜਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬੀ ਗਰਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਰਥਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਵਰਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਨਿਘ੍ਨਤਃ । ਅਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਸ੍ਯੇਵ ਅਪਿ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਮੇ ਪ੍ਰਜਾ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਘੁਸ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਵੀਥੀਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ਮਮ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ
ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਨੱਚਦਾ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਮਾਤਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਸੇਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮੇ ਵृਕੋਦਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾੜਦਾ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੁਸ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਥਾਨ੍ਵਿਪੁਰੁषਾਨ੍ਵਿਸਾਰਥਿਹਯਧ੍ਵਜਾਨ੍ । ਆਰੁਜਨ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਰਥਿਨਃ ਸਾਦਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਉਹ ਰਥਾਂ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ, ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ, ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾੜੇਗਾ।
ਗਙ੍ਗਾਵੇਗ ਇਵਾਨੂਪਾਂਸ੍ਤੀਰਜਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਪ੍ਰਭਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਸੇਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਹਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇਗਾ, ਸੰਜਯਾ।
ਵਧਂ ਨੂਨਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਨੌਕਰ ਤੇ ਰਾਜੇ, ਸੰਜਯਾ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਯੇਨ ਰਾਜਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਪੁਰਾ। ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਾਯੇਨ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਮਾਗਧੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਲਿਨਾ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਾ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਭੀष੍ਮਪ੍ਰਤਾਪਾਤ੍ਕੁਰਵੋ ਨਯੇਨਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ । ਯਨ੍ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੇਵਲਂ ਦੈਵਮੇਵ ਤਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਅੰਧਕ-ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਏ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਰਸਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਾ। ਅਨਾਯੁਧੇਨ ਵੀਰੇਣ ਨਿਹਤਃ ਕਿਂ ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍
ਉਹ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਬਿਨਾ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਸਮਾਸਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਮਾਸ਼ੀਵਿषੋ ਯਥਾ। ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਤੇਜਃ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਖਤਰਨਾਕ ਸੱਪ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਖੋਲ ਦੇਵੇਗਾ, ਸੰਜਯਾ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਃ । ਭੀਮਸੇਨੋ ਗਦਾਪਾਣਿਃ ਸੂਦਯਿष੍ਯਤਿ ਮੇ ਸੁਤਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਵਿषਹ੍ਯਮਨਾਵਾਰ੍ਯਂ ਤੀਵ੍ਰਵੇਗਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਵਾਤਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਅਸਹਿਣ, ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜਦਾ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗਦਸ੍ਯਾਪ੍ਯਧਨੁषੋ ਵਿਰਥਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਮਣਃ । ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦਗ੍ਰਤਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਨਾ ਜਖਮੀ ਹੈ, ਨਾ ਧਨੁ, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਬਚਾਵਾ, ਸਿਰਫ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ?
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੋऽਯਂ ਕृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਸ੍ਤਥਾ। ਜਾਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਯਥੈਵਹਂ ਵੀਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਆਰ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਤੁ ਜਾਨਨ੍ਤਃ ਸਙ੍ਗਰਾਨ੍ਤਂ ਵਿਧਿਤ੍ਸਵਃ । ਸੇਨਾਮੁਖੇषੁ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮਕਾਨਾਂ ਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉੱਚਾ ਵ੍ਰਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਰੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅੱਗੇ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੜੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਬਲੀਯਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿष੍ਟਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਜਯਂ ਤੇषਾਂ ਨ ਨਿਯਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਸੁਤਾਨ੍
ਕਿਸਮਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੀਰੇ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤੇ ਪੁਰਾਣਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਮਾਰ੍ਗਮੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੁਮੁਲੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਧਨੁਧਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਹੰਗਾਮੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਣਗੇ।
ਯਥੈषਾਂ ਮਾਮਕਾਸ੍ਤਾਤ ਤਥੈषਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਅਪਿ। ਪੌਤ੍ਰਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚ ਕृਪਸ੍ਯ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ—ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪੌਤਰੇ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ।
ਯੇ ਤ੍ਵਸ੍ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦਤ੍ਤਮਿष੍ਟਂ ਚ ਸਞ੍ਜਯ। ਤਸ੍ਯਾਪਚਿਤਿਮਾਰ੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਕਰ੍ਤਾਰਃ ਸ੍ਥਵਿਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਸੰਜਯ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਫ਼ਤ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਆਦਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪਰੀਪ੍ਸਤਃ। ਨਿਧਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਜੌ ਵਰਮੇਵਾਦ੍ਦੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਯੋਧਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਸ ਵੈ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਯੇ ਯੁਯੁਤ੍ਸਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਵਿਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਵਿਦੁਰੋਣਾਦੌ ਤਦੇਤਦ੍ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਸਭ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ; ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਹੁਣ ਇਹ ਡਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਮਨ੍ਯੇ ਵਿਘਾਤਾਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਯ । ਭਵਤ੍ਯਤਿਬਲਂ ਹ੍ਯੇਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯਾਪ੍ਯੁਪਘਾਤਕਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਗਿਆਨ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੰਜਯ; ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵੀ ਇਸ ਅੱਗੇ ਥੱਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਯੋ ਹ੍ਯਪਿ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਲੋਕਸਙ੍ਗ੍ਰਹਾਨ੍। ਸੁਖੈਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਸੁਖਿਨਸ੍ਤਥਾ ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਗਿਰਫ਼ਤਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।