ਤੇ ਚੇਦਸ੍ਮਾਨ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਞ੍ਜਯੇਯੁ- ਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖੈਃ ਸਹਾਯੈਃ। ਧਰ੍ਮਾਦਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਗਰੀਯਾਂ- ਸ੍ਤਤੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤਂ ਚ ਸਾਧੁ
ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਧਰਮ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਨ ਚੇਦਿਦਂ ਪੌਰੁषਂ ਕਰ੍ਮਬਦ੍ਧਂ ਨ ਚੇਦਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯਤੇऽਸੌ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍। ਆਸ਼ਂਸੇऽਹਂ ਵਾਸੁਦੇਵਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।
ਨ ਚੇਦਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਨ੍ਧ੍ਯਂ ਨ ਚੇਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਵਾ। ਇਦਂ ਚ ਤਚ੍ਚਾਭਿਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨੂਨਂ ਪਰਾਜਯੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਧੁਃ
ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ, ਰਾਜਾ, ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਃ ਕੁਰਵੋ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਨ ਸਨ੍ਤਿ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਕੁਰਵੋ ਯਦਿ ਸ੍ਯੁ- ਰ੍ਨ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵੈ ਸ਼ੇष ਇਹਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਕੁਰਵੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਫ ਹੈ: ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ; ਜੇ ਕੁਰਵੋ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਹਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸਕਰ੍ਣਾ- ਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਰੂਣਾਮਵਜੇਤਾ ਸਮਗ੍ਰਮ੍। ਯਦ੍ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਯਥਾਸ੍ਵ- ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਦਰਾਨਾਤ੍ਮਭੋਗਾਨ੍ਭਜਧ੍ਵਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਕਰਣ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੁਰਵਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਰਾਜਸੀ ਸੁਖ ਭੋਗੋ।
ਅਪ੍ਯੇਵਂ ਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਵृਦ੍ਧਾ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਸ਼ੀਲਵਨ੍ਤਃ ਕੁਲੀਨਾਃ। ਸਾਂਵਤ੍ਸਰਾ ਜ੍ਯੋਤਿषਿ ਚਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾਃ
ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿਚ ਮਾਹਰ ਹਨ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਂ ਦੈਵਯੁਕ੍ਤਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾ ਮृਗਚਕ੍ਰਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਂ ਨਿਵੇਦਯਨ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਜਯਂ ਚ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੈਵੀ ਸੰਕੇਤਾਂ, ਗੁਪਤ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ, ਮ੍ਰਿਗ ਚੱਕਰ ਤੇ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੁਰਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਹਿ ਨੋ ਮਨ੍ਯਤੇऽਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਸਂਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਵਿਪਤਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਾਯ। ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਰੋਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵृष੍ਣਿਸਿਂਹਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜਨਾਰਦਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਤਥੈਨਂ ਖਲੁ ਭਾਵਿਰੂਪਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬੁਦ੍ਧਯਾ ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ। ਦृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਮੇ ਨ ਵ੍ਯਥਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਸਂਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਨ ਸਨ੍ਤਿ
ਮੈਂ ਵੀ, ਸਾਵਧਾਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸਾਫ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਡੋਲਦੀ ਨਹੀਂ—ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।
ਅਨਾਲਬ੍ਧਂ ਜृਮ੍ਭਤਿ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਧਨੁ- ਰਨਾਹਤਾ ਕਮ੍ਪਤਿ ਮੇ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾ। ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਤੂਣਮੁਖਾਦ੍ਵਿਸृਤ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਗਨ੍ਤੁਮੁਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚੈਵ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਅਣਛੁਆ ਖੁਦ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੰਦ ਅਣਛੁਈ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਤੂਣੇ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਖਙ੍ਗਃ ਕੋਸ਼ਾਨ੍ਨਿਃਸਰਤਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਹਿਤ੍ਵੇਵ ਜੀਰ੍ਣਾਸੁਰਗਸ੍ਤ੍ਵਚਂ ਸ੍ਵਾਮ੍। ਧ੍ਵਜੇ ਵਾਚੋ ਰੌਦ੍ਰਰੂਪਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਦਾ ਰਥੋ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤੇ ਕਿਰੀਟਿਨ੍
ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਕੋਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ; ਧਵਜ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਬਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਕਦੋਂ ਤੇਰਾ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਿਕਰੀਟੀ।
ਗੋਮਾਯੁਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਨਦਨ੍ਤਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਥੋ ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍। ਮृਗਾਃ ਸ਼੍ਰृਗਾਲਾਃ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਕਾਕਾ ਗृਧ੍ਰਾ ਬਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਰਕ੍ਸ਼ਵਸ਼੍ਚ
ਗੋਮਾਯੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੌਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਨਵਰ, ਗੋਮਾਯੂ, ਨੀਲ-ਗਲ ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਬਕ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਤਨ੍ਤਿ ਪਞ੍ਚਾ- ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਮ੍ । ਅਹਂ ਹ੍ਯੇਕਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਯੋਧਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ਵਰ੍ਪਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕਂ ਨਯੇਯਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਾਦੇਦਾਨਃ ਪृਥਗਸ੍ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਾ- ਨ੍ਯਥਾਪ੍ਰਿਰਿਦ੍ਧੋ ਗਹਨਂ ਨਿਦਾਘੇ। ਸ੍ਥੂਣਾਕਰ੍ਣਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪ੍ਯਦਾਨ੍ਮੇ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਬ੍ਰਾਹਮ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾ-ਅਸਤਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਧੇ ਧृਤੋ ਵੇਗਵਤਃ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚ- ਨ੍ਨਾਹਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦਿਹਾਵਸ਼ਿष੍ਯੇ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯੇ ਪਰਮੋ ਹ੍ਯੇਪ ਭਾਵਃ ਸ੍ਥਿਰੋ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਾਵਲ੍ਗਣੇ ਤਾਨ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਇਹ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ; ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤਾਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਗਾਵਲਗਣ ਨੂੰ ਆਖੋ।
ਯੇ ਵੈਜਯ੍ਯਾਃ ਸਮਰੇ ਸੂਤ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਪੀਨ੍ਦ੍ਰਗ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਸਮੇਤਾਤ੍। ਤੈਰ੍ਮਨ੍ਮਤੇ ਕਲਹਂ ਸਂਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਸ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮੋਹਮਸ੍ਯ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਸੂਤ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ—ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾ ਵੇਖੋ।
ਵृਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਧੀਮਾਨ੍। ਏਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦ੍ਵਦਨ੍ਤੇ ਤਦਸ੍ਤੁ ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਤਃ ਕੁਰਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ
ਵੱਡੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਵਿਦੁਰ—ਇਹ ਸਭ ਜੋ ਆਖਣ, ਉਹ ਹੋਵੇ; ਸਾਰੇ ਕੁਰਵਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ।
ਸਮਵੇਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੇषੁ ਰਾਜਸੁ ਭਾਰਤ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ, ਤਦ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ਼੍ਚੋਸ਼ਨਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ। ਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਸਵਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰਿਨਾ ਸਹ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਤੇ ਉਸ਼ਨਾਸ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਮਰੁਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਸੁ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚ ਸਪ੍ਤਰ੍ਪਯੋ ਦਿਵਿ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਆਦਿਤਿਆ ਤੇ ਸਾਧਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆਏ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯੋਪਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਲੋਕਵृਦ੍ਧਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਪਰ੍ਯਾਸਤ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਫਿਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਮਨਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਦਦਾਨਾਵਿਵੌਜਸਾ । ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੌ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਮਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਾਵਿਮਾਵਿਤਿ। ਭਵਨ੍ਤਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠੇਤੇ ਤੌ ਨਃ ਸ਼ਂਸ ਪਿਤਾਮਹ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਉਹ ਦੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾ ਜੀ।'
ਯਾਵੇਤੌ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਭਾਸਯਨ੍ਤੌ ਤਪਸ੍ਵਿਨੌ। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੌ ਰੋਚਮਾਨੌ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਤੀਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਦੋ ਤਪਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਗਏ ਹਨ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੇਤੌ ਲੋਕਾਲ੍ਲੋਕਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤੌ । ਊਰ੍ਜਿਤੌ ਸ੍ਵੇਨ ਤਪਸਾ ਮਹਾਸਤ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਤੌ ਹਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਲੋਕਂ ਨਨ੍ਦਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤੌ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੌ ਵਿਦ੍ਧਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪੌ । ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੂਜਿਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦੋ ਹੋਏ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਤੇਪਤੁਸ੍ਤਪਃ । ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਦੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ।
ਤਦਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਯੇ ਜਾਤੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਅਯਾਚਤ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਵਰਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਤਾਵਬ੍ਰੂਤਾਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਅਥੈਤਾਵਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਕਃ ਸਾਹ੍ਯਂ ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਦੋ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਚੁਣੋ,' ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋ।'
ਤਤਸ੍ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਰਮਬ੍ਰੂਤਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਵੋ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਹ ਦੋ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਅਸੀਂ ਕਰਾਂਗੇ'; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।