ਨਿਰ੍ਮੋਚਨੇ षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਤ੍ਵਾ ਸਂਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਾਨ੍। ਮੁਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯੌਘਰਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਮੋਚਨਂ ਚਾਪਿ ਜਗਾਮ ਵੀਰਃ
ਉਹ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰੇ, ਪਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਰਹਾ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਮੁਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਰੱਖਾਵਾਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਨਿਰਮੋਚਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲੇਨਾਤਿਬਲਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ । ਸ਼ੇਤੇ ਸ ਕृष੍ਣੇਨ ਹਤਃ ਪਰਾਸੁ- ਰ੍ਵਾਤੇਨੇਵ ਮਥਿਤਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਨ ਪਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੀਟਿਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਫੁੱਲ।
ਆਹृਤ੍ਯ ਕृष੍ਣੋ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲੇ ਤੇ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਮੁਰ ਚ। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤੋ ਯਸ਼ਸਾ ਚੈਵ ਵਿਦ੍ਵਾ- ਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਜਗਾਮਾਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਭੌਮ, ਨਰਕਾ ਤੇ ਮੁਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਮੈ ਵਰਾਣ੍ਯਦਦਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਰਣੇ ਤਤ੍। ਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਤੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਸ੍ਯਾ- ਦਾਕਾਸ਼ੇ ਚਾਪ੍ਸੁ ਚ ਤੇ ਕ੍ਰਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਕਰਦਿਆਂ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗਾਤ੍ਰੇ ਨ ਚ ਤੇ ਕ੍ਰਮੇਰ- ਨ੍ਨਿਤ੍ਯੇਵ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ । ਏਵਂ ਰੂਪੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇऽਪ੍ਰਮੇਯੇ ਮਹਾਬਲੇ ਗੁਣਸਂਪਤ੍ਸਦੈਵ
ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ। ਅਜਿਹੇ ਗੁਣ ਵਿਅਪਾਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਸਦਾ ਗੁਣਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਮਸਹ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਮਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯ- ਮਾਸ਼ਂਸਤੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿਜੇਤੁਮ੍ । ਸਦਾ ਹ੍ਯੇਨਂ ਤਰ੍ਕਯਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਯਂ ਸਹਤੇऽਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜੇਯਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੰਤਹੀਣ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਾਂ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਯਾਗਤਂ ਮਮ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚੈਵ ਯੋ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕਲਹਂ ਸਂਪ੍ਰਸਹ੍ਯ। ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਹਰ੍ਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਮਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵੇਦਿਤਾ ਸਂਯੁਗਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ
ਜੋ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਛੀਨ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸੱਚ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਾਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਥੋ ਸਹਪੁਤ੍ਰਾਯ ਚੈਵ। ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਾਯਾਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਿਨੇ ਚ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜ੍ਯਮਭੀਪ੍ਸਮਾਨਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗਾ।
ਧਰ੍ਮੇਣਾਪ੍ਤਂ ਨਿਧਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਯੋ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰੀ । ਮਿਥ੍ਯਾ ਗ੍ਲਹੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਵੈ ਨृਸ਼ਂਸੈਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਵੈ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਃ
ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨਿਆਯ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਝੂਠੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦਈਆਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਨਿਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਵਾਸਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੋ ਵਿਹਿਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਰਣ੍ਯੇ ਦੀਰ੍ਘਂ ਕਾਲਂ ਚੈਕਮਜ੍ਞਾਤਵਰ੍षਮ੍। ਤੇ ਹਿ ਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਨਨ੍ਦਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪਦਸ੍ਥਾਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਵਾਸ਼ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਲ ਅਜਾਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਟਾਇਆ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਜ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਹਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਜੀਵਤ ਰਹਿਣ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ?
ਤੇ ਚੇਦਸ੍ਮਾਨ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਞ੍ਜਯੇਯੁ- ਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖੈਃ ਸਹਾਯੈਃ। ਧਰ੍ਮਾਦਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਗਰੀਯਾਂ- ਸ੍ਤਤੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤਂ ਚ ਸਾਧੁ
ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਧਰਮ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਨ ਚੇਦਿਦਂ ਪੌਰੁषਂ ਕਰ੍ਮਬਦ੍ਧਂ ਨ ਚੇਦਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯਤੇऽਸੌ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍। ਆਸ਼ਂਸੇऽਹਂ ਵਾਸੁਦੇਵਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।
ਨ ਚੇਦਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਨ੍ਧ੍ਯਂ ਨ ਚੇਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਵਾ। ਇਦਂ ਚ ਤਚ੍ਚਾਭਿਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨੂਨਂ ਪਰਾਜਯੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਧੁਃ
ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ, ਰਾਜਾ, ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਃ ਕੁਰਵੋ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਨ ਸਨ੍ਤਿ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਕੁਰਵੋ ਯਦਿ ਸ੍ਯੁ- ਰ੍ਨ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵੈ ਸ਼ੇष ਇਹਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਕੁਰਵੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਫ ਹੈ: ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ; ਜੇ ਕੁਰਵੋ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਹਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸਕਰ੍ਣਾ- ਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਰੂਣਾਮਵਜੇਤਾ ਸਮਗ੍ਰਮ੍। ਯਦ੍ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਯਥਾਸ੍ਵ- ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਦਰਾਨਾਤ੍ਮਭੋਗਾਨ੍ਭਜਧ੍ਵਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਕਰਣ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੁਰਵਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਰਾਜਸੀ ਸੁਖ ਭੋਗੋ।
ਅਪ੍ਯੇਵਂ ਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਵृਦ੍ਧਾ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਸ਼ੀਲਵਨ੍ਤਃ ਕੁਲੀਨਾਃ। ਸਾਂਵਤ੍ਸਰਾ ਜ੍ਯੋਤਿषਿ ਚਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾਃ
ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿਚ ਮਾਹਰ ਹਨ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਂ ਦੈਵਯੁਕ੍ਤਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾ ਮृਗਚਕ੍ਰਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਂ ਨਿਵੇਦਯਨ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਜਯਂ ਚ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੈਵੀ ਸੰਕੇਤਾਂ, ਗੁਪਤ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ, ਮ੍ਰਿਗ ਚੱਕਰ ਤੇ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੁਰਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਹਿ ਨੋ ਮਨ੍ਯਤੇऽਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਸਂਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਵਿਪਤਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਾਯ। ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਰੋਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵृष੍ਣਿਸਿਂਹਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜਨਾਰਦਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਤਥੈਨਂ ਖਲੁ ਭਾਵਿਰੂਪਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬੁਦ੍ਧਯਾ ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ। ਦृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਮੇ ਨ ਵ੍ਯਥਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਸਂਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਨ ਸਨ੍ਤਿ
ਮੈਂ ਵੀ, ਸਾਵਧਾਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸਾਫ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਡੋਲਦੀ ਨਹੀਂ—ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।
ਅਨਾਲਬ੍ਧਂ ਜृਮ੍ਭਤਿ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਧਨੁ- ਰਨਾਹਤਾ ਕਮ੍ਪਤਿ ਮੇ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾ। ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਤੂਣਮੁਖਾਦ੍ਵਿਸृਤ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਗਨ੍ਤੁਮੁਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚੈਵ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਅਣਛੁਆ ਖੁਦ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੰਦ ਅਣਛੁਈ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਤੂਣੇ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਖਙ੍ਗਃ ਕੋਸ਼ਾਨ੍ਨਿਃਸਰਤਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਹਿਤ੍ਵੇਵ ਜੀਰ੍ਣਾਸੁਰਗਸ੍ਤ੍ਵਚਂ ਸ੍ਵਾਮ੍। ਧ੍ਵਜੇ ਵਾਚੋ ਰੌਦ੍ਰਰੂਪਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਦਾ ਰਥੋ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤੇ ਕਿਰੀਟਿਨ੍
ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਕੋਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ; ਧਵਜ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਬਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਕਦੋਂ ਤੇਰਾ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਿਕਰੀਟੀ।
ਗੋਮਾਯੁਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਨਦਨ੍ਤਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਥੋ ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍। ਮृਗਾਃ ਸ਼੍ਰृਗਾਲਾਃ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਕਾਕਾ ਗृਧ੍ਰਾ ਬਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਰਕ੍ਸ਼ਵਸ਼੍ਚ
ਗੋਮਾਯੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੌਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਨਵਰ, ਗੋਮਾਯੂ, ਨੀਲ-ਗਲ ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਬਕ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਤਨ੍ਤਿ ਪਞ੍ਚਾ- ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਮ੍ । ਅਹਂ ਹ੍ਯੇਕਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਯੋਧਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ਵਰ੍ਪਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕਂ ਨਯੇਯਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਾਦੇਦਾਨਃ ਪृਥਗਸ੍ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਾ- ਨ੍ਯਥਾਪ੍ਰਿਰਿਦ੍ਧੋ ਗਹਨਂ ਨਿਦਾਘੇ। ਸ੍ਥੂਣਾਕਰ੍ਣਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪ੍ਯਦਾਨ੍ਮੇ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਬ੍ਰਾਹਮ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾ-ਅਸਤਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਧੇ ਧृਤੋ ਵੇਗਵਤਃ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚ- ਨ੍ਨਾਹਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦਿਹਾਵਸ਼ਿष੍ਯੇ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯੇ ਪਰਮੋ ਹ੍ਯੇਪ ਭਾਵਃ ਸ੍ਥਿਰੋ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਾਵਲ੍ਗਣੇ ਤਾਨ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਇਹ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ; ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤਾਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਗਾਵਲਗਣ ਨੂੰ ਆਖੋ।
ਯੇ ਵੈਜਯ੍ਯਾਃ ਸਮਰੇ ਸੂਤ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਪੀਨ੍ਦ੍ਰਗ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਸਮੇਤਾਤ੍। ਤੈਰ੍ਮਨ੍ਮਤੇ ਕਲਹਂ ਸਂਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਸ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮੋਹਮਸ੍ਯ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਸੂਤ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ—ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾ ਵੇਖੋ।
ਵृਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਧੀਮਾਨ੍। ਏਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦ੍ਵਦਨ੍ਤੇ ਤਦਸ੍ਤੁ ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਤਃ ਕੁਰਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ
ਵੱਡੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਵਿਦੁਰ—ਇਹ ਸਭ ਜੋ ਆਖਣ, ਉਹ ਹੋਵੇ; ਸਾਰੇ ਕੁਰਵਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ।
ਸਮਵੇਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੇषੁ ਰਾਜਸੁ ਭਾਰਤ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ, ਤਦ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ਼੍ਚੋਸ਼ਨਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ। ਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਸਵਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰਿਨਾ ਸਹ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਤੇ ਉਸ਼ਨਾਸ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਮਰੁਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਸੁ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚ ਸਪ੍ਤਰ੍ਪਯੋ ਦਿਵਿ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਆਦਿਤਿਆ ਤੇ ਸਾਧਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆਏ।