ਹ੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਨੀਪੀ ਬਲਵਾਨ੍ਮਨਸ੍ਵੀ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ਸੋਮਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਬਰ੍ਹਃ । ਨ ਜਾਤੁ ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋऽਨ੍ਯੇ ਸਹੇਰ- ਨ੍ਯੋਪਾਂ ਸ ਸ੍ਯਾਦਗ੍ਰਣੀਰ੍ਵृष੍ਣਿਸਿਂਹਃ
ਉਹ ਲਜਜਤ, ਉੱਚ-ਕੁਲ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਮਜਬੂਤ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਮਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ; ਕੋਈ ਵਿਰੋਧੀ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੋਵੇ।
ਇਦਂ ਚ ਬ੍ਰੂਯਾ ਮਾ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਲੋਕੇ ਯੁਦ੍ਧੇऽਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸਚਿਵਂ ਰਥਸ੍ਥਮ੍। ਸ਼ਿਨੇਰ੍ਨਪ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਵृਣੀਮ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਮਹਾਬਲਂ ਵੀਤਭਯਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍
ਇਹ ਵੀ ਕਹੋ: 'ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇ ਰਥ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਨਾ ਚੁਣੋ; ਅਸੀਂ ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਪੋਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।'
ਮਹੋਰਸ੍ਕੋ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਯੁਦ੍ਧੇऽਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵੇਦੀ। ਸ਼ਿਨੇਰ੍ਨਪ੍ਤਾ ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਾਯਧੋऽਯਂ ਮਹਾਰਥੋ ਵੀਤਭਯਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ
ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ, ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਪੋਤਾ, ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਰਗਾ ਲੰਬਾ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਯਦਾ ਸ਼ਿਨੀਨਾਮਧਿਪੋ ਮਯੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪਰਾਨ੍ਮੇਘ ਇਵ ਪ੍ਰਵਰ੍षਨ੍। ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਿष੍ਯਤ੍ਯਰਿਹਾ ਯੋਧਮੁਖ੍ਯਾਂ- ਸ੍ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਸ਼ਿਨੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਦਾ ਧृਤਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰ੍ਦृਢਧਨ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ । ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵ ਗਨ੍ਧਮਾਘ੍ਰਾਯ ਗਾਵਃ ਸਂਚੇष੍ਟਨ੍ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋऽਸ੍ਮਾਦ੍ਰਣਾਗ੍ਰੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੰਬੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਲੜਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵਿਰੋਧੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਜਾਣਗੇ।
ਸ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰ੍ਦृਢਧਨ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਗਿਰੀਨ੍ਸਂਹਰੇਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਕृਤੀ ਨਿਪੁਣਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਦਿਵਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਭਿਭਾਤਿ
ਉਹ ਲੰਬੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਸੁਕृਤੋ ਯਾਦਵਸ੍ਯ ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਯੋਗੋ ਵृष੍ਣਿਸਿਂਹਸ੍ਯ ਭੂਯਾਨ੍। ਯਥਾਵਿਧਂ ਯੋਗਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤੈਰੁਪੇਤਃ
ਯਾਦਵ ਦਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਸ਼ਲ ਵੱਖਰਾ, ਸੁਖਮ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਵੱਡਾ ਮਾਹਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯੋਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿ- ਰ੍ਯਦਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ। ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਾਤ੍ਯਕੇਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰ- ਸ੍ਤਦਾ ਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਸ ਮਨ੍ਦਃ
ਜਦੋਂ ਮਾਧਵ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੌਕਾ, ਚਾਰ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਇਆ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਦਾ ਰਥਂ ਹੇਮਮਣਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾਨਰਕੇਤੁਮੁਗ੍ਰਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮਾਪ੍ਯਾਸ੍ਥਿਤਂ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਤਦਾ ਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਸ ਮਨ੍ਦਃ
ਜਦੋਂ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਚੌਕਾ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਝੰਡਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਇਆ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਦਾ ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾਸ੍ਤਲਨਿष੍ਪੇਪਮੁਗ੍ਰਂ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇਪਤੁਲ੍ਯਮ੍। ਵਿਦ੍ਯੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ ਮਯਾ ਸ ਗਾਣ੍ਡਿਵਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਤਿ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣੇਗਾ।
ਤਦਾ ਮੂਢੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ- ਸ੍ਤਪ੍ਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੁਰ੍ਮਤਿਰ੍ਦੁਃਸਹਾਯਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਬਾਣਵਰ੍षਾਨ੍ਧਕਾਰੇ ਪ੍ਰਭਜ੍ਯਨ੍ਤਂ ਗੋਕੁਲਵਦ੍ਰਣਾਗ੍ਰੇ
ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਭਟਕਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ, ਮੰਦੇ ਸਲਾਹ ਤੇ ਘੱਟ ਸਾਥ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਦੀ ਹੋਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖੇਗਾ।
ਬਲਾਹਕਾਦੁਚ੍ਚਰਤਃ ਸੁਭੀਮਾ- ਨ੍ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਨਿਵ ਘੋਰਰੂਪਾਨ੍। ਸਹਸ੍ਰਘ੍ਨਾਨ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਸਙ੍ਗਰੇषੁ ਅਸ੍ਥਿਚ੍ਛਿਦੋ ਮਰ੍ਮਭਿਦਃ ਸੁਪੁਙ੍ਖਾਨ੍
ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੀ ਚਮਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਕਵਚ ਚੀਰਦੇ, ਵਧੀਆ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣਗੇ।
ਯਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਜ੍ਯਾਮੁਖਾਦ੍ਬਾਣਸਙ੍ਘਾਨ੍ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤਾਨਾਪਤਤਃ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰਾਨ੍। ਹਯਾਨ੍ਗਜਾਨ੍ਵਰ੍ਮਿਣਸ਼੍ਚਾਦਦਾਨਾਂ- ਸ੍ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਤਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੇਜ਼ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਕਵਚਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਵੇਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਦਾ ਮਨ੍ਦਃ ਪਰਬਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ- ਨ੍ਮਮੇषੁਭਿਰ੍ਹਿਯਮਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਤੀਪਮ੍। ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਵਿਧ੍ਯ ਚ੍ਛਿਦ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਪृषਤ੍ਕੈ- ਸ੍ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ, ਚੀਰੇ ਤੇ ਆੜੇ-ਤਿਰਢੇ ਵਿੱਖੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਦਾ ਵਿਪਾਠਾ ਮਦ੍ਭੁਜਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਫਲਾਨੀਵ ਮਹੀਰੁਹਾਗ੍ਰਾਤ੍। ਪ੍ਰਚੇਤਾਰ ਉਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਯੂਨਾਂ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਿਰਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਕੇ ਪੈ ਜਾਵਣਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਯਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਪਤਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਭ੍ਯੋ ਮਹਾਗਜੇਭ੍ਯੋऽਸ਼੍ਵਗਤਾਨ੍ਸੁਯੋਧਨਾਨ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਹਤਾਨ੍ਪਾਤਿਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਙ੍ਗੇ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਚੰਗੇ ਯੋਧੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਸ੍ਤ੍ਰਪਥਂ ਪਰਸ੍ਯ ਯਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਨਸ਼੍ਯਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍। ਅਕੁਰ੍ਵਤਃ ਕਰ੍ਮ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਤ੍ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਜੰਗ 'ਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਪਦਾਤਿਸਙ੍ਘਾਨ੍ਰਥਸਙ੍ਘਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾ- ਦ੍ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਃ ਕਾਲ ਇਵਾਤਤੇषੁਃ। ਪ੍ਰਣੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਜ੍ਵਲਿਤੈਰ੍ਬਾਣਵਰ੍षੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ੍ਤਦਾ ਤਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਮੈਂ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪਦਾਤੀ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਵੈਰੀ ਮੂਰਖ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਂਪਤਤਾ ਰਥੇਨ ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਗਾਣ੍ਡਿਵੇਨ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਤਮ੍। ਯਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਸ੍ਵਬਲਂ ਸਂਪ੍ਰਮੂਢਂ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਰਥ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਧੂੜ ਉੱਡ ਗਈ ਤੇ ਗਾਂਡਿਵ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਕੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੂਰਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਛਤਾਵੇਗਾ।
ਕਾਨ੍ਦਿਗ੍ਭੂਤਂ ਛਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮ੍। ਹਤਾਸ਼੍ਵਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਗਂ ਪਿਪਾਸਿਤਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਪਤ੍ਰਂ ਭਯਾਰ੍ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਲਾਸ਼ਾਂ ਬਣ ਚੁੱਕੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿੱਛੜੇ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਚੁੱਕੇ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗੇ ਪਏ, ਪਿਆਸੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਆਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਹਤਂ ਚ ਵਿਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਸ੍ਥਿਕਪਾਲਸਙ੍ਘਮ੍। ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਕਰ੍ਮ ਯਥਾਰ੍ਥਨਿष੍ਠਿਤਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਚੀਲਦੇ, ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ, ਵਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਉੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਵੇਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੂਰਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਯਦਾ ਰਥੇ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ। ਤੂਣਾਵਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੌ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਚ ਮਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨ੍ਵਤਪ੍ਸ੍ਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ ਉੱਤੇ ਗਾਂਡਿਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦਿਵਿਆ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ, ਅਖੁੱਤ ਤੂਣ, ਦੇਵਦੱਤ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।
ਉਦ੍ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਦਸ੍ਯੁਸਙ੍ਘਾਨ੍ਸਮੇਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਨ੍ਯੁਗਮਨ੍ਯਦ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ। ਯਦਾ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਗ੍ਨਿਵਤ੍ਕੌਰਵੇਯਾਂ- ਸ੍ਤਦਾ ਤਪ੍ਤਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਪੁਤ੍ਰਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਮਾਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਪਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਸਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈ ਸਹਸੈਨ੍ਯਃ ਸਭृਤ੍ਯੋ ਭ੍ਰष੍ਟੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ੋऽਲ੍ਪਚੇਤਾਃ। ਦਰ੍ਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਨਿਹਤੋ ਵੇਪਮਾਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਨ੍ਦਸ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਫੌਜ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਬੇਸਮਝ, ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੂਰਖ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਖਰ ਪਛਤਾਵੇਗਾ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਮਾਂ ਕृਤਜਪ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿ- ਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚੋਦਕਾਨ੍ਤੇ ਮਨੋਜ੍ਞਮ੍। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਪਾਰ੍ਥ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸਵੇਰੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਪਾਰਥਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਸਵਯਸਾਚੀ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾ ਤੇ ਹਰਿਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਯਾਤੁ ਸਮਰੇऽਰੀਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨ ਵਾ ਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕृष੍ਣੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਵਾਸੁਦੇਵਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜਾਵੇਂ; ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਵਜ੍ਰੇ ਚਾਹਂ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾ- ਦਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਹਾਯਮ੍। ਸ ਮੇ ਲਬ੍ਧੋ ਦਸ੍ਯੁਵਧਾਯ ਕृष੍ਣੋ ਮਨ੍ਯੇ ਚੇਤਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਦੈਵਤੇਰ੍ਮੇ
ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਵਜਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਇੰਦਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ।
ਅਯੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮਨਸਾਪਿ ਯਸ੍ਯ ਜਯਂ ਕृष੍ਣਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦੇਤ੍। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਵ੍ਯਤੀਯਾਦਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮਾਨੁषੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾ
ਜਿਸ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੰਗ ਦੀ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਾਗਰਮੁਤ੍ਤਿਤੀਰ੍षੇ- ਨ੍ਮਹੋਦਧਿਂ ਸਲਿਲਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਮ੍। ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਂ ਕृष੍ਣਮਤ੍ਯਨ੍ਤਸ਼ੂਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਯੋ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਜਿਗੀषੇਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਤੇਜੀਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ—
ਗਿਰਿਂ ਯ ਇਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁ ਤਲੇਨ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਮਤਿਪ੍ਰਮਾਣਮ੍। ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਾਣਿਃ ਸਨਖੋ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯੇ- ਨ੍ਨ ਚਾਪਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ ਗਿਰੇਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਟੋੜਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸਦੇ ਉਂਗਲਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੀਆਂ ਪਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।