ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਪੂਗਾਂ ਸਰਿਤਂ ਪਿਬਨ੍ਤੋ ਦੇਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਮਧ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਚਰਨ੍ਤੀਹ ਘੋਰਾਮ੍ । ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ, ਬਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਲਹਿਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਦਰ੍ਧਮਾਸਂ ਪਿਬਤਿ ਸਂਚਿਤਂ ਭ੍ਰਮਰੋ ਮਧੁ। ਈਸ਼ਾਨਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਹਵਿਰ੍ਭੂਤਮਕਲ੍ਪਯਤ੍। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਭੰਭੀ ਅੱਧ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਮਿੱਠੀ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਹਵਨ ਸਮਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਪਰ੍ਣਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਮਭਿਪਦ੍ਯ ਹ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਕਾਃ। ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿ ਯਥਾਦਿਸ਼ਮ੍। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਮੁਤਾਬਕ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਰਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ। ਹਰਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਪੂਰ੍ਣਮੇਵਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੂਰਨ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਵਾਯੁਰਾਯਾਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸਦਾ। ਤਸ੍ਮਾਦਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣ ਆਤਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਹਵਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਮ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਪਾਨਂ ਗਿਰਪਿ ਪ੍ਰਾਣਃ ਪ੍ਰਾਣਂ ਗਿਰਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਗਿਰਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਂ ਗਿਰਤੇ ਪਰਃ । ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਅਪਾਨ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣ ਚੰਦ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਪਾਦਂ ਨੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਸਲਿਲਾਦ੍ਧਂਸ ਉਚ੍ਚਰਨ੍। ਤਂ ਚੇਤ੍ਸਨ੍ਤਤਮੂਰ੍ਧ੍ਵਾਯ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਮृਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਹੰਸ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਇਕ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਚੁਕਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਪਰ ਹੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਨਾ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ ਨਾ ਅਮਰਤਾ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਰੂਪੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਪਾਵਕਂ ਪੁਰੁषੋ ਗਿਰਨ੍। ਯੋ ਵੈ ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਵੇਦ ਤਸ੍ਯੇਹਾਰ੍ਥੋ ਨ ਰਿष੍ਯਤੇ। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਖ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਂਤਤ੍ਯ ਸਂਪਤੇਤ੍। ਮਧ੍ਯਮੇ ਮਧ੍ਯ ਆਗਚ੍ਛੇਦਪਿਚੇਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਜਵਃ। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਖ ਫੈਲਾ ਕੇ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੱਧ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਆਤ੍ਮਾਨਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਕਿਂ ਸ ਸ਼ੋਚੇਤ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਕਦੋਂ ਵੀ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਯਥੋਦਪਾਨੇ ਮਹਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਪ੍ਲੁਤੋਦਕੇ। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਆਤ੍ਮਾਨਮਨੁਜਾਨਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਸੌ ਹृਦਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਃ । ਅਜਸ਼੍ਚਰੋ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸ ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕਵਿਰਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਥਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੇਵ ਸ੍ਮृਤੋ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ। ਆਤ੍ਮਾਹਮਪਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਯਚ੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਦਸ੍ਤਿ ਚ
ਮੈਂ ਹੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਪ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।
ਪਿਤਾਮਹੋऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਵਿਰਃ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਮਮੈਵ ਯੂਯਮਾਤ੍ਮਸ੍ਥਾ ਨ ਮੇ ਯੂਯਂ ਨ ਵੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਦਾਦਾ, ਵੱਡਾ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਨਹੀਂ।
ਆਤ੍ਮੈਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਮ ਜਨ੍ਮ ਚਾਤ੍ਮਾ ਓਤਪ੍ਰੋਤੋऽਹਮਜਰਪ੍ਰਤਿष੍ਠਃ। ਅਜਸ਼੍ਚਰੋ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੋऽਹਂ ਮਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਵਿਰਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ
ਮੇਰਾ ਠਿਕਾਣਾ ਤੇ ਜਨਮ ਆਪ ਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਾਂ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚਲਦਾ, ਥਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਣੋਰਣੀਯਾਨ੍ਸੁਮਨਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਜਾਗ੍ਰਤਿ। ਪਿਤਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪੁष੍ਕਰੇ ਨਿਹਿਤਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਨਤ੍ਸੁਜਾਤੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਥਯਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਯ ਸਰ੍ਵਰੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਤਸੁਜਾਤ ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਸਭਾਮਾਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃਕ ਸੂਤਸ੍ਯੋਪਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਾਚੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤਾਃ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਯੂ ਰਾਜਨ੍ਸਭਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਾਜਾ, ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਸੁਧਾਵਦਾਤਾਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਕਨਕਾਜਿਰਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਂ ਸੁਰੁਚਿਰਾਂ ਸਿਕ੍ਤਾਂ ਚਿਨ੍ਦਨਵਾਰਿਣਾ
ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ, ਸੋਹਣੀ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ।