ਯਸ੍ਯੋਦਕਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਚ ਗਾਂ ਚ ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਗੇਹੇ । ਲੋਭਾਦ੍ਭਯਾਦਥ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਤੋ ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਨਰ੍ਥਂ ਜੀਵਿਤਮਾਹੁਰਰ੍ਯਾਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਹਿਮਾਨ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਪਾਣੀ, ਮਧੁਪਾਰਕ ਜਾਂ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ — ਲੋਭ, ਡਰ ਜਾਂ ਕੰਜੂਸੀ ਕਰਕੇ — ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਚਿਕਿਤ੍ਸਕਃ ਸ਼ਲ੍ਯਕਰ੍ਤਾਵਕੀਰ੍ਣੀ ਸ੍ਤੇਨਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਮਦ੍ਯਪੋ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਚ। ਸੇਨਾਜੀਵੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਵਿਕ੍ਰਾਯਕਸ਼੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯੋऽਪ੍ਯਤਿਥਿਰ੍ਨੋਦਕਾਰ੍ਹਃ
ਡਾਕਟਰ, ਸਰਜਨ, ਅਛੂਤ, ਚੋਰ, ਕਠੋਰ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਗਰਭ ਹਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਫੌਜੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ — ਭਾਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਅਵਿਕ੍ਰੇਯਂ ਲਵਣਂ ਪਕ੍ਵਮਨ੍ਨਂ ਦਧਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਧੁ ਤੈਲਂ ਘृਤਂ ਚ। ਤਿਲਾ ਮਾਂਸਂ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਸ਼ਾਕਂ ਰਕ੍ਤਂ ਵਾਸਃ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਾ ਗੁਡਾਸ਼੍ਚ
ਨਮਕ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ, ਤੇਲ, ਘੀ, ਤਿਲ, ਮਾਸ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਸਬਜ਼ੀ, ਲਾਲ ਕਪੜਾ, ਸਾਰੇ ਇਤਰ ਤੇ ਗੁੜ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵੇਚਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਰੋषਣੋ ਯਃ ਸਮਲੋष੍ਠਾਸ਼੍ਮਕਾਞ੍ਚਨਃ ਪ੍ਰਹੀਣਸ਼ੋਕੋ ਗਤਸਨ੍ਧਿਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਨਿਨ੍ਦਾਪ੍ਰਸ਼ਂਸੋਪਰਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ ਤ੍ਯਜਨ੍ਨੁਦਾਸੀਨਵਦੇष ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ
ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਝਗੜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ, ਨਿੰਦਾ-ਵਡਾਈ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ, ਪਿਆਰੇ-ਅਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ — ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਭਿਖਾਰੀ ਹੈ।
ਨੀਵਾਰਮੂਲੇਙ੍ਗੁਦਸ਼ਾਕਵृਤ੍ਤਿਃ ਸੁਸਂਯਤਾਤ੍ਮਾਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਚੋਦ੍ਯਃ। ਵਨੇ ਵਸਨ੍ਨਤਿਥਿष੍ਵਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਧੁਰਨ੍ਧਰਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਦੇष ਤਾਪਸਃ
ਜੋ ਨੀਵਾਰ, ਇੰਗੁਦੀ ਫਲ ਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ, ਭਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ — ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਤਪਸੀ ਹੈ।
ਅਪਕृਤ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤੋ ਦੂਰਸ੍ਥੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਨਾਸ਼੍ਵਸੇਤ੍। ਦੀਰ੍ਘੌ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤੋ ਬਾਹੂ ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿਂਸਤਿ ਹਿਂਸਿਤਃ
ਕਿਸੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਕੋਈ ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਦੂਰ ਹਾਂ' ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਸਮਝਦਾਰ ਦੇ ਹੱਥ ਲੰਮੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਰ ਤੋਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਦਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਨਾਤਿਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਦ੍ਭਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮੂਲਾਨ੍ਯਪਿ ਨਿਕृਨ੍ਤਤਿ
ਅਣਭਰੋਸੇਯੋਗ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ 'ਤੇ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਭਰੋਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਜੜਾਂ ਤੱਕ ਕੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਨੀਰ੍षੁਰ੍ਗੁਪ੍ਤਦਾਰਸ਼੍ਚ ਸਂਵਿਭਾਗੀ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਃ। ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣੋ ਮਧੁਰਵਾਕ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਨ ਚਾਸਾਂ ਵਸ਼ਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ, ਵੰਡ ਕਰਦਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ — ਉਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਪੂਜਨੀਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗृਹਦੀਪ੍ਤਯਃ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਗृਹਸ੍ਯੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ; ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਚਾਨਣ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹਨ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਸ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਾਤੁਰ੍ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਨਸਮ੍। ਗੋषੁ ਚਾਤ੍ਮਸਮਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਕृषਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ਵਾਣਿਜ੍ਯਚਾਰਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸੇਵੇਤ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਪਿਤਾ ਲਈ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ, ਮਾਂ ਲਈ ਰਸੋਈ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਸ਼੍ਮਨੋ ਲੋਹਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਂ ਤੇਜਃ ਸ੍ਵਾਸੁ ਯੋਨਿषੁ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਤੋਂ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਲੋਹਾ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਠੰਡੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਤਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਃ ਪਾਵਕੋਪਮਤੇਜਸਃ। ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਨ੍ਤੋ ਨਿਰਾਕਾਰਾਃ ਕਾष੍ਠੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸ਼ੇਰਤੇ
ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਧੀਰਜਵਾਨ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਾਠ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਬਾਹ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਸ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚਿਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੋਨੋ ਬਾਹਰਲੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਨ ਪ੍ਰਭਾषੇਤ ਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍। ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਨ ਭਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਿਰਫ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਹੀ ਵਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਗਿਰਿਪृष੍ਠਮੁਪਾਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਵਾ ਰਹੋਗਤਃ। ਅਰਣ੍ਯੇ ਨਿਃਸ਼ਲਾਕੇ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਭਿਧੀਯਤੇ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਾਂ ਇਕੱਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਝੁਪੜੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਸੁਹृਤ੍ਪਰਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਭਾਰਤਾਰ੍ਹਤਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍। ਅਪਣ੍ਡਿਤੋ ਵਾਪਿ ਸੁਹृਤ੍ਪਣ੍ਡਿਤੋ ਵਾਪ੍ਯਨਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਭਾਰਤ, ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਉੱਚ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨ ਮਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਹੀਂ।
ਨਾਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹੀਪਾਲਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਚਿਵਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਮਾਤ੍ਯੇ ਹ੍ਯਰ੍ਥਲਿਪ੍ਸਾ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਚ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਚੋਣ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੋਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਯਸ੍ਯ ਪਾਰਿषਦਾ ਵਿਦੁਃ। ਧਰ੍ਮੇ ਚਾਰ੍ਥੇ ਚ ਕਾਮੇ ਚ ਸ ਰਾਜਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਿਸਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਗੂਢਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਰਸਂਸ਼ਯਮ੍ ।। ਅਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਯੋ ਮੋਹਾਦਨੁਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਅਣਉਚਿਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਤੇषਾਂ ਵਿਪਰਿਭ੍ਰਂਸ਼ਾਦ੍ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਤੇ ਜੀਵਿਤਾਦਪਿ ।। ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਨਾਮਨੁष੍ਠਾਨਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਮੇਵਾਨਨੁष੍ਠਾਨਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਕਰਂ ਮਤਮ੍।। ਅਨਧੀਤ੍ਯ ਯਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ਨ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਰ੍ਹਤਿ
ਉਹੀ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੱਛਤਾਵਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਿਆ ਨਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮਸ਼੍ਰੁਤषਾਙ੍ਗੁਣ੍ਯੋ ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ।। ਸ੍ਥਾਨਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ षਾਙ੍ਗੁਣ੍ਯਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸਨੇ ਛੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਸਥਾਨ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਘਟਾਊ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਉਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਛੇ ਗੁਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਨਵਜ੍ਞਾਤਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਧੀਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਨृਪ ।। ਅਮੋਘਕ੍ਰੋਧਹਰ੍षਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤ੍ਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਜਿਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਰਿਤਰਤਾ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੰਮ ਖੁਦ ਜਾਂਚਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕੋਸ਼ਸ੍ਯ ਵਸੁਦੈਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ ।। ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣਾ ਤੁष੍ਯੇਤ ਛਤ੍ਰੇਣ ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜਿਸਦਾ ਖਜਾਨਾ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭृਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸृਜੇਦਰ੍ਥਾਨ੍ਨੈਕਃ ਸਰ੍ਵਹਰੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦ ਭਰ੍ਤਾ ਵੇਦ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਤਥਾ
ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਮਾਤ੍ਯਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਵੇਦ ਰਾਜਾ ਰਾਜਾਨਮੇਵ ਚ ।। ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਵੈਰੀ ਜੋ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਰਨਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ੍ਯਗ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸੀਤ ਵਧ੍ਵਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਬਲੇ ਸਤਿ ।। ਅਹਤਾਦ੍ਧਿ ਭਯਂ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਨਚਿਰਾਦਿਵ
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਡਰ ਜਲਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਰਾਜਸੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ। ਨਿਯਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਦਾ ਕ੍ਰੋਧੋ ਵृਦ੍ਧਬਾਲਾਤੁਰੇषੁ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਰ੍ਥਂ ਕਲਹਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਮੂਢਸੇਵਿਤਮ੍। ਕੀਰ੍ਤਿ ਚ ਲਭਤੇ ਲੋਕੇ ਨ ਚਾਨਰ੍ਥੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਸਿਆਣਾ ਬੰਦਾ ਬੇਕਾਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਜਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਨਿष੍ਫਲੋ ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ। ਨ ਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ षਣ੍ਢਂ ਪਤਿਮਿਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਬੇਅਸਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ।