ਰੁਚਿਰੈਰਾਸਨੈਃ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ਦਾਰਵੈਰਪਿ। ਅਸ਼੍ਮਸਾਰਮਯੈਰ੍ਦਾਨ੍ਤੈਃਕ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੈਃ ਸੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦੈਃ
ਚੰਗੇ, ਸੋਹਣੇ ਆਸਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛਿਆ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ, ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਛਾਏ ਹੋਏ, ਉਪਰਲੇ ਕਵਰਾਂ ਨਾਲ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਲਿਆ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਵਿਕਰਨ, ਸੋਮਦੱਤਾ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ।
ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਵਿਦੁਰ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ; ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁਃਸਹਃ ਕਰ੍ਣ ਉਲੂਕੋऽਥ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ (ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਸ਼ਸਹ, ਕਰਣ, ਉਲੂਕ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ।
ਕੁਰੁਰਾਜਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਰਾਜਨ੍ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਦੋ ਯਥਾ
ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਬੜਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨੇਤਾ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਵਿਸ਼ਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ੂਰੈਃ ਪਰਿਘਬਾਹੁਭਿਃ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸਾ ਸਭਾ ਰਜਨ੍ਸਿਂਹੈਰਿਵ ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਹਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਸਭਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸਭਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੌਜਸਃ । ਆਸਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੇਜਿਰੇ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸਨ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਆਸਨਸ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੇषੁ ਰਾਜਸੁ ਭਾਰਤ। ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੋ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਦ ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸਰਥ ਆਯਾਤਿ ਯੋऽਯਾਸੀਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਦੂਤੋ ਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਯਾਤਿ ਸੈਨ੍ਧਵੈਃ ਸਾਧੁਵਾਹਿਭਿਃ
ਇਹ ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਸਾਡਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਸਿੰਧ ਦੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
..ਪੇਯਾਯ ਸ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਕੁਣ੍ਡਲੀ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਭਾਂ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਮਹੀਪਾਲੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ, ਕੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਜਾਨੀਤ ਕੌਰਵਾਃ। ਯਥਾਵਯਃ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕੌਰਵੋ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਓ: ਪਾਂਡਵ ਸਭ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਤਾਬਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਵਾਦਯਨ੍ਤਿ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਯਸ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਯਸ੍ਯਵਤ੍। ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਵਦਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਯਥਾਵਯਃ
ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾਹਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਮਿਤੋ ਗਤਃ। ਅਬ੍ਰਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਤ੍ਰ ਕਿਞ੍ਚਨ ਹਾਪਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਞ੍ਜਯ ਰਾਜਮਧ੍ਯੇ ਯਦਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਦੀਨਸਤ੍ਵਃ। ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ੍ਤਾਤ ਯੁਧਾਂ ਪ੍ਰਣੇਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਂ ਜੀਵਿਤਚ੍ਛਿਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀ ਕਹਿਆ?
ਆਗੁਲ੍ਫੇਭ੍ਯੋऽਭਿਸਂਵੀਤਃ ਪ੍ਰਯਤੋऽਹਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਉਂਗਲਾਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਦੋ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਉਣਾ ਦੱਸਿਆ।
ਨ ਚਾਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਯਮੌ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ । ਯਤ੍ਰ ਕृष੍ਣੌ ਚ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਚ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਥੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਜਾਂ ਦੋ ਯਮਾਂ ਭਾਈ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਤਯਭਾਮਾ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਉਭੌ ਮਧ੍ਵਾਸਵਕ੍ਸ਼ੀਬੌ ਵਰਚਨ੍ਦਨਰੂषਿਤੌ । ਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਵਿਣੌ ਵਰਵਸ੍ਤ੍ਰਾਙ੍ਗੌ ਵਰਾਭਰਣਭੂषਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਗਲ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਨੈਕਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਚ ਵਰਾਸਨਮ੍। ਨਾਨਾਸ੍ਤਰਣਸਂਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਯਤ੍ਰਾਸਾਤੇ ਨਰਰ੍षਭੌ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਆਸਨ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਈ ਰਤਨ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਸਤ੍ਯਾਙ੍ਕਮੁਪਧਾਨਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੇਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਾਙ੍ਕਗਤੌ ਪਾਦੌ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ ਕृष੍ਣਾਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਯਾਸ਼੍ਚਾਙ੍ਕਗਾਵੁਭੌ
ਜਨਾਰਦਨ ਸਤਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਤਕੀਆ ਬਣਾ ਕੇ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਤਯਾ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪਾਦਪੀਠਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈ ਪ੍ਰਾਦਿਸ਼ਨ੍ਮੁਦਾ। ਦਾਸੀਭ੍ਯਾਮਾਹृਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਮਾਵੁਪਾਵਿਸ਼ਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪੀਠਾ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਦੋ ਦਾਸੀਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆਈਆਂ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਖਾਙ੍ਕਿਤੌ ਪਾਦੌ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੌ। ਪਾਦਪੀਠਾਦਪਹृਤੌ ਧਾਰਯੇਤਾਂ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪੀਠੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਨ ਨੂਨਂ ਕਲ੍ਮषਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਸੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮੇਤੌ ਯਨ੍ਮਿਥੋ ਮਾਮਭ੍ਯਭਾषਤਾਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੋ ਰਤਨ ਵਰਗੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇ ਮਹਾਨਾਸੀਦਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਬਹੁਸਙ੍ਗਤਮ੍। ਹृष੍ਟਾਨਿ ਚੈਵ ਰੋਮਾਣਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਸਹਿਤਾਵੁਭੌ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹ ਦੋਨੋ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼੍ਯਾਮੌ ਬृਹਨ੍ਤੌ ਤਰੁਣੌ ਨਾਗਾਵਿਵ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੌ । ਏਕਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਂ ਮੇ ਮਹਦਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਦੋਨੋ ਕਾਲੇ, ਵੱਡੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ, ਇਕੋ ਸੇਜ ਤੇ ਆਏ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਨਾਨਵਾਪ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਨਿਦੇਸ਼ਗਾਵਿਮੌ ਯਸ੍ਯ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਸੋਚਿਆ: ਧਰਮ-ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਅਧੂਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੋਨੋ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਕृਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਪਾਨਾਭ੍ਯਾਮਾਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਲਬ੍ਧਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਃ । ਅਞ੍ਜਲਿਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਨ੍ਧਾਯ ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਂ ਚਾਭ੍ਯਚੋਦਯਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਧਨੁਰ੍ਧਰੋਚਿਤੇਨਾਥ ਪਾਣਿਨੈਕਂ ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਪਾਦਮਾਨਾਯਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪੈਰ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੁਰਿਵੋਤ੍ਥਾਯ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋਪਮਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਂਵਿष੍ਟੋ ਮਾऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ ਵਾਚਂ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਆਦਦੇ ਵਚਨਕ੍ਸ਼ਮਾਮ੍। ਦੀਪਨੀਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਉਹ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਐਸੇ ਸ਼ਬਦ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਜੋ ਕਹਿਣ ਯੋਗ ਸਨ—ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ।
ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਃ। ਮਤਿਮਾਨ੍ਮਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸਨ੍ਦਧੇ ਵਚਃ
ਸਿਆਣੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਜਿੰਦ, ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।