ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਖਾਙ੍ਕਿਤੌ ਪਾਦੌ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੌ। ਪਾਦਪੀਠਾਦਪਹृਤੌ ਧਾਰਯੇਤਾਂ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪੀਠੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਨ ਨੂਨਂ ਕਲ੍ਮषਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਸੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮੇਤੌ ਯਨ੍ਮਿਥੋ ਮਾਮਭ੍ਯਭਾषਤਾਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੋ ਰਤਨ ਵਰਗੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇ ਮਹਾਨਾਸੀਦਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਬਹੁਸਙ੍ਗਤਮ੍। ਹृष੍ਟਾਨਿ ਚੈਵ ਰੋਮਾਣਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਸਹਿਤਾਵੁਭੌ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹ ਦੋਨੋ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼੍ਯਾਮੌ ਬृਹਨ੍ਤੌ ਤਰੁਣੌ ਨਾਗਾਵਿਵ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੌ । ਏਕਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਂ ਮੇ ਮਹਦਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਦੋਨੋ ਕਾਲੇ, ਵੱਡੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ, ਇਕੋ ਸੇਜ ਤੇ ਆਏ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਨਾਨਵਾਪ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਨਿਦੇਸ਼ਗਾਵਿਮੌ ਯਸ੍ਯ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਸੋਚਿਆ: ਧਰਮ-ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਅਧੂਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੋਨੋ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਕृਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਪਾਨਾਭ੍ਯਾਮਾਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਲਬ੍ਧਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਃ । ਅਞ੍ਜਲਿਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਨ੍ਧਾਯ ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਂ ਚਾਭ੍ਯਚੋਦਯਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਧਨੁਰ੍ਧਰੋਚਿਤੇਨਾਥ ਪਾਣਿਨੈਕਂ ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਪਾਦਮਾਨਾਯਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪੈਰ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੁਰਿਵੋਤ੍ਥਾਯ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋਪਮਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਂਵਿष੍ਟੋ ਮਾऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ ਵਾਚਂ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਆਦਦੇ ਵਚਨਕ੍ਸ਼ਮਾਮ੍। ਦੀਪਨੀਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਉਹ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਐਸੇ ਸ਼ਬਦ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਜੋ ਕਹਿਣ ਯੋਗ ਸਨ—ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ।
ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਃ। ਮਤਿਮਾਨ੍ਮਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸਨ੍ਦਧੇ ਵਚਃ
ਸਿਆਣੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਜਿੰਦ, ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਵਚਨਂ ਵਚਨਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਮਨਃਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧृਦਯਤਾਪਨਮ੍
ਉਸ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਦੀ ਬਾਤ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਪਰ ਪਿੱਛੋਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾ ਗਈ।
ਸਞ੍ਜਯੈਤਦ੍ਵਚੋ ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸਂਸਦਮ੍। ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਃ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਆਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਸੰਜਯਾ, ਇਹ ਬਾਤ ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਕਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਿਆਣੇ ਅਚਾਰਯਾ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਅਰ੍ਥਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਤ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਤ ਕਾਮਜਮ੍। ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਰਤ ਰਾਜਾ ਹਿ ਤ੍ਵਰਤੇ ਜਯੇ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਲਕੜੇ ਛੱਡੋ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ; ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।
ਯਜਧ੍ਵਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ। ਪੁਤ੍ਰੇਰ੍ਦਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮੋਦਧ੍ਵਮਾਗਤਂ ਵੋ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰੋ, ਦਾਨ ਦਿਓ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ऋਣਂ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਮਿਵ ਮੇ ਹृਦਯਾਨ੍ਨਾਪਸਰ੍ਪਤਿ। ਗੋਵਿਨ੍ਦੇਤਿ ਯਦਾਕ੍ਰਨ੍ਦਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਮਾਂ ਦੂਰਵਾਸਿਨਮ੍
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ—ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ 'ਗੋਵਿੰਦ!' ਕਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤੇਜੋਮਯਂ ਦੁਰਾਧਰ੍ਪਂ ਬਿਭ੍ਰਤਾ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਧਨੁਃ। ਮਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵੈਰਂ ਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਗਾਂਡਿਵ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਨ੍ਮੇ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਲੋਭਂ ਚ ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਲਾਲਚ ਵੇਖੀ।
ਸੋਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ੌ ਵੀਰੌ ਤੌ ਮਨ੍ਦੋ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਸ਼੍ਰਯਾਚ੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਵਿਕਤ੍ਥਨਾਤ੍
ਉਹ ਦੋ ਵਿਰੋਧੀ, ਸੋਮ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਕਰਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਞ੍ਜਯ ਰਾਜਮਧ੍ਯੇ ਕਿਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਦੀਨਸਤ੍ਵਃ। ਧਨਞ੍ਜਯਸ੍ਤਾਤ ਯੁਧਾਂ ਪ੍ਰੇਣਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਂ ਜੀਵਿਤਚ੍ਛਿਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਉਹ ਨਿੜਰ ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਬੋਲਿਆ?
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਵਾਚਮਿਮਾਂ ਸ਼੍ਰृਣੋਤੁ ਯਦਬ੍ਰਵੀਦਰ੍ਜੁਨੋ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੇ ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਸੁਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਹੀ।
ਅਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਂ ਵਿਜਾਨ- ਨ੍ਨੁਪਹ੍ਵਰੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਰਃ। ਅਵੋਚਨ੍ਮਾਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਃ ਕਿਰੀਟੀ ਮਧ੍ਯੇ ਬ੍ਰੂਯਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕੁਰੂਣਾਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਕਿਰੀਟੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਜਦ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾ ਕੇ ਸੁਣਾ ਦੇਂ।'
ਸਂਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਭਾषਿਣੋ ਵੈ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੂਤ। ਯੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਸ਼ਂਸਤਿ ਮਾਂ ਸਦੈਵ ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਜ੍ਞਃ ਕਾਲਪਕ੍ਵੋऽਤਿਮੂਢਃ
ਉਸ ਸੁਤਪੁਤ੍ਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਮੰਦੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਰੀ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ—
ਯੇ ਵੈ ਰਾਜਾਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਯੋਧਨਾਯ ਸਮਾਨੀਤਾਃ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਚਾਪਿ ਤੇषਾਮ੍ । ਯਥਾ ਸਮਗ੍ਰਂ ਵਚਨਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਥਾ ਨृਪਂ ਤਤ
ਜੋ ਰਾਜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗੱਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾ ਦੇਂ।
ਯਥਾ ਨੂਨਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਨ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ। ਤਥਾऽਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸृਞ੍ਜਯਾਸ਼੍ਚ ਕਿਰੀਟਿਨਾ ਵਾਚਮੁਕ੍ਤਾਂ ਸਮਰ੍ਥਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਵੀ ਕਿਰੀਟੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਸਨ।
ਇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦਰ੍ਜੁਨੋ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਲੋਹਿਤਪਦ੍ਮਨੇਤ੍ਰਃ। ਨ ਚੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਯਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਜਮੀਢਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਲੋਟਸ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—'
ਅਸ੍ਤਿ ਨੂਨਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾ- ਦਨਿਰ੍ਵਿष੍ਟਂ ਪਾਪਕਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਃ। ਯੇषਾਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨਾਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਚੈਵ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਕੋਈ ਪਾਪਕਰਮ ਅਜੇ ਤਕ ਮੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਆਈ ਹੈ।
ਸ਼ੈਨਯੇਨ ਧ੍ਰੁਵਮਾਤ੍ਤਾਯੁਧੇਨ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨਾਥ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਾ ਚ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪੇਨ ਚੈਵ ਯੋऽਪਧ੍ਯਾਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹੇਦ੍ਗਾਂ ਦਿਵਂ ਚ
ਸ਼ੈਨੇਯਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—ਜਿਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ—
ਤੈਸ਼੍ਚੇਦ੍ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੋऽਰ੍ਥਃ ਸਕਲਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍। ਮਾ ਤਤ੍ਕਾਰ੍षੀਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥਹੇਤੋ- ਰੁਪੈਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਮ੍
ਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਿੱਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾ ਕਰ; ਜੇ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਹੀ ਜਾ।
ਯਾਂ ਤਾਂ ਵਨੇ ਦੁਃਖਸ਼ਯ੍ਯਾਮਵਾਤ੍ਸੀ- ਤ੍ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਧਰ੍ਮਚਾਰੀ। ਆਪ੍ਨੋਤੁ ਤਾਂ ਦੁਃਖਤਰਾਮਨਰ੍ਥਾ- ਮਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪਰਾਸ਼ੁਃ
ਜਿਸ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਸੈਜ ਤੇ ਧਰਮਕਰਮੀ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਕੇ ਰਹੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ, ਹੋਰ ਵੱਧ ਦੁੱਖਦਾਈ ਅੰਤਮ ਸੈਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਕਲ੍ਹ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਹ੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤਪਸਾ ਦਮੇਨ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣਾਥੋ ਧਰ੍ਮਗੁਪ੍ਤ੍ਯਾ ਧਨੇਨ। ਅਨ੍ਯਾਯਵृਤ੍ਤਿਃ ਕੁਰੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਯਾ- ਨਧ੍ਯਾਤਿष੍ਠਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ
ਲਾਜ, ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਸੰਜਮ, ਸ਼ੌਰ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਬੁਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ।