ਖਙ੍ਗਃ ਕੋਸ਼ਾਨ੍ਨਿਃਸਰਤਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਹਿਤ੍ਵੇਵ ਜੀਰ੍ਣਾਸੁਰਗਸ੍ਤ੍ਵਚਂ ਸ੍ਵਾਮ੍। ਧ੍ਵਜੇ ਵਾਚੋ ਰੌਦ੍ਰਰੂਪਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਦਾ ਰਥੋ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤੇ ਕਿਰੀਟਿਨ੍
ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਕੋਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ; ਧਵਜ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਬਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਕਦੋਂ ਤੇਰਾ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਿਕਰੀਟੀ।
ਗੋਮਾਯੁਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਨਦਨ੍ਤਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਥੋ ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍। ਮृਗਾਃ ਸ਼੍ਰृਗਾਲਾਃ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਕਾਕਾ ਗृਧ੍ਰਾ ਬਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਰਕ੍ਸ਼ਵਸ਼੍ਚ
ਗੋਮਾਯੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੌਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਨਵਰ, ਗੋਮਾਯੂ, ਨੀਲ-ਗਲ ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਬਕ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਤਨ੍ਤਿ ਪਞ੍ਚਾ- ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਮ੍ । ਅਹਂ ਹ੍ਯੇਕਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਯੋਧਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ਵਰ੍ਪਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕਂ ਨਯੇਯਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਾਦੇਦਾਨਃ ਪृਥਗਸ੍ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਾ- ਨ੍ਯਥਾਪ੍ਰਿਰਿਦ੍ਧੋ ਗਹਨਂ ਨਿਦਾਘੇ। ਸ੍ਥੂਣਾਕਰ੍ਣਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪ੍ਯਦਾਨ੍ਮੇ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਬ੍ਰਾਹਮ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾ-ਅਸਤਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਧੇ ਧृਤੋ ਵੇਗਵਤਃ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚ- ਨ੍ਨਾਹਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦਿਹਾਵਸ਼ਿष੍ਯੇ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯੇ ਪਰਮੋ ਹ੍ਯੇਪ ਭਾਵਃ ਸ੍ਥਿਰੋ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਾਵਲ੍ਗਣੇ ਤਾਨ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਇਹ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ; ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤਾਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਗਾਵਲਗਣ ਨੂੰ ਆਖੋ।
ਯੇ ਵੈਜਯ੍ਯਾਃ ਸਮਰੇ ਸੂਤ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਪੀਨ੍ਦ੍ਰਗ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਸਮੇਤਾਤ੍। ਤੈਰ੍ਮਨ੍ਮਤੇ ਕਲਹਂ ਸਂਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਸ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮੋਹਮਸ੍ਯ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਸੂਤ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ—ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾ ਵੇਖੋ।
ਵृਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਧੀਮਾਨ੍। ਏਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦ੍ਵਦਨ੍ਤੇ ਤਦਸ੍ਤੁ ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਤਃ ਕੁਰਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ
ਵੱਡੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਵਿਦੁਰ—ਇਹ ਸਭ ਜੋ ਆਖਣ, ਉਹ ਹੋਵੇ; ਸਾਰੇ ਕੁਰਵਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ।
ਸਮਵੇਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੇषੁ ਰਾਜਸੁ ਭਾਰਤ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ, ਤਦ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ਼੍ਚੋਸ਼ਨਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ। ਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਸਵਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰਿਨਾ ਸਹ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਤੇ ਉਸ਼ਨਾਸ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਮਰੁਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਸੁ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚ ਸਪ੍ਤਰ੍ਪਯੋ ਦਿਵਿ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਆਦਿਤਿਆ ਤੇ ਸਾਧਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆਏ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯੋਪਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਲੋਕਵृਦ੍ਧਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਪਰ੍ਯਾਸਤ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਫਿਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਮਨਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਦਦਾਨਾਵਿਵੌਜਸਾ । ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੌ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਮਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਾਵਿਮਾਵਿਤਿ। ਭਵਨ੍ਤਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠੇਤੇ ਤੌ ਨਃ ਸ਼ਂਸ ਪਿਤਾਮਹ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਉਹ ਦੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾ ਜੀ।'
ਯਾਵੇਤੌ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਭਾਸਯਨ੍ਤੌ ਤਪਸ੍ਵਿਨੌ। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੌ ਰੋਚਮਾਨੌ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਤੀਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਦੋ ਤਪਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਗਏ ਹਨ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੇਤੌ ਲੋਕਾਲ੍ਲੋਕਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤੌ । ਊਰ੍ਜਿਤੌ ਸ੍ਵੇਨ ਤਪਸਾ ਮਹਾਸਤ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਤੌ ਹਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਲੋਕਂ ਨਨ੍ਦਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤੌ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੌ ਵਿਦ੍ਧਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪੌ । ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੂਜਿਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦੋ ਹੋਏ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਤੇਪਤੁਸ੍ਤਪਃ । ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਦੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ।
ਤਦਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਯੇ ਜਾਤੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਅਯਾਚਤ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਵਰਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਤਾਵਬ੍ਰੂਤਾਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਅਥੈਤਾਵਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਕਃ ਸਾਹ੍ਯਂ ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਦੋ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਚੁਣੋ,' ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋ।'
ਤਤਸ੍ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਰਮਬ੍ਰੂਤਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਵੋ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਹ ਦੋ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਅਸੀਂ ਕਰਾਂਗੇ'; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਨਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪਃ । ਪੌਲੋਮਾਨ੍ਕਾਲਖਞ੍ਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਨਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਪੌਲੋਮ ਤੇ ਕਾਲਖੰਜਾ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਏष ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਭਲ੍ਲੇਨਾਪਾਹਰਚ੍ਛਿਰਃ। ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਗ੍ਰਸਮਾਨਸ੍ਯ ਤਦਾ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨ ਆਹਵੇ
ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਭਾ ਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਏष ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਮਾਰੁਜਤ੍। ਹਤ੍ਵਾ षष੍ਟਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਰਣੇ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਿਰਣਯਪੁਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਏष ਦੇਵਾਨ੍ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਅਤਰ੍ਪਯਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨੋ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਥੈਵਾਤ੍ਰ ਭੂਯਸੋऽਨ੍ਯਾਞ੍ਜਘਾਨ ਹ। ਏਵਮੇਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਤੌ ਪਸ਼੍ਯਤ ਸਮਾਗਤੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨੌ ਵੀਰੌ ਸਮਵੇਤੌ ਮਹਾਰਥੌ । ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦੇਵੌ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਵਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਤੇ ਵੀਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਾ—ਇਹੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜੇਯੌ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਏष ਨਾਰਾਯਣਃ ਕृष੍ਣਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ਼੍ਚ ਨਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਨਾਰਾਯਣੋ ਨਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੇਕਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਮ੍
ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ; ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਨਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਨਰਾ ਇਕ ਹੀ ਸਤਤਵ ਹਨ, ਜੋ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਤੌ ਹਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਲੋਕਾਨਸ਼੍ਰੁਵਾਤੇऽਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਧ੍ਰੁਵਾਨ੍। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਜਾਯੇਤੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਲੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਨਾਰਦਃ । ਏਤਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਵृष੍ਣਿਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵੇਦਵਿਤ੍
ਇਸ ਲਈ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਯਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਪਰ੍ਯਾਦਦਾਨਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਮਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੇ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਧਨੁਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖੇਗਾ—