ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮਿਦ੍ਧਂ ਸ਼ਮਯੇਦ੍ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਨਿਵਾਰਯੇਤ। ਹਰੇਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਮृਤਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਯੋ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਜਿਗੀषੇਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਬਰਦस्ती ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ—ਉਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮੇਕਰਥੇਨ ਭੋਜ- ਨੁਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ। ਉਵਾਹ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਯਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਰਥ ਨਾਲ ਭੋਜਾਂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਹਾਤਮਾ ਰੁਕਮੀਣੇਯੋ ਜਨਮਿਆ—
ਅਯਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰਾਂਸ੍ਤਰਸਾ ਸਂਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਗ੍ਨਜਿਤਃ ਸਮਗ੍ਰਾਨ੍ ਬਦ੍ਧਂ ਮੁਮੋਚ ਵਿਨਦਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵੈ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਲਲਾਮਮ੍
ਇਹ ਗਾਂਧਾਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਨਗਨਜਿਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚੀਲਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲਲਾਮ (ਮੁਕੁਟ) ਹਥਿਆ ਲਿਆ।
ਅਯਂ ਕਵਾਟੇ ਨਿਜਘਾਨ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਰਂ ਮਮਰ੍ਦ। ਅਨੇਨ ਦਗ੍ਧਾ ਵਰ੍षਪੂਗਾਨ੍ਵਿਨਾਥਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਸਂਬਭੂਵ
ਇਹ ਨੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਪਾਂਡਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਲਿੰਗ ਅਤੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਜਲ ਗਈ।
ਅਯਂ ਸ੍ਮ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਨ੍ਯਤੇऽਨ੍ਯੈਰਜੇਯਂ ਤਮੇਕਲਵ੍ਯਂ ਨਾਮ ਨਿषਾਦਰਾਜਮ੍। ਵੇਗੇਨੈਵ ਸ਼ੈਲਮਭਿਹਤ੍ਯ ਜਮ੍ਭਃ ਸ਼ੇਤੇ ਸ ਕृष੍ਣੇਨ ਹਤਃ ਪਰਾਸੁਃ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੇਯਾ ਸਮਝਿਆ; ਪਰ ਇਹ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਭ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਮਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਥੋਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਸੁਦੁष੍ਟਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਗਤਂ ਸਭਾਸ੍ਥਮ੍। ਅਪਾਤਯਦ੍ਬਲਦੇਵਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਹਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇਹ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯਂ ਸੌਭਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਵਿਭੀषਣਂ ਮਾਯਯਾ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਮ੍। ਸੌਭਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਛਤਘ੍ਨੀਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਕ ਏਨਂ ਵਿषਹੇਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ
ਇਹ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਾਲਵ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਰਤਦਾ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਸੌਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ, ਇਹ ਨੇ ਸੌ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਕਿਹੜਾ ਮਾਨਵ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਨਾਮ ਬਭੂਵ ਦੁਰ੍ਗਂ ਪੁਰਂ ਘੋਰਮਸੁਰਾਣਾਮਸਹ੍ਯਮ੍। ਮਹਾਬਲੋ ਨਰਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੌਮੋ ਜਹਾਰਾਦਿਤ੍ਯਾ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਕਿਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਜੇਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਭੌਮ, ਨਰਕਾ, ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਲੈ ਲੀਆਂ।
ਨ ਤਂ ਦੇਵਾਃ ਸਹ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਮਾਗਤਾ ਯੁਧਿ ਮृਤ੍ਯੋਰਭੀਤਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਬਲਂ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤ੍ਰਮਵਾਰਣੀਯਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਜਾਨਨ੍ਤੋऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਨ੍ਯਯੋਜਯਨ੍ਦਸ੍ਯੁਵਧਾਯ ਕृष੍ਣਮ੍। ਸ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਦੁष੍ਕਰ- ਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿषੁ ਵਾਸੁਦੇਵਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੱਸੁ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਲਾਇਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਮੋਚਨੇ षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਤ੍ਵਾ ਸਂਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਾਨ੍। ਮੁਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯੌਘਰਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਮੋਚਨਂ ਚਾਪਿ ਜਗਾਮ ਵੀਰਃ
ਉਹ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰੇ, ਪਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਰਹਾ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਮੁਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਰੱਖਾਵਾਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਨਿਰਮੋਚਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲੇਨਾਤਿਬਲਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ । ਸ਼ੇਤੇ ਸ ਕृष੍ਣੇਨ ਹਤਃ ਪਰਾਸੁ- ਰ੍ਵਾਤੇਨੇਵ ਮਥਿਤਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਨ ਪਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੀਟਿਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਫੁੱਲ।
ਆਹृਤ੍ਯ ਕृष੍ਣੋ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲੇ ਤੇ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਮੁਰ ਚ। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤੋ ਯਸ਼ਸਾ ਚੈਵ ਵਿਦ੍ਵਾ- ਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਜਗਾਮਾਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਭੌਮ, ਨਰਕਾ ਤੇ ਮੁਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਮੈ ਵਰਾਣ੍ਯਦਦਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਰਣੇ ਤਤ੍। ਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਤੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਸ੍ਯਾ- ਦਾਕਾਸ਼ੇ ਚਾਪ੍ਸੁ ਚ ਤੇ ਕ੍ਰਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਕਰਦਿਆਂ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗਾਤ੍ਰੇ ਨ ਚ ਤੇ ਕ੍ਰਮੇਰ- ਨ੍ਨਿਤ੍ਯੇਵ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ । ਏਵਂ ਰੂਪੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇऽਪ੍ਰਮੇਯੇ ਮਹਾਬਲੇ ਗੁਣਸਂਪਤ੍ਸਦੈਵ
ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ। ਅਜਿਹੇ ਗੁਣ ਵਿਅਪਾਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਸਦਾ ਗੁਣਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਮਸਹ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਮਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯ- ਮਾਸ਼ਂਸਤੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿਜੇਤੁਮ੍ । ਸਦਾ ਹ੍ਯੇਨਂ ਤਰ੍ਕਯਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਯਂ ਸਹਤੇऽਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜੇਯਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੰਤਹੀਣ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਾਂ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਯਾਗਤਂ ਮਮ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚੈਵ ਯੋ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕਲਹਂ ਸਂਪ੍ਰਸਹ੍ਯ। ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਹਰ੍ਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਮਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵੇਦਿਤਾ ਸਂਯੁਗਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ
ਜੋ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਛੀਨ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸੱਚ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਾਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਥੋ ਸਹਪੁਤ੍ਰਾਯ ਚੈਵ। ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਾਯਾਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਿਨੇ ਚ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜ੍ਯਮਭੀਪ੍ਸਮਾਨਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗਾ।
ਧਰ੍ਮੇਣਾਪ੍ਤਂ ਨਿਧਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਯੋ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰੀ । ਮਿਥ੍ਯਾ ਗ੍ਲਹੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਵੈ ਨृਸ਼ਂਸੈਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਵੈ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਃ
ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨਿਆਯ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਝੂਠੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦਈਆਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਨਿਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਵਾਸਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੋ ਵਿਹਿਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਰਣ੍ਯੇ ਦੀਰ੍ਘਂ ਕਾਲਂ ਚੈਕਮਜ੍ਞਾਤਵਰ੍षਮ੍। ਤੇ ਹਿ ਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਨਨ੍ਦਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪਦਸ੍ਥਾਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਵਾਸ਼ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਲ ਅਜਾਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਟਾਇਆ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਜ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਹਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਜੀਵਤ ਰਹਿਣ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ?
ਤੇ ਚੇਦਸ੍ਮਾਨ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਞ੍ਜਯੇਯੁ- ਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖੈਃ ਸਹਾਯੈਃ। ਧਰ੍ਮਾਦਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਗਰੀਯਾਂ- ਸ੍ਤਤੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤਂ ਚ ਸਾਧੁ
ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਧਰਮ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਨ ਚੇਦਿਦਂ ਪੌਰੁषਂ ਕਰ੍ਮਬਦ੍ਧਂ ਨ ਚੇਦਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯਤੇऽਸੌ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍। ਆਸ਼ਂਸੇऽਹਂ ਵਾਸੁਦੇਵਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।
ਨ ਚੇਦਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਨ੍ਧ੍ਯਂ ਨ ਚੇਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਵਾ। ਇਦਂ ਚ ਤਚ੍ਚਾਭਿਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨੂਨਂ ਪਰਾਜਯੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਧੁਃ
ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ, ਰਾਜਾ, ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਃ ਕੁਰਵੋ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਨ ਸਨ੍ਤਿ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਕੁਰਵੋ ਯਦਿ ਸ੍ਯੁ- ਰ੍ਨ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵੈ ਸ਼ੇष ਇਹਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਕੁਰਵੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਫ ਹੈ: ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ; ਜੇ ਕੁਰਵੋ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਹਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸਕਰ੍ਣਾ- ਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਰੂਣਾਮਵਜੇਤਾ ਸਮਗ੍ਰਮ੍। ਯਦ੍ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਯਥਾਸ੍ਵ- ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਦਰਾਨਾਤ੍ਮਭੋਗਾਨ੍ਭਜਧ੍ਵਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਕਰਣ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੁਰਵਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਰਾਜਸੀ ਸੁਖ ਭੋਗੋ।
ਅਪ੍ਯੇਵਂ ਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਵृਦ੍ਧਾ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਸ਼ੀਲਵਨ੍ਤਃ ਕੁਲੀਨਾਃ। ਸਾਂਵਤ੍ਸਰਾ ਜ੍ਯੋਤਿषਿ ਚਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾਃ
ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿਚ ਮਾਹਰ ਹਨ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਂ ਦੈਵਯੁਕ੍ਤਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾ ਮृਗਚਕ੍ਰਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਂ ਨਿਵੇਦਯਨ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਜਯਂ ਚ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੈਵੀ ਸੰਕੇਤਾਂ, ਗੁਪਤ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ, ਮ੍ਰਿਗ ਚੱਕਰ ਤੇ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੁਰਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਹਿ ਨੋ ਮਨ੍ਯਤੇऽਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਸਂਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਵਿਪਤਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਾਯ। ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਰੋਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵृष੍ਣਿਸਿਂਹਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜਨਾਰਦਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਤਥੈਨਂ ਖਲੁ ਭਾਵਿਰੂਪਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬੁਦ੍ਧਯਾ ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ। ਦृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਮੇ ਨ ਵ੍ਯਥਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਸਂਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਨ ਸਨ੍ਤਿ
ਮੈਂ ਵੀ, ਸਾਵਧਾਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸਾਫ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਡੋਲਦੀ ਨਹੀਂ—ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।
ਅਨਾਲਬ੍ਧਂ ਜृਮ੍ਭਤਿ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਧਨੁ- ਰਨਾਹਤਾ ਕਮ੍ਪਤਿ ਮੇ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾ। ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਤੂਣਮੁਖਾਦ੍ਵਿਸृਤ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਗਨ੍ਤੁਮੁਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚੈਵ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਅਣਛੁਆ ਖੁਦ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੰਦ ਅਣਛੁਈ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਤੂਣੇ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।