ਤਦਾ ਮੂਢੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ- ਸ੍ਤਪ੍ਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੁਰ੍ਮਤਿਰ੍ਦੁਃਸਹਾਯਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਬਾਣਵਰ੍षਾਨ੍ਧਕਾਰੇ ਪ੍ਰਭਜ੍ਯਨ੍ਤਂ ਗੋਕੁਲਵਦ੍ਰਣਾਗ੍ਰੇ
ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਭਟਕਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ, ਮੰਦੇ ਸਲਾਹ ਤੇ ਘੱਟ ਸਾਥ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਦੀ ਹੋਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖੇਗਾ।
ਬਲਾਹਕਾਦੁਚ੍ਚਰਤਃ ਸੁਭੀਮਾ- ਨ੍ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਨਿਵ ਘੋਰਰੂਪਾਨ੍। ਸਹਸ੍ਰਘ੍ਨਾਨ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਸਙ੍ਗਰੇषੁ ਅਸ੍ਥਿਚ੍ਛਿਦੋ ਮਰ੍ਮਭਿਦਃ ਸੁਪੁਙ੍ਖਾਨ੍
ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੀ ਚਮਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਕਵਚ ਚੀਰਦੇ, ਵਧੀਆ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣਗੇ।
ਯਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਜ੍ਯਾਮੁਖਾਦ੍ਬਾਣਸਙ੍ਘਾਨ੍ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤਾਨਾਪਤਤਃ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰਾਨ੍। ਹਯਾਨ੍ਗਜਾਨ੍ਵਰ੍ਮਿਣਸ਼੍ਚਾਦਦਾਨਾਂ- ਸ੍ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਤਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੇਜ਼ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਕਵਚਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਵੇਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਦਾ ਮਨ੍ਦਃ ਪਰਬਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ- ਨ੍ਮਮੇषੁਭਿਰ੍ਹਿਯਮਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਤੀਪਮ੍। ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਵਿਧ੍ਯ ਚ੍ਛਿਦ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਪृषਤ੍ਕੈ- ਸ੍ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ, ਚੀਰੇ ਤੇ ਆੜੇ-ਤਿਰਢੇ ਵਿੱਖੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਦਾ ਵਿਪਾਠਾ ਮਦ੍ਭੁਜਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਫਲਾਨੀਵ ਮਹੀਰੁਹਾਗ੍ਰਾਤ੍। ਪ੍ਰਚੇਤਾਰ ਉਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਯੂਨਾਂ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਿਰਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਕੇ ਪੈ ਜਾਵਣਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਯਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਪਤਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਭ੍ਯੋ ਮਹਾਗਜੇਭ੍ਯੋऽਸ਼੍ਵਗਤਾਨ੍ਸੁਯੋਧਨਾਨ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਹਤਾਨ੍ਪਾਤਿਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਙ੍ਗੇ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਚੰਗੇ ਯੋਧੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਸ੍ਤ੍ਰਪਥਂ ਪਰਸ੍ਯ ਯਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਨਸ਼੍ਯਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍। ਅਕੁਰ੍ਵਤਃ ਕਰ੍ਮ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਤ੍ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਜੰਗ 'ਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਪਦਾਤਿਸਙ੍ਘਾਨ੍ਰਥਸਙ੍ਘਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾ- ਦ੍ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਃ ਕਾਲ ਇਵਾਤਤੇषੁਃ। ਪ੍ਰਣੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਜ੍ਵਲਿਤੈਰ੍ਬਾਣਵਰ੍षੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ੍ਤਦਾ ਤਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਮੈਂ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪਦਾਤੀ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਵੈਰੀ ਮੂਰਖ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਂਪਤਤਾ ਰਥੇਨ ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਗਾਣ੍ਡਿਵੇਨ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਤਮ੍। ਯਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਸ੍ਵਬਲਂ ਸਂਪ੍ਰਮੂਢਂ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਰਥ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਧੂੜ ਉੱਡ ਗਈ ਤੇ ਗਾਂਡਿਵ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਕੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੂਰਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਛਤਾਵੇਗਾ।
ਕਾਨ੍ਦਿਗ੍ਭੂਤਂ ਛਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮ੍। ਹਤਾਸ਼੍ਵਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਗਂ ਪਿਪਾਸਿਤਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਪਤ੍ਰਂ ਭਯਾਰ੍ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਲਾਸ਼ਾਂ ਬਣ ਚੁੱਕੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿੱਛੜੇ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਚੁੱਕੇ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗੇ ਪਏ, ਪਿਆਸੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਆਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਹਤਂ ਚ ਵਿਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਸ੍ਥਿਕਪਾਲਸਙ੍ਘਮ੍। ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਕਰ੍ਮ ਯਥਾਰ੍ਥਨਿष੍ਠਿਤਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਚੀਲਦੇ, ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ, ਵਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਉੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਵੇਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੂਰਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਯਦਾ ਰਥੇ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ। ਤੂਣਾਵਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੌ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਚ ਮਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ ਉੱਤੇ ਗਾਂਡਿਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦਿਵਿਆ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ, ਅਖੁੱਤ ਤੂਣ, ਦੇਵਦੱਤ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਉਦ੍ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਦਸ੍ਯੁਸਙ੍ਘਾਨ੍ਸਮੇਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਨ੍ਯੁਗਮਨ੍ਯਦ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ। ਯਦਾ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਗ੍ਨਿਵਤ੍ਕੌਰਵੇਯਾਂ- ਸ੍ਤਦਾ ਤਪ੍ਤਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਪੁਤ੍ਰਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਮਾਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਪਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਸਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈ ਸਹਸੈਨ੍ਯਃ ਸਭृਤ੍ਯੋ ਭ੍ਰष੍ਟੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ੋऽਲ੍ਪਚੇਤਾਃ। ਦਰ੍ਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਨਿਹਤੋ ਵੇਪਮਾਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਨ੍ਦਸ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਫੌਜ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਬੇਸਮਝ, ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੂਰਖ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਖਰ ਪਛਤਾਵੇਗਾ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਮਾਂ ਕृਤਜਪ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿ- ਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚੋਦਕਾਨ੍ਤੇ ਮਨੋਜ੍ਞਮ੍। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਪਾਰ੍ਥ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸਵੇਰੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਪਾਰਥਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਸਵਯਸਾਚੀ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾ ਤੇ ਹਰਿਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਯਾਤੁ ਸਮਰੇऽਰੀਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨ ਵਾ ਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕृष੍ਣੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਵਾਸੁਦੇਵਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜਾਵੇਂ; ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਵਜ੍ਰੇ ਚਾਹਂ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾ- ਦਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਹਾਯਮ੍। ਸ ਮੇ ਲਬ੍ਧੋ ਦਸ੍ਯੁਵਧਾਯ ਕृष੍ਣੋ ਮਨ੍ਯੇ ਚੇਤਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਦੈਵਤੇਰ੍ਮੇ
ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਵਜਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਇੰਦਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ।
ਅਯੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮਨਸਾਪਿ ਯਸ੍ਯ ਜਯਂ ਕृष੍ਣਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦੇਤ੍। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਵ੍ਯਤੀਯਾਦਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮਾਨੁषੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾ
ਜਿਸ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੰਗ ਦੀ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਾਗਰਮੁਤ੍ਤਿਤੀਰ੍षੇ- ਨ੍ਮਹੋਦਧਿਂ ਸਲਿਲਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਮ੍। ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਂ ਕृष੍ਣਮਤ੍ਯਨ੍ਤਸ਼ੂਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਯੋ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਜਿਗੀषੇਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਤੇਜੀਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ—
ਗਿਰਿਂ ਯ ਇਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁ ਤਲੇਨ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਮਤਿਪ੍ਰਮਾਣਮ੍। ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਾਣਿਃ ਸਨਖੋ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯੇ- ਨ੍ਨ ਚਾਪਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ ਗਿਰੇਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਟੋੜਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸਦੇ ਉਂਗਲਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੀਆਂ ਪਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮਿਦ੍ਧਂ ਸ਼ਮਯੇਦ੍ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਨਿਵਾਰਯੇਤ। ਹਰੇਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਮृਤਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਯੋ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਜਿਗੀषੇਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਬਰਦस्ती ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ—ਉਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮੇਕਰਥੇਨ ਭੋਜ- ਨੁਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ। ਉਵਾਹ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਯਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਰਥ ਨਾਲ ਭੋਜਾਂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਹਾਤਮਾ ਰੁਕਮੀਣੇਯੋ ਜਨਮਿਆ—
ਅਯਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰਾਂਸ੍ਤਰਸਾ ਸਂਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਗ੍ਨਜਿਤਃ ਸਮਗ੍ਰਾਨ੍ ਬਦ੍ਧਂ ਮੁਮੋਚ ਵਿਨਦਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵੈ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਲਲਾਮਮ੍
ਇਹ ਗਾਂਧਾਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਨਗਨਜਿਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚੀਲਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲਲਾਮ (ਮੁਕੁਟ) ਹਥਿਆ ਲਿਆ।
ਅਯਂ ਕਵਾਟੇ ਨਿਜਘਾਨ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਰਂ ਮਮਰ੍ਦ। ਅਨੇਨ ਦਗ੍ਧਾ ਵਰ੍षਪੂਗਾਨ੍ਵਿਨਾਥਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਸਂਬਭੂਵ
ਇਹ ਨੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਪਾਂਡਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਲਿੰਗ ਅਤੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਜਲ ਗਈ।
ਅਯਂ ਸ੍ਮ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਨ੍ਯਤੇऽਨ੍ਯੈਰਜੇਯਂ ਤਮੇਕਲਵ੍ਯਂ ਨਾਮ ਨਿषਾਦਰਾਜਮ੍। ਵੇਗੇਨੈਵ ਸ਼ੈਲਮਭਿਹਤ੍ਯ ਜਮ੍ਭਃ ਸ਼ੇਤੇ ਸ ਕृष੍ਣੇਨ ਹਤਃ ਪਰਾਸੁਃ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੇਯਾ ਸਮਝਿਆ; ਪਰ ਇਹ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਭ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਮਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਥੋਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਸੁਦੁष੍ਟਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਗਤਂ ਸਭਾਸ੍ਥਮ੍। ਅਪਾਤਯਦ੍ਬਲਦੇਵਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਹਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇਹ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯਂ ਸੌਭਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਵਿਭੀषਣਂ ਮਾਯਯਾ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਮ੍। ਸੌਭਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਛਤਘ੍ਨੀਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਕ ਏਨਂ ਵਿषਹੇਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ
ਇਹ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਾਲਵ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਰਤਦਾ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਸੌਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ, ਇਹ ਨੇ ਸੌ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਕਿਹੜਾ ਮਾਨਵ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਨਾਮ ਬਭੂਵ ਦੁਰ੍ਗਂ ਪੁਰਂ ਘੋਰਮਸੁਰਾਣਾਮਸਹ੍ਯਮ੍। ਮਹਾਬਲੋ ਨਰਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੌਮੋ ਜਹਾਰਾਦਿਤ੍ਯਾ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਕਿਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਜੇਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਭੌਮ, ਨਰਕਾ, ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਲੈ ਲੀਆਂ।
ਨ ਤਂ ਦੇਵਾਃ ਸਹ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਮਾਗਤਾ ਯੁਧਿ ਮृਤ੍ਯੋਰਭੀਤਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਬਲਂ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤ੍ਰਮਵਾਰਣੀਯਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਜਾਨਨ੍ਤੋऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਨ੍ਯਯੋਜਯਨ੍ਦਸ੍ਯੁਵਧਾਯ ਕृष੍ਣਮ੍। ਸ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਦੁष੍ਕਰ- ਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿषੁ ਵਾਸੁਦੇਵਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੱਸੁ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਲਾਇਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।