ਤੇषਾਮੇਵਾਨਨੁष੍ਠਾਨਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਕਰਂ ਮਤਮ੍।। ਅਨਧੀਤ੍ਯ ਯਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ਨ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਰ੍ਹਤਿ
ਉਹੀ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੱਛਤਾਵਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਿਆ ਨਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮਸ਼੍ਰੁਤषਾਙ੍ਗੁਣ੍ਯੋ ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ।। ਸ੍ਥਾਨਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ षਾਙ੍ਗੁਣ੍ਯਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸਨੇ ਛੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਸਥਾਨ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਘਟਾਊ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਉਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਛੇ ਗੁਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਨਵਜ੍ਞਾਤਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਧੀਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਨृਪ ।। ਅਮੋਘਕ੍ਰੋਧਹਰ੍षਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤ੍ਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਜਿਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਰਿਤਰਤਾ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੰਮ ਖੁਦ ਜਾਂਚਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕੋਸ਼ਸ੍ਯ ਵਸੁਦੈਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ ।। ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣਾ ਤੁष੍ਯੇਤ ਛਤ੍ਰੇਣ ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜਿਸਦਾ ਖਜਾਨਾ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭृਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸृਜੇਦਰ੍ਥਾਨ੍ਨੈਕਃ ਸਰ੍ਵਹਰੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦ ਭਰ੍ਤਾ ਵੇਦ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਤਥਾ
ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਮਾਤ੍ਯਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਵੇਦ ਰਾਜਾ ਰਾਜਾਨਮੇਵ ਚ ।। ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਵੈਰੀ ਜੋ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਰਨਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ੍ਯਗ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸੀਤ ਵਧ੍ਵਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਬਲੇ ਸਤਿ ।। ਅਹਤਾਦ੍ਧਿ ਭਯਂ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਨਚਿਰਾਦਿਵ
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਡਰ ਜਲਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਰਾਜਸੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ। ਨਿਯਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਦਾ ਕ੍ਰੋਧੋ ਵृਦ੍ਧਬਾਲਾਤੁਰੇषੁ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਰ੍ਥਂ ਕਲਹਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਮੂਢਸੇਵਿਤਮ੍। ਕੀਰ੍ਤਿ ਚ ਲਭਤੇ ਲੋਕੇ ਨ ਚਾਨਰ੍ਥੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਸਿਆਣਾ ਬੰਦਾ ਬੇਕਾਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਜਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਨਿष੍ਫਲੋ ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ। ਨ ਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ षਣ੍ਢਂ ਪਤਿਮਿਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਬੇਅਸਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ।
ਨ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਧਨਲਾਭਾਯ ਨ ਜਾਡ੍ਯਮਸਮृਦ੍ਧਯੇ। ਲੋਕਪਰ੍ਯਾਯਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਜਾਨਾਤਿ ਨੇਤਰਃ
ਅਕਲ ਧਨ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਿਆਣਾ ਬੰਦਾ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼ੀਲਵਯੋਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਧਨਾਭਿਜਾਤਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੂਢੋऽਵਮਨ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੂਰਖ ਬੰਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਿਆਨ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਉਮਰ, ਅਕਲ, ਧਨ ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਰ੍ਯਵृਤ੍ਤਮਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮਸੂਯਕਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਅਨਰ੍ਥਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਵਾਗ੍ਦੁष੍ਟਂ ਕ੍ਰੋਧਨਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਆਦਮੀ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ, ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ, ਈਰਖਾ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਕੜਵੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਵਿਸਂਵਾਦਨਂ ਦਾਨਂ ਸਮਯਸ੍ਯਾਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਆਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਣਿਹਿਤਾ ਚ ਵਾਕ੍
ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਵਾਅਦੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨਾ ਤੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਵਿਸਂਵਾਦਕੋ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਕृਤਜ੍ਞੋ ਮਤਿਮਾਨृਜੁਃ । ਅਪਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਣਕੋਸ਼ੋऽਪਿ ਲਭਤੇ ਪਰਿਵਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਆਦਮੀ ਸੱਚਾ, ਸਮਰਥ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਅਕਲਮੰਦ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਧਨ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਾਥ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧृਤਿਃ ਸ਼ਮੋ ਦਮਃ ਸ਼ੌਚਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਵਾਗਨਿष੍ਠੁਰਾ। ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਨਭਿਦ੍ਰੋਹਃ ਸਪ੍ਤੈਤਾਃ ਸਮਿਧਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਧੀਰਜ, ਮਨ ਦੀ ਠੰਡ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸੱਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਨ।
ਅਸਂਵਿਭਾਗੀ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕृਤਘ੍ਨੋ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਃ । ਤਾਦृਙ੍ਵਰਾਧਿਪੋ ਲੋਕੇ ਵਰ੍ਜਨੀਯੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਖੁਦਗਰਜ਼, ਮਾੜਾ, ਉਪਕਾਰ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸੁਖਂ ਸ਼ੇਤੇ ਸਸਰ੍ਪ ਇਵ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਯਃ ਕੋਪਯਤਿ ਨਿਰ੍ਦੋषਂ ਸਦੋषੋऽਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਜਨਮ੍
ਜੋ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੇਕਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਖੁਦ ਦੋਸ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸੁੱਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਹੋਵੇ।
ਯੇषੁ ਦੁष੍ਟੇषੁ ਦੋषਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਸਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦਨਂ ਤੇषਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਮਿਵਾਚਰੇਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਦ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਥੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ।
ਯੇऽਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਪਤਿਤੇषੁ ਚ। ਯੇ ਚਾਨਾਰ੍ਯੇ ਸਮਾਸਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਜੋ ਧਨ ਔਰਤਾਂ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਜਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਣਸ਼ੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਯਤ੍ਰ ਕਿਤਵੋ ਬਾਲੋ ਯਤ੍ਰਾਨੁਸ਼ਾਸਿਤਾ। ਮਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਤੇऽਵਸ਼ਾ ਰਾਜਨ੍ਨਦ੍ਯਾਮਸ਼੍ਮਪ੍ਲਵਾ ਇਵ
ਜਿੱਥੇ ਔਰਤ, ਜੂਆਰੀ, ਬੱਚਾ ਜਾਂ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯੋਜਨੇषੁ ਯੇ ਸਕ੍ਤਾ ਨ ਵਿਸ਼ੇषੇषੁ ਭਾਰਤ। ਤਾਨਹਂ ਪਣ੍ਡਿਤਾਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਾ ਹਿ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਿਨਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੋ ਲੋਕ ਮਕਸਦਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਆਣਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਫਸਾਵੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਕਿਤਵਾ ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਚਾਰਣਾਃ । ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਬਨ੍ਧਕ੍ਯੋ ਨ ਸ ਜੀਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਜੂਆਰੀ, ਗਾਇਕ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਦਮੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੀਊਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਮਿਤੌਜਸਃ। ਆਹਿਤਂ ਭਾਰਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਮਹਤ੍
ਤੂੰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਰਾਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਚਿਰਾਦਿਵ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਸਂਮੂਢਂ ਬਲਿਂ ਲੋਕਤ੍ਰਯਾਦਿਵ
ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਲੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯੋऽਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤਃ ਮਦ੍ਭਿਰਸਞ੍ਜਮਾਨਃ ਕਰੋਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਹਾਪਯਿਤ੍ਵਾ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸਮੁਪੈਤਿ ਮਨ੍ਤ- ਮਲਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਹਿ ਸੁਖਾਯ ਸਨ੍ਤਃ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਛੱਡ ਕੇ ਲਾਭ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਨ੍ਤਮਪ੍ਯਰ੍ਥਮਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਯਃ ਮਨ੍ਤ੍ਯਜਤ੍ਯਨਪਾਕृष੍ਟ ਏਵ। ਸੁਖਂ ਸੁਦੁਃਖਾਨ੍ਯਵਮੁਚ੍ਯ ਸ਼ੇਤੇ ਜੀਰ੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਚਂ ਸਰ੍ਪ ਇਵਾਵਮੁਚ੍ਯ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਮਿਲੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਵੀ ਅਣਛੁਹਾ ਤੇ ਅਣਵਾਜਬ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਭ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਜਰਜਰ ਚਮੜੀ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨृਤੇ ਚ ਸਮੁਤ੍ਕਰ੍ਪੋ ਰਾਜਗਾਮਿ ਚ ਪੈਸ਼ੁਨਮ੍ । ਗੁਰੋਸ਼੍ਚਾਲੀਕਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਃ ਸਮਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਝੂਠ, ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿੰਦਾ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਵੈਰ—ਇਹ ਸੱਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਅਸੂਯੈਕਪਦਂ ਮृਤ੍ਯੁਰਤਿਵਾਦਃ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਵਧਃ। ਅਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਤ੍ਵਰਾ ਸ਼੍ਲਾਘਾ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਃ
ਇਰਖਾ ਮੌਤ ਦਾ ਘਰ ਹੈ; ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨਣਾ, ਜਲਦੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ।
ਆਲਸ੍ਯਂ ਮਦਮੋਹੌ ਚ ਚਾਪਲਂ ਗੋष੍ਠਿਰੇਵ ਚ। ਸ੍ਤਬ੍ਧਤਾ ਚਾਭਿਮਾਨਿਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਤ੍ਯਾਗਿਤ੍ਵਮੇਵ ਚ । ਏਤੇ ਵੈ ਸਪ੍ਤ ਦੋषਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਦਾ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਿਨਾਂ ਮਤਾਃ
ਆਲਸ, ਨਸ਼ਾ, ਭਟਕਣਾ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਘਮੰਡ ਅਤੇ ਚਲਪਤਾਪਣ—ਇਹ ਸੱਤ ਗੁਣ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਮੀਆਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹਨ।