ਸਞ੍ਜਯਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਸ਼ੂਰਂ ਭੀਮਸੇਨਮਮਰ੍षਣਮ੍ । .......... ਯੇऽਹਂ ਯਤ੍ਤੇਨ ਰਿਪੁਘਾਤਿਨਾ । ..... ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਮਮ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾ
ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਡੋਲਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇਨ ਭੀਮਬਲਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਹਤਾਃ। ਕਥਂ ਤਸ੍ਯ ਰਣੇ ਵੇਗਂ ਮਾਨੁषਃ ਪ੍ਰਸਹਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨ ਸ ਜਾਤੁ ਵਸ਼ੇ ਤਸ੍ਥੌ ਮਮ ਬਾਲ੍ਯੇऽਪਿ ਸਞ੍ਜਯ । ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਮ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਕ੍ਲਿष੍ਟਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਸੰਜਯਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਹੁਣ ਤਾਂ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਝੁਕੇਗਾ।
ਨਿष੍ਠੁਰੋ ਰੋषਣੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਜ੍ਯੇਤਾਪਿ ਨ ਸਂਨਮੇਤ੍। ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀਂ ਸਂਹਤਭ੍ਰੂਃ ਕਥਂ ਸ਼ਾਮ੍ਯੇਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਪਰ ਝੁਕੇਗਾ ਨਹੀਂ। ਤਿਰਛੀ ਨਿਗਾਹ ਤੇ ਭੰਨੇ ਭ੍ਰੂਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਕਿਵੇਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਥਾऽਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਗੌਰਸ੍ਤਾਲ ਇਵੋਨ੍ਨਤਃ। ਪ੍ਰਮਾਣਤੋ ਭੀਮਸੇਨਃ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ੇਨਾਧਿਕੋऽਰ੍ਜੁਨਾਤ੍
ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਅਦਵਿੱਤੀਅ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਤਾਲ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਭੀਮਸੇਨ ਕਦ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਧ ਹੈ।
ਜਵੇਨ ਵਾਜਿਨੋऽਤ੍ਯੇਤਿ ਬਲੇਨਾਨ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ । ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਜਲ੍ਪੀ ਮਧ੍ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਮਧ੍ਯਮਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਹਦ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਧਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।
ਇਤਿ ਬਾਲ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਸਮੁਖਾਤ੍ਪੁਰਾ। ਰੂਪਤੋ ਵੀਰ੍ਯਤਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਵਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ — ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ।
ਆਯਸੇਨ ਸ ਦਣ੍ਡੇਨ ਰਥਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਨਰਾਨ੍ਹਯਾਨ੍। ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰੌਦ੍ਰਃ ਕ੍ਰੂਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਮਰ੍षੀ ਨਿਤ੍ਯਸਂਰਬ੍ਧੋ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਮਯਾ ਤਾਤ ਪ੍ਰਤੀਪਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਮਾਨਿਤਃ
ਭੀਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ, ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਨਿष੍ਕਰ੍ਣਾਮਾਯਸੀਂ ਸ੍ਥੂਲਾਂ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਗਦਾਮ੍ । ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਂ ਸ਼ਤਨਿਰ੍ਹਾਦਾਂ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਸੁਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ, ਮੋਟੀ, ਚੌੜੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਸੌ ਵਾਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਪਾਰਮਪ੍ਲਵਾਗਾਧਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵੇਧਨਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਮਯਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਤਾਤ ਮਨ੍ਦਾਸ੍ਤਿਤੀਰ੍षਵਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਬਣੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਇੱਕ ਅਥਾਹ, ਬੇਹੱਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ। ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਮੇ ਨ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਬਾਲਾਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਃ । ਵਿषਮਂ ਨ ਹਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤਂ ਮਧੁਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣਦੇ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੁਧਵਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਸਂਯੁਗੇ ਯੇ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਰੂਪੇਣ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ। ਨਿਯਤਂ ਚੋਦਿਤਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸਿਂਹੇਨੇਵ ਮਹਾਮृਗਾਃ
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਜਾਨਵਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੈਕ੍ਯਾਂ ਤਾਤ ਚਤੁष੍ਕਿष੍ਕੁਂ षਡਸ਼੍ਰਿਮਮਿਤੌਜਸਮ੍। ਪ੍ਰਹਿਤਾਂ ਦੁਃਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਂ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਸੁਤਾਃ
ਪਿਤਾ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੀ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ, ਛੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦਰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਰਢੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਗਦਾਂ ਭ੍ਰਾਮਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਿਨ੍ਦਤੋ ਹਸ੍ਤਿਮਸ੍ਤਕਾਨ੍। ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਲੇਲਿਹਾਨਸ੍ਯ ਬਾष੍ਪਮੁਤ੍ਸृਜਤੋ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅੰਸੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਨਾਗਾਨ੍ਪਤਤਃ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਪਤਤੋ ਮਤ੍ਤਾਨ੍ਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਗਰ੍ਜਤਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦਾ, ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲ ਵੱਜਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬੀ ਗਰਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਰਥਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਵਰਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਨਿਘ੍ਨਤਃ । ਅਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਸ੍ਯੇਵ ਅਪਿ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਮੇ ਪ੍ਰਜਾ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਘੁਸ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਵੀਥੀਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ਮਮ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ
ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਨੱਚਦਾ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਮਾਤਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਸੇਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮੇ ਵृਕੋਦਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾੜਦਾ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੁਸ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਥਾਨ੍ਵਿਪੁਰੁषਾਨ੍ਵਿਸਾਰਥਿਹਯਧ੍ਵਜਾਨ੍ । ਆਰੁਜਨ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਰਥਿਨਃ ਸਾਦਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਉਹ ਰਥਾਂ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ, ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ, ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾੜੇਗਾ।
ਗਙ੍ਗਾਵੇਗ ਇਵਾਨੂਪਾਂਸ੍ਤੀਰਜਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਪ੍ਰਭਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਸੇਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਹਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇਗਾ, ਸੰਜਯਾ।
ਵਧਂ ਨੂਨਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਨੌਕਰ ਤੇ ਰਾਜੇ, ਸੰਜਯਾ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਯੇਨ ਰਾਜਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਪੁਰਾ। ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਾਯੇਨ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਮਾਗਧੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਲਿਨਾ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਾ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਭੀष੍ਮਪ੍ਰਤਾਪਾਤ੍ਕੁਰਵੋ ਨਯੇਨਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ । ਯਨ੍ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੇਵਲਂ ਦੈਵਮੇਵ ਤਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਅੰਧਕ-ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਏ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਰਸਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਾ। ਅਨਾਯੁਧੇਨ ਵੀਰੇਣ ਨਿਹਤਃ ਕਿਂ ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍
ਉਹ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਬਿਨਾ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਸਮਾਸਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਮਾਸ਼ੀਵਿषੋ ਯਥਾ। ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਤੇਜਃ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਖਤਰਨਾਕ ਸੱਪ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਖੋਲ ਦੇਵੇਗਾ, ਸੰਜਯਾ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਃ । ਭੀਮਸੇਨੋ ਗਦਾਪਾਣਿਃ ਸੂਦਯਿष੍ਯਤਿ ਮੇ ਸੁਤਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਵਿषਹ੍ਯਮਨਾਵਾਰ੍ਯਂ ਤੀਵ੍ਰਵੇਗਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਵਾਤਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਅਸਹਿਣ, ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜਦਾ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗਦਸ੍ਯਾਪ੍ਯਧਨੁषੋ ਵਿਰਥਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਮਣਃ । ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦਗ੍ਰਤਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਨਾ ਜਖਮੀ ਹੈ, ਨਾ ਧਨੁ, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਬਚਾਵਾ, ਸਿਰਫ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ?