ਅਨ੍ਯੋ ਧਨਂ ਪ੍ਰੇਤਗਤਸ੍ਯ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਵਯਾਂਸਿ ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਧਾਤੂਨ੍। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਯਂ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯਮੁਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪਾਪੇਨ ਚ ਵੇष੍ਟ੍ਯਮਾਨਃ
ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਧਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਛੀ ਤੇ ਅੱਗ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਸृਜ੍ਯ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਸੁਹृਦਃ ਸੁਤਾਃ। ਅਪੁष੍ਪਾਨਫਲਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਯਥਾ ਤਾਤ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉਹਨਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਫੁੱਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਫਲ, ਪਿਆਰੇ।
ਅਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਾਸ੍ਤਂ ਤੁ ਪੁਰੁषਂ ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਵੇਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਯਤ੍ਨਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਞ੍ਚਿਨੁਯਾਚ੍ਛਨੈਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਧਰਮ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ।
ਅਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮਮੁष੍ਯ ਚਾਧੋ ਮਹਤ੍ਤਮਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਹ੍ਯਨ੍ਧਕਾਰਮ੍। ਤਦ੍ਵੈ ਮਹਾਮੋਹਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਲਭੇਤ ਰਾਜਨ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ; ਇਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭਟਕਾਵ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਬਣੋ, ਇਹ ਭਟਕਾਵ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਸ ਨਾ ਲਵੇ।
ਇਦਂ ਵਚਃ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਚੇਦ੍ਯਥਾਵ- ਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤੁਮੇਵ। ਯਸ਼ਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਜੀਵਲੋਕੇ ਭਯਂ ਨਚਾਮੁਤ੍ਰ ਨਚੇਹ ਤੇऽਸ੍ਤਿ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚਲ ਸਕੋ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੇਗੀ, ਤੇ ਨਾ ਇੱਥੇ ਤੇ ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਆਤ੍ਮਾ ਨਦੀ ਭਾਰਤ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾ ਸਤ੍ਯੋਦਯਾ ਧृਤਿਕੂਲਾ ਦਯੋਰ੍ਮਿਃ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤਃ ਪੂਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾ ਪੁਣ੍ਯੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਮਲੋਭ ਏਵ
ਆਤਮਾ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਹੈ, ਭਾਰਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਹਨ, ਸਚਾਈ ਉਸ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨਾ ਹੈ, ਹੌਸਲਾ ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਇਆ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ। ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨੇਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਗ੍ਰਾਹਵਤੀਂ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਜਲਾਂ ਨਦੀਮ੍। ਨਾਵਂ ਧृਤਿਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸਂਤਰ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਇੱਛਾ-ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਘੜਾਂ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਨੂੰ, ਹੌਸਲੇ ਦੀ ਨਾਵ ਬਣਾਕੇ, ਜਨਮ ਦੇ ਖਤਰੇ ਪਾਰ ਕਰ ਲੋ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵृਦ੍ਧਂ ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੁਂ ਵਿਦ੍ਯਾਵृਦ੍ਧਂ ਵਯਸਾ ਚਾਪਿ ਵृਦ੍ਧਮ੍ । ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯੇ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਯਃ ਸਂਪृਚ੍ਛੇਨ੍ਨ ਸ ਮੁਹ੍ਯੇਤ੍ਕਦਾਚਿਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ, ਧਰਮ, ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਕਰਨਾ ਤੇ ਨਾ ਕਰਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਧृਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰੋਦਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਪਾਣਿਪਾਦਂ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਃਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਚ ਮਨਸਾ ਮਨੋ ਵਾਚਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੱਥ-ਪੈਰ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ-ਕੰਨ ਦੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਨ-ਬੋਲੀ ਦੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਨਿਤ੍ਯੋਦਕੀ ਨਿਤ੍ਯਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੀ ਪਤਿਤਾਨ੍ਨਵਰ੍ਜੀ । ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਗੁਰਵੇ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵ- ਨ੍ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰ੍ਯਵਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਤ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਜਨੂ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਵੇਦਾਨ੍ਪਰਿਸਂਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਚਾਗ੍ਨੀ- ਨਿष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਃ ਪਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ। ਗੋਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਹਤਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਤਿ
ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜਦੋਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਂ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਧੀਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂਸ਼੍ਚ ਧਨੈਃ ਕਾਲੇ ਸਂਵਿਭਜ੍ਯਾਸ਼੍ਰਿਤਾਂਸ਼੍ਚ। ਤ੍ਰੇਤਾਪੂਤਂ ਧੂਮਮਾਘ੍ਰਾਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦਿਵ੍ਯਸੁਖਾਨਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ
ਵੈਸ਼, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਧਨ ਆਸਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਧੂੰਆਂ ਸਾਂਘਦਾ ਹੈ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵੈਸ਼੍ਯਵਰ੍ਣਂ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਕ੍ਰਮੇਣੈਤਾਨ੍ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਪੂਜਯਾਨਃ। ਤੁष੍ਟੇष੍ਵੇਤੇष੍ਵਵ੍ਯਥੋ ਦਗ੍ਧਪਾਪ- ਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਾਨਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ
ਸ਼ੂਦਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਵਰਨ ਦੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸ੍ਯੈष ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਵੋਕ੍ਤੋ ਹੇਤੁਂ ਚਾਨੁਬ੍ਰੁਵਤੋ ਮੇ ਨਿਬੋਧ। ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਧੀਯਤੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰ- ਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਧਰ੍ਮੇ ਨਿਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼
ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਪਾਂਡੂਪੁਤਰ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਧਰਮ 'ਤੇ ਲਗਾਓ।
ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਨੁਸ਼ਾਸਨਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਮਮਾਪਿ ਚ ਮਤਿਃ ਸੌਮ੍ਯ ਭਵਤ੍ਯੇਵਂ ਯਥਾਤ੍ਥ ਮਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਸੁਭਾਵਕ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਮਤ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕृਤਾਪ੍ਯੇਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਮੇ ਸਦਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਵਿਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਮੇਰੀ ਮਤ ਜਦੋਂ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮਤ ਮੁੜ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਦਿष੍ਟਮਭ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਭੂਤੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਦਿष੍ਟਮੇਵ ਧ੍ਰੁਵਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਤੁ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਕੋਈ ਜੀਵ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨੁਕ੍ਤਂ ਯਦਿ ਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਾਚਾ ਵਿਦੁਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਹਿ ਭਾषਸੇ
ਵਿਦੁਰਾ, ਜੇ ਕੁਝ ਅਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਕੁਮਾਰੋ ਵੈ ਯਃ ਪੁਰਾਣਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਤਨਤ੍ਸੁਜਾਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਭਾਰਤ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਜਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੈ', ਭਾਰਤ।
ਸ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹृਦਯਸਂਸ਼੍ਰਯਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਪਤ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮਾਮਲੇ ਦੱਸੇਗਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਵੇਦ ਤਦ੍ਭੂਯੋ ਯਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸਨਾਤਨਃ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਦੁਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ਼ੇषੋऽਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਤਵ
ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ? ਵਿਦੂਰ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਾਵਹਂ ਜਾਤੋ ਨਾਤੋऽਨ੍ਯਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਤੁ ਯਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵੇਦ ਤਾਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮਹਮ੍
ਮੈਂ ਸ਼ੂਦਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਗਿਆਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਹਿ ਯੋਨਿਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸਗੁਹ੍ਯਮਪਿ ਯੋ ਵਦੇਤ੍। ਨ ਤੇਨ ਗਰ੍ਹ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਰਾਜ਼ ਵੀ ਦੱਸੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਵਿਦੁਰ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪੁਰਾਣਂ ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਕਥਮੇਤੇਨ ਦੇਹੇਨ ਸ੍ਯਾਦਿਹੈਵ ਸਮਾਗਮਃ
ਵਿਦੂਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਦੱਸ। ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਮਿਲਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਿਦੁਰਸ੍ਤਭृषਿਂ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਮ੍। ਸ ਚ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ। ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਦੂਰ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਣ ਕੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਥੈਨਂ ਵਿਦੁਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਥਕावट ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਨ੍ਸਂਸ਼ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਨਸਃ । ਯੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਮਯਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮੈ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਭਗਵਾਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਸ਼੍ਰਤ੍ਵਾऽਯਂ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਤਿਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਲਾਭਾਲਾਭੌ ਪ੍ਰਿਯਦ੍ਵੇष੍ਯੌ ਯਥੈਨਂ ਨ ਜਰਾਨ੍ਤਕੌ। ਵਿषਹੇਰਨ੍ਭਯਾਮਰ੍षੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਮਦੋਦ੍ਭਵੌ । ਅਰਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਨ੍ਦ੍ਰੀ ਚ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਕ੍ਸ਼ਯੋਦਯੌ
ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ, ਤਾਂ ਕਿ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕਣ; ਡਰ ਤੇ ਗੁੱਸਾ, ਮਾਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ; ਅਸੰਤੋਖ ਤੇ ਆਲਸ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਘਟਨਾ ਤੇ ਵਾਧਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਨੀषੀ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਦੁਰੇਰਿਤਂ ਤਤ੍। ਸਨਤ੍ਸੁਜਾਤਂ ਰਹਿਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪਰਮਾਂ ਬੁਭੂषਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਵਿਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਨਤਸੁਜਾਤ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।