ਯਥੋਦਪਾਨੇ ਮਹਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਪ੍ਲੁਤੋਦਕੇ। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਆਤ੍ਮਾਨਮਨੁਜਾਨਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਸੌ ਹृਦਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਃ । ਅਜਸ਼੍ਚਰੋ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸ ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕਵਿਰਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਥਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੇਵ ਸ੍ਮृਤੋ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ। ਆਤ੍ਮਾਹਮਪਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਯਚ੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਦਸ੍ਤਿ ਚ
ਮੈਂ ਹੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਪ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।
ਪਿਤਾਮਹੋऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਵਿਰਃ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਮਮੈਵ ਯੂਯਮਾਤ੍ਮਸ੍ਥਾ ਨ ਮੇ ਯੂਯਂ ਨ ਵੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਦਾਦਾ, ਵੱਡਾ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਨਹੀਂ।
ਆਤ੍ਮੈਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਮ ਜਨ੍ਮ ਚਾਤ੍ਮਾ ਓਤਪ੍ਰੋਤੋऽਹਮਜਰਪ੍ਰਤਿष੍ਠਃ। ਅਜਸ਼੍ਚਰੋ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੋऽਹਂ ਮਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਵਿਰਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ
ਮੇਰਾ ਠਿਕਾਣਾ ਤੇ ਜਨਮ ਆਪ ਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਾਂ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚਲਦਾ, ਥਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਣੋਰਣੀਯਾਨ੍ਸੁਮਨਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਜਾਗ੍ਰਤਿ। ਪਿਤਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪੁष੍ਕਰੇ ਨਿਹਿਤਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਨਤ੍ਸੁਜਾਤੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਥਯਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਯ ਸਰ੍ਵਰੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਤਸੁਜਾਤ ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਸਭਾਮਾਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃਕ ਸੂਤਸ੍ਯੋਪਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਾਚੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤਾਃ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਯੂ ਰਾਜਨ੍ਸਭਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਾਜਾ, ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਸੁਧਾਵਦਾਤਾਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਕਨਕਾਜਿਰਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਂ ਸੁਰੁਚਿਰਾਂ ਸਿਕ੍ਤਾਂ ਚਿਨ੍ਦਨਵਾਰਿਣਾ
ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ, ਸੋਹਣੀ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰੁਚਿਰੈਰਾਸਨੈਃ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ਦਾਰਵੈਰਪਿ। ਅਸ਼੍ਮਸਾਰਮਯੈਰ੍ਦਾਨ੍ਤੈਃਕ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੈਃ ਸੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦੈਃ
ਚੰਗੇ, ਸੋਹਣੇ ਆਸਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛਿਆ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ, ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਛਾਏ ਹੋਏ, ਉਪਰਲੇ ਕਵਰਾਂ ਨਾਲ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਲਿਆ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਵਿਕਰਨ, ਸੋਮਦੱਤਾ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ।
ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਵਿਦੁਰ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ; ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁਃਸਹਃ ਕਰ੍ਣ ਉਲੂਕੋऽਥ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ (ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਸ਼ਸਹ, ਕਰਣ, ਉਲੂਕ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ।
ਕੁਰੁਰਾਜਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਰਾਜਨ੍ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਦੋ ਯਥਾ
ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਬੜਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨੇਤਾ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਵਿਸ਼ਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ੂਰੈਃ ਪਰਿਘਬਾਹੁਭਿਃ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸਾ ਸਭਾ ਰਜਨ੍ਸਿਂਹੈਰਿਵ ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਹਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਸਭਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸਭਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੌਜਸਃ । ਆਸਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੇਜਿਰੇ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸਨ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਆਸਨਸ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੇषੁ ਰਾਜਸੁ ਭਾਰਤ। ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੋ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਦ ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸਰਥ ਆਯਾਤਿ ਯੋऽਯਾਸੀਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਦੂਤੋ ਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਯਾਤਿ ਸੈਨ੍ਧਵੈਃ ਸਾਧੁਵਾਹਿਭਿਃ
ਇਹ ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਸਾਡਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਸਿੰਧ ਦੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
..ਪੇਯਾਯ ਸ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਕੁਣ੍ਡਲੀ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਭਾਂ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਮਹੀਪਾਲੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ, ਕੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਜਾਨੀਤ ਕੌਰਵਾਃ। ਯਥਾਵਯਃ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕੌਰਵੋ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਓ: ਪਾਂਡਵ ਸਭ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਤਾਬਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਵਾਦਯਨ੍ਤਿ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਯਸ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਯਸ੍ਯਵਤ੍। ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਵਦਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਯਥਾਵਯਃ
ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾਹਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਮਿਤੋ ਗਤਃ। ਅਬ੍ਰਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਤ੍ਰ ਕਿਞ੍ਚਨ ਹਾਪਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਞ੍ਜਯ ਰਾਜਮਧ੍ਯੇ ਯਦਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਦੀਨਸਤ੍ਵਃ। ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ੍ਤਾਤ ਯੁਧਾਂ ਪ੍ਰਣੇਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਂ ਜੀਵਿਤਚ੍ਛਿਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀ ਕਹਿਆ?
ਆਗੁਲ੍ਫੇਭ੍ਯੋऽਭਿਸਂਵੀਤਃ ਪ੍ਰਯਤੋऽਹਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਉਂਗਲਾਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਦੋ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਉਣਾ ਦੱਸਿਆ।
ਨ ਚਾਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਯਮੌ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ । ਯਤ੍ਰ ਕृष੍ਣੌ ਚ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਚ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਥੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਜਾਂ ਦੋ ਯਮਾਂ ਭਾਈ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਤਯਭਾਮਾ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਉਭੌ ਮਧ੍ਵਾਸਵਕ੍ਸ਼ੀਬੌ ਵਰਚਨ੍ਦਨਰੂषਿਤੌ । ਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਵਿਣੌ ਵਰਵਸ੍ਤ੍ਰਾਙ੍ਗੌ ਵਰਾਭਰਣਭੂषਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਗਲ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਨੈਕਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਚ ਵਰਾਸਨਮ੍। ਨਾਨਾਸ੍ਤਰਣਸਂਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਯਤ੍ਰਾਸਾਤੇ ਨਰਰ੍षਭੌ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਆਸਨ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਈ ਰਤਨ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਸਤ੍ਯਾਙ੍ਕਮੁਪਧਾਨਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੇਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਾਙ੍ਕਗਤੌ ਪਾਦੌ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ ਕृष੍ਣਾਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਯਾਸ਼੍ਚਾਙ੍ਕਗਾਵੁਭੌ
ਜਨਾਰਦਨ ਸਤਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਤਕੀਆ ਬਣਾ ਕੇ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਤਯਾ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪਾਦਪੀਠਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈ ਪ੍ਰਾਦਿਸ਼ਨ੍ਮੁਦਾ। ਦਾਸੀਭ੍ਯਾਮਾਹृਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਮਾਵੁਪਾਵਿਸ਼ਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪੀਠਾ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਦੋ ਦਾਸੀਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆਈਆਂ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।