ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਰੂਪੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਪਾਵਕਂ ਪੁਰੁषੋ ਗਿਰਨ੍। ਯੋ ਵੈ ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਵੇਦ ਤਸ੍ਯੇਹਾਰ੍ਥੋ ਨ ਰਿष੍ਯਤੇ। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਖ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਂਤਤ੍ਯ ਸਂਪਤੇਤ੍। ਮਧ੍ਯਮੇ ਮਧ੍ਯ ਆਗਚ੍ਛੇਦਪਿਚੇਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਜਵਃ। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਖ ਫੈਲਾ ਕੇ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੱਧ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਆਤ੍ਮਾਨਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਕਿਂ ਸ ਸ਼ੋਚੇਤ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਕਦੋਂ ਵੀ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਯਥੋਦਪਾਨੇ ਮਹਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਪ੍ਲੁਤੋਦਕੇ। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਆਤ੍ਮਾਨਮਨੁਜਾਨਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਸੌ ਹृਦਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਃ । ਅਜਸ਼੍ਚਰੋ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸ ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕਵਿਰਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਥਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੇਵ ਸ੍ਮृਤੋ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ। ਆਤ੍ਮਾਹਮਪਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਯਚ੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਦਸ੍ਤਿ ਚ
ਮੈਂ ਹੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਪ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।
ਪਿਤਾਮਹੋऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਵਿਰਃ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਮਮੈਵ ਯੂਯਮਾਤ੍ਮਸ੍ਥਾ ਨ ਮੇ ਯੂਯਂ ਨ ਵੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਦਾਦਾ, ਵੱਡਾ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਨਹੀਂ।
ਆਤ੍ਮੈਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਮ ਜਨ੍ਮ ਚਾਤ੍ਮਾ ਓਤਪ੍ਰੋਤੋऽਹਮਜਰਪ੍ਰਤਿष੍ਠਃ। ਅਜਸ਼੍ਚਰੋ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੋऽਹਂ ਮਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਵਿਰਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ
ਮੇਰਾ ਠਿਕਾਣਾ ਤੇ ਜਨਮ ਆਪ ਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਾਂ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚਲਦਾ, ਥਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਣੋਰਣੀਯਾਨ੍ਸੁਮਨਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਜਾਗ੍ਰਤਿ। ਪਿਤਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪੁष੍ਕਰੇ ਨਿਹਿਤਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਨਤ੍ਸੁਜਾਤੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਥਯਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਯ ਸਰ੍ਵਰੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਤਸੁਜਾਤ ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਸਭਾਮਾਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃਕ ਸੂਤਸ੍ਯੋਪਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਾਚੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤਾਃ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਯੂ ਰਾਜਨ੍ਸਭਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਾਜਾ, ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਸੁਧਾਵਦਾਤਾਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਕਨਕਾਜਿਰਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਂ ਸੁਰੁਚਿਰਾਂ ਸਿਕ੍ਤਾਂ ਚਿਨ੍ਦਨਵਾਰਿਣਾ
ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ, ਸੋਹਣੀ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰੁਚਿਰੈਰਾਸਨੈਃ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ਦਾਰਵੈਰਪਿ। ਅਸ਼੍ਮਸਾਰਮਯੈਰ੍ਦਾਨ੍ਤੈਃਕ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੈਃ ਸੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦੈਃ
ਚੰਗੇ, ਸੋਹਣੇ ਆਸਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛਿਆ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ, ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਛਾਏ ਹੋਏ, ਉਪਰਲੇ ਕਵਰਾਂ ਨਾਲ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਲਿਆ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਵਿਕਰਨ, ਸੋਮਦੱਤਾ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ।
ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਵਿਦੁਰ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ; ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁਃਸਹਃ ਕਰ੍ਣ ਉਲੂਕੋऽਥ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ (ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਸ਼ਸਹ, ਕਰਣ, ਉਲੂਕ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ।
ਕੁਰੁਰਾਜਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਰਾਜਨ੍ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਦੋ ਯਥਾ
ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਬੜਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨੇਤਾ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਵਿਸ਼ਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ੂਰੈਃ ਪਰਿਘਬਾਹੁਭਿਃ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸਾ ਸਭਾ ਰਜਨ੍ਸਿਂਹੈਰਿਵ ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਹਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਸਭਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸਭਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੌਜਸਃ । ਆਸਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੇਜਿਰੇ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸਨ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਆਸਨਸ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੇषੁ ਰਾਜਸੁ ਭਾਰਤ। ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੋ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਦ ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸਰਥ ਆਯਾਤਿ ਯੋऽਯਾਸੀਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਦੂਤੋ ਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਯਾਤਿ ਸੈਨ੍ਧਵੈਃ ਸਾਧੁਵਾਹਿਭਿਃ
ਇਹ ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਸਾਡਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਸਿੰਧ ਦੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
..ਪੇਯਾਯ ਸ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਕੁਣ੍ਡਲੀ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਭਾਂ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਮਹੀਪਾਲੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ, ਕੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।