ਸਨਾਤਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਕृष੍ਣਾਵੇਕਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਤਦਾ ਤਾਤ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਇਕ ਰਥ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣਗੇ। ਦੁਯੋਧਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈ।
ਨੋਚੇਦਯਮਭਾਵਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਰ੍ਥਾਚ੍ਚ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਾਚ੍ਚ ਤਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਪਪ੍ਲੁਤਾ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੋ ਇਹ ਨਾਸ ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਭਟਕਾਵਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਚੇਦ੍ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਸੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤਾਮਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਹਤਾਨ੍। ਤਵੈਵ ਹਿ ਮਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣਾਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮੇਵ ਚ ਮਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਕੋऽਨੁਮਨ੍ਯਸੇ। ਰਾਮੇਣ ਚੈਵ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ: ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ—
ਦੁਰ੍ਜਾਤੇਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਘਟੀਆ ਜਾਤੀ ਦੇ ਸੂਤਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ, ਸੂਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਾਪੀ ਤੇ ਛੋਟਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ।
ਨੈਵਮਾਯੁष੍ਮਤਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਾਮਾਤ੍ਥ ਪਿਤਾਮਹ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਦਨਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਪਿਤਾਮਾ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਕਦੇ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕਿਞ੍ਚਾਨ੍ਯਨ੍ਮਯਿ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਯੇਨ ਮਾਂ ਪਰਿਗਰ੍ਹਸੇ। ਨ ਹਿ ਮੇ ਵृਜਿਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਵਿਦੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈਂ? ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ।
ਨਾਚਰਂ ਵृਜਿਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਅਹਂ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਿਰੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਮਂ ਸਦ੍ਭਿਃ ਕਥਂ ਵਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਿ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਯਾ। ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਪਿ ਸ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਹਰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੇ ਦੁਯੋਧਨ ਲਈ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਪੁਨਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜਮਾਭਾष੍ਯੇਦਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਕਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੁੜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਯਦਯਂ ਕਤ੍ਥਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਨ੍ਤਾਹਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਿਤਿ। ਨਾਯਂ ਕਲਾਪਿ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।' ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਇਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਅਨਯੋ ਯੋਯਮਾਗਨ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਤਦਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਜਾਨੀਹਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਤੇਰੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਪੁੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਇਹ ਨਾਸ, ਇਹ ਸੂਤਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਦੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਏਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸੁਯੋਧਨਃ । ਅਵਾਮਨ੍ਯਤ ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਨਰਿਨ੍ਦਮਾਨ੍
ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਵੀਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਕਿਞ੍ਚਾਪ੍ਯੇਤੇਨ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਤੈਰ੍ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰੇਕੈਕੇਨ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ
ਹਾਂ, ਇਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜੋ-ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਿਹਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਧਨਞ੍ਜਯੇਨ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਿਮਨੇਨ ਤਦਾ ਕृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ?
ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਦਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ। ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤ੍ਯਜੇਯੁਰ੍ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਯਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਈ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ ਰਾਜ ਪਦ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿੱਤ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਸਹਿਤਾਨ੍ਹਿ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਭਿਯਾਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਚਾਚ੍ਛਿਨਦ੍ਵਾਸਃ ਕਿਮਯਂ ਪ੍ਰੋषਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ਵਾਨੀ 'ਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੁਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਲਾਭ ਲਿਆ?
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਯਤ੍ਸੁਤਸ੍ਤਵ। ਕ੍ਵ ਤਦਾ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ਯ ਇਦਾਨੀਂ ਵृषਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੱਸਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿੱਥੇ ਸੀ?
ਨਨੁ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਭੀਮੇਨ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯਮਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਸਂਗਮ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਵੀ ਭੀਮ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੁੜ ਕੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਏਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮृषੋਕ੍ਤਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਵਿਕਤ੍ਥਨਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਦਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਲੋਪਿਨਃ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾਮਤਾਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਰਾਜਮਧ੍ਯੇऽਭਿਪੂਜਯਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੜੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਯਦਾਹ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਨृਪ । ਨ ਕਾਮਮਵਲਿਪ੍ਤਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ। ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਣੀਦੀ।
ਪੁਰਾ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਸਾਧੁ ਮਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਮ੍। ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਜੁਨੇਨੋਕ੍ਤਂ ਸਞ੍ਜਯੇਨ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੰਜੈ ਨੇ ਆ ਕੇ ਦੱਸੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਭਿਜਾਨਾਮਿ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਦृਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਇਹ ਕਰੇਗਾ ਵੀ। ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਵਦ੍ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਯੋਃ। ਤਤਃ ਸ ਸਞ੍ਜਯਂ ਰਾਜਾ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਅਹਿਮ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਸੰਜੈ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਦੈਵ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤੇऽਭਵਨ੍ । ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਨ ਸਮ੍ਯਗਨੁਭਾषਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਜੀਊਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਸੁਣੀ।
ਕਿਮਸੌ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਹ ਬਹੁਲਾਃ ਸੇਨਾਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਥੇ ਕਈ ਫੌਜਾਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਕਿਮਸੌ ਚੇष੍ਟਤੇ ਸੂਤ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕੇ ਵਾਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਞੇਪ੍ਸਵੋ ਸੁਖਮ੍
ਸਾਰਥੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ?
ਕੇ ਸ੍ਵਿਦੇਨਂ ਵਾਰਯਨ੍ਤਿ ਯੁਦ੍ਧਾਚ੍ਛਾਮ੍ਯੇਤਿ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਕੋਪਿਤਂ ਮਨ੍ਦੈਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਮ੍
ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਜਾਂ ਕੌਣ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਸਾਂਤਿ ਕਰ ਲਵੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ?
ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੁਖਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ ਸਰ੍ਵਾਨਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਚ
ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ। ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਭ ਨੂੰ ਹਦਾਇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।