ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯੋਪਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਲੋਕਵृਦ੍ਧਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਪਰ੍ਯਾਸਤ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਫਿਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਮਨਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਦਦਾਨਾਵਿਵੌਜਸਾ । ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੌ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਮਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਾਵਿਮਾਵਿਤਿ। ਭਵਨ੍ਤਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠੇਤੇ ਤੌ ਨਃ ਸ਼ਂਸ ਪਿਤਾਮਹ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਉਹ ਦੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾ ਜੀ।'
ਯਾਵੇਤੌ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਭਾਸਯਨ੍ਤੌ ਤਪਸ੍ਵਿਨੌ। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੌ ਰੋਚਮਾਨੌ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਤੀਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਦੋ ਤਪਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਗਏ ਹਨ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੇਤੌ ਲੋਕਾਲ੍ਲੋਕਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤੌ । ਊਰ੍ਜਿਤੌ ਸ੍ਵੇਨ ਤਪਸਾ ਮਹਾਸਤ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਤੌ ਹਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਲੋਕਂ ਨਨ੍ਦਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤੌ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੌ ਵਿਦ੍ਧਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪੌ । ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੂਜਿਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦੋ ਹੋਏ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਤੇਪਤੁਸ੍ਤਪਃ । ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਦੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ।
ਤਦਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਯੇ ਜਾਤੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਅਯਾਚਤ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਵਰਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਤਾਵਬ੍ਰੂਤਾਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਅਥੈਤਾਵਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਕਃ ਸਾਹ੍ਯਂ ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਦੋ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਚੁਣੋ,' ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋ।'
ਤਤਸ੍ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਰਮਬ੍ਰੂਤਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਵੋ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਹ ਦੋ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਅਸੀਂ ਕਰਾਂਗੇ'; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਨਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪਃ । ਪੌਲੋਮਾਨ੍ਕਾਲਖਞ੍ਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਨਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਪੌਲੋਮ ਤੇ ਕਾਲਖੰਜਾ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਏष ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਭਲ੍ਲੇਨਾਪਾਹਰਚ੍ਛਿਰਃ। ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਗ੍ਰਸਮਾਨਸ੍ਯ ਤਦਾ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨ ਆਹਵੇ
ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਭਾ ਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਏष ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਾਰੁਜਤ੍। ਹਤ੍ਵਾ षष੍ਟਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਰਣੇ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਿਰਣਯਪੁਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਏष ਦੇਵਾਨ੍ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਅਤਰ੍ਪਯਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨੋ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਥੈਵਾਤ੍ਰ ਭੂਯਸੋऽਨ੍ਯਾਞ੍ਜਘਾਨ ਹ। ਏਵਮੇਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਤੌ ਪਸ਼੍ਯਤ ਸਮਾਗਤੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨੌ ਵੀਰੌ ਸਮਵੇਤੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦੇਵੌ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਵਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਤੇ ਵੀਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਾ—ਇਹੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜੇਯੌ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਏष ਨਾਰਾਯਣਃ ਕृष੍ਣਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ਼੍ਚ ਨਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਨਾਰਾਯਣੋ ਨਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੇਕਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਮ੍
ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ; ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਨਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਨਰਾ ਇਕ ਹੀ ਸਤਤਵ ਹਨ, ਜੋ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਤੌ ਹਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਲੋਕਾਨਸ਼੍ਰੁਵਾਤੇऽਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਧ੍ਰੁਵਾਨ੍। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਜਾਯੇਤੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਲੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਨਾਰਦਃ । ਏਤਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਵृष੍ਣਿਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵੇਦਵਿਤ੍
ਇਸ ਲਈ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਯਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਪਰ੍ਯਾਦਦਾਨਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਮਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੇ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਧਨੁਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖੇਗਾ—
ਸਨਾਤਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਕृष੍ਣਾਵੇਕਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਤਦਾ ਤਾਤ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਸਿ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਇਕ ਰਥ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣਗੇ। ਦੁਯੋਧਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈ।
ਨੋਚੇਦਯਮਭਾਵਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਰ੍ਥਾਚ੍ਚ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਾਚ੍ਚ ਤਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਪਪ੍ਲੁਤਾ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੋ ਇਹ ਨਾਸ ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਭਟਕਾਵਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਚੇਦ੍ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਸੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤਾਮਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਹਤਾਨ੍। ਤਵੈਵ ਹਿ ਮਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣਾਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮੇਵ ਚ ਮਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਕੋऽਨੁਮਨ੍ਯਸੇ। ਰਾਮੇਣ ਚੈਵ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ: ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ—
ਦੁਰ੍ਜਾਤੇਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਘਟੀਆ ਜਾਤੀ ਦੇ ਸੂਤਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ, ਸੂਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਾਪੀ ਤੇ ਛੋਟਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ।
ਨੈਵਮਾਯੁष੍ਮਤਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਾਮਾਤ੍ਥ ਪਿਤਾਮਹ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਦਨਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਪਿਤਾਮਾ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਕਦੇ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕਿਞ੍ਚਾਨ੍ਯਨ੍ਮਯਿ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਯੇਨ ਮਾਂ ਪਰਿਗਰ੍ਹਸੇ। ਨ ਹਿ ਮੇ ਵृਜਿਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਵਿਦੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈਂ? ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ।
ਨਾਚਰਂ ਵृਜਿਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਅਹਂ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਿਰੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਮਂ ਸਦ੍ਭਿਃ ਕਥਂ ਵਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਿ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਯਾ। ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਪਿ ਸ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਹਰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੇ ਦੁਯੋਧਨ ਲਈ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਪੁਨਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜਮਾਭਾष੍ਯੇਦਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਕਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੁੜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।