ਨਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪਃ । ਪੌਲੋਮਾਨ੍ਕਾਲਖਞ੍ਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਨਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਪੌਲੋਮ ਤੇ ਕਾਲਖੰਜਾ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਏष ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਭਲ੍ਲੇਨਾਪਾਹਰਚ੍ਛਿਰਃ। ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਗ੍ਰਸਮਾਨਸ੍ਯ ਤਦਾ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨ ਆਹਵੇ
ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਭਾ ਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਏष ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਾਰੁਜਤ੍। ਹਤ੍ਵਾ षष੍ਟਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਰਣੇ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਿਰਣਯਪੁਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਏष ਦੇਵਾਨ੍ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਅਤਰ੍ਪਯਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨੋ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਥੈਵਾਤ੍ਰ ਭੂਯਸੋऽਨ੍ਯਾਞ੍ਜਘਾਨ ਹ। ਏਵਮੇਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਤੌ ਪਸ਼੍ਯਤ ਸਮਾਗਤੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨੌ ਵੀਰੌ ਸਮਵੇਤੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦੇਵੌ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਵਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਤੇ ਵੀਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਾ—ਇਹੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜੇਯੌ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਏष ਨਾਰਾਯਣਃ ਕृष੍ਣਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ਼੍ਚ ਨਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਨਾਰਾਯਣੋ ਨਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੇਕਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਮ੍
ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ; ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਨਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਨਰਾ ਇਕ ਹੀ ਸਤਤਵ ਹਨ, ਜੋ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਤੌ ਹਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਲੋਕਾਨਸ਼੍ਰੁਵਾਤੇऽਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਧ੍ਰੁਵਾਨ੍। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਜਾਯੇਤੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਲੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਨਾਰਦਃ । ਏਤਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਵृष੍ਣਿਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵੇਦਵਿਤ੍
ਇਸ ਲਈ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਯਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਪਰ੍ਯਾਦਦਾਨਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਮਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੇ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਧਨੁਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖੇਗਾ—
ਸਨਾਤਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਕृष੍ਣਾਵੇਕਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਤਦਾ ਤਾਤ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਇਕ ਰਥ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣਗੇ। ਦੁਯੋਧਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈ।
ਨੋਚੇਦਯਮਭਾਵਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਰ੍ਥਾਚ੍ਚ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਾਚ੍ਚ ਤਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਪਪ੍ਲੁਤਾ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੋ ਇਹ ਨਾਸ ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਭਟਕਾਵਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਚੇਦ੍ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਸੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤਾਮਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਹਤਾਨ੍। ਤਵੈਵ ਹਿ ਮਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣਾਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮੇਵ ਚ ਮਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਕੋऽਨੁਮਨ੍ਯਸੇ। ਰਾਮੇਣ ਚੈਵ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ: ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ—
ਦੁਰ੍ਜਾਤੇਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਘਟੀਆ ਜਾਤੀ ਦੇ ਸੂਤਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ, ਸੂਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਾਪੀ ਤੇ ਛੋਟਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ।
ਨੈਵਮਾਯੁष੍ਮਤਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਾਮਾਤ੍ਥ ਪਿਤਾਮਹ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਦਨਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਪਿਤਾਮਾ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਕਦੇ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕਿਞ੍ਚਾਨ੍ਯਨ੍ਮਯਿ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਯੇਨ ਮਾਂ ਪਰਿਗਰ੍ਹਸੇ। ਨ ਹਿ ਮੇ ਵृਜਿਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਵਿਦੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈਂ? ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ।
ਨਾਚਰਂ ਵृਜਿਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਅਹਂ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਿਰੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਮਂ ਸਦ੍ਭਿਃ ਕਥਂ ਵਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਿ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਯਾ। ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਪਿ ਸ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਹਰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੇ ਦੁਯੋਧਨ ਲਈ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਪੁਨਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜਮਾਭਾष੍ਯੇਦਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਕਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੁੜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਯਦਯਂ ਕਤ੍ਥਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਨ੍ਤਾਹਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਿਤਿ। ਨਾਯਂ ਕਲਾਪਿ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।' ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਇਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਅਨਯੋ ਯੋਯਮਾਗਨ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਤਦਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਜਾਨੀਹਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਤੇਰੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਪੁੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਇਹ ਨਾਸ, ਇਹ ਸੂਤਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਦੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਏਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸੁਯੋਧਨਃ । ਅਵਾਮਨ੍ਯਤ ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਨਰਿਨ੍ਦਮਾਨ੍
ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਵੀਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਕਿਞ੍ਚਾਪ੍ਯੇਤੇਨ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਤੈਰ੍ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰੇਕੈਕੇਨ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ
ਹਾਂ, ਇਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜੋ-ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਿਹਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਧਨਞ੍ਜਯੇਨ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਿਮਨੇਨ ਤਦਾ ਕृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ?
ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਦਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ। ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤ੍ਯਜੇਯੁਰ੍ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਯਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਈ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ ਰਾਜ ਪਦ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿੱਤ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਸਹਿਤਾਨ੍ਹਿ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਭਿਯਾਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਚਾਚ੍ਛਿਨਦ੍ਵਾਸਃ ਕਿਮਯਂ ਪ੍ਰੋषਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ਵਾਨੀ 'ਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੁਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਲਾਭ ਲਿਆ?
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਯਤ੍ਸੁਤਸ੍ਤਵ। ਕ੍ਵ ਤਦਾ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ਯ ਇਦਾਨੀਂ ਵृषਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੱਸਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿੱਥੇ ਸੀ?
ਨਨੁ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਭੀਮੇਨ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯਮਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਸਂਗਮ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਵੀ ਭੀਮ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੁੜ ਕੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਏਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮृषੋਕ੍ਤਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਵਿਕਤ੍ਥਨਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਦਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਲੋਪਿਨਃ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।