ਯਤੋ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਮਤ੍ਯਸ੍ਯੈਵਾਵਰੋਧਨਾਤ੍। ਮਨਸਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਤਿ ਵਾਚ੍ਯਨ੍ਯਸ੍ਯਾਥ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਂ ਪੁਰੁषਮਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋऽਧਿਤਿष੍ਠਤਿ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਿਞ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਮੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਕਲਪ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ—ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਣ।
ਅਧ੍ਯਾਪਯੇਨ੍ਮਹਦੇਤਦ੍ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਵਾਚੋ ਵਿਕਰਾਃ ਕਵਯੋ ਵਦਨ੍ਤਿ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਗੇ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਯੇ ਤਦ੍ਵਿਦੁਰਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਇਸ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸਿਖਾਏ; ਕਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਦੀਆਂ ਬਦਲਾਵਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜੋੜ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸੁਕृਤੇਨੈਵ ਰਾਜਨ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਜਯੇਜ੍ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਾ ਯਜੇਦ੍ਵਾ। ਨੈਤੇਨ ਵਾਲੋऽਮृਤ੍ਯੁਮਭ੍ਯੇਤਿ ਰਾਜਨ੍ ਰਤਿਂ ਚਾਸੌ ਨ ਲਭਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਲੇ
ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ, ਸੱਚ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬੱਚਾ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਖਰੀ ਵੇਲੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਣੀਮੇਕ ਉਪਾਸੀਤ ਚੇष੍ਟੇਤ ਮਨਸਾਪਿ ਨ। ਤਥਾ ਸਂਸ੍ਤੁਤਿਨਿਨ੍ਦਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਰੋषੌ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੇ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ-ਨਿੰਦਾ, ਪ੍ਰੀਤ-ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਤਿष੍ਠਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਿਸ਼ਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਵੇਦੇषੁ ਚਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਏਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।
ਯਤ੍ਤਚ੍ਛੁਕ੍ਰਂ ਮਹਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਦ੍ਵੈ ਦੇਵਾ ਉਪਾਸਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਿਰਾਜਤੇ। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਚਾਨਣ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੋਗੀ ਉਸ ਧਨਵੰਤ, ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜੋਗੀ ਉਸ ਧਨਵੰਤ, ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਚਕ੍ਰੇ ਰਥਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੋऽਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯਾਵ੍ਯਯਕਰ੍ਮਣਃ। ਕੇਤੁਮਨ੍ਤਂ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਜਰਂ ਦਿਵਿ। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਚੱਕਰ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਅਟੱਲ ਹਨ ਪਰ ਰਥ ਆਪ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਮਰਣ ਵਾਲਾ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਪੂਗਾਂ ਸਰਿਤਂ ਪਿਬਨ੍ਤੋ ਦੇਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਮਧ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਚਰਨ੍ਤੀਹ ਘੋਰਾਮ੍ । ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ, ਬਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਲਹਿਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਦਰ੍ਧਮਾਸਂ ਪਿਬਤਿ ਸਂਚਿਤਂ ਭ੍ਰਮਰੋ ਮਧੁ। ਈਸ਼ਾਨਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਹਵਿਰ੍ਭੂਤਮਕਲ੍ਪਯਤ੍। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਭੰਭੀ ਅੱਧ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਮਿੱਠੀ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਹਵਨ ਸਮਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਪਰ੍ਣਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਮਭਿਪਦ੍ਯ ਹ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਕਾਃ। ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿ ਯਥਾਦਿਸ਼ਮ੍। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਮੁਤਾਬਕ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਰਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ। ਹਰਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਪੂਰ੍ਣਮੇਵਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੂਰਨ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਵਾਯੁਰਾਯਾਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸਦਾ। ਤਸ੍ਮਾਦਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣ ਆਤਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਹਵਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਮ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਪਾਨਂ ਗਿਰਪਿ ਪ੍ਰਾਣਃ ਪ੍ਰਾਣਂ ਗਿਰਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਗਿਰਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਂ ਗਿਰਤੇ ਪਰਃ । ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਅਪਾਨ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣ ਚੰਦ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਪਾਦਂ ਨੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਸਲਿਲਾਦ੍ਧਂਸ ਉਚ੍ਚਰਨ੍। ਤਂ ਚੇਤ੍ਸਨ੍ਤਤਮੂਰ੍ਧ੍ਵਾਯ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਮृਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਹੰਸ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਇਕ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਚੁਕਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਪਰ ਹੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਨਾ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ ਨਾ ਅਮਰਤਾ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਰੂਪੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਪਾਵਕਂ ਪੁਰੁषੋ ਗਿਰਨ੍। ਯੋ ਵੈ ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਵੇਦ ਤਸ੍ਯੇਹਾਰ੍ਥੋ ਨ ਰਿष੍ਯਤੇ। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਖ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਂਤਤ੍ਯ ਸਂਪਤੇਤ੍। ਮਧ੍ਯਮੇ ਮਧ੍ਯ ਆਗਚ੍ਛੇਦਪਿਚੇਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਜਵਃ। ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਖ ਫੈਲਾ ਕੇ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੱਧ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਯੋਗੀ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਆਤ੍ਮਾਨਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਕਿਂ ਸ ਸ਼ੋਚੇਤ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਕਦੋਂ ਵੀ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।