ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚੇਦਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੂਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪੁੱਤ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਂ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਸਂਕ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਜਰਾਂ ਤਦਾ ਪੂਰੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕਾਵਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੁੜਾਪਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪੌਰਵੇਣਾਥ ਵਯਸਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ। `ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਃ ਕੁਮਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ।' ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚਰਾ ਵਿषਯਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਪੂਰੂ ਦੀ ਉਮਰ ਨਾਲ, ਯਯਾਤੀ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਹਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲੱਗਾ, ਨਰਪਤਿ।
ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਧਰ੍ਮਾਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਸੋऽਨ੍ਵਭੂਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਸੁਖ ਭੋਗਿਆ।
ਦੇਵਾਨਤਰ੍ਪਯਦ੍ਯਜ੍ਞੈਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਸ੍ਤਦ੍ਵਿਤ੍ਪਿਤॄਨਪਿ। ਦੀਨਾਨਨੁਗ੍ਰਹੈਰਿष੍ਟੈਃ ਕਾਮੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾਲ, ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਅਤਿਥੀਨਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪਾਲਨੈਃ। ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਸਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹੇਣ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਨਿਮਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੁਰਜਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਥਾਵਦਨੁਰਞ੍ਜਯਨ੍। ਯਯਾਤਿਃ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਪਰਃ
ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯੁਵਾ ਵਿषਯਗੋਚਰਃ। ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਚਾਰ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ 'ਚ ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਸੀ।
ਸ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਕਾਮਾਂਸ੍ਤृਪ੍ਤਃ ਖਿਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਕਾਲਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਵੀ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਸਂਖ੍ਯਾਯ ਕਾਲਜ੍ਞਃ ਕਲਾਃ ਕਾष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਹਸ੍ਰਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍
ਸਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਨੌਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪਲ ਤੇ ਘੜੀਆਂ ਗਿਣਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਚ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰੇਮੇ ਵ੍ਯਭ੍ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਨੇ। ਅਲਕਾਯਾਂ ਸ ਕਾਲਂ ਤੁ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤਥੋਤ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਬਾਗ 'ਚ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਸੀ, ਅਲਕਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਯਦਾ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਕਾਲਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਂ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਾਲਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਲਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਸੇਵਿਤਾ ਵਿषਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਯੌਵਨੇਨ ਮਯਾ ਤਵ
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ 'ਚ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣੇ।
ਨ ਜਾਤੁ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨਾਮੁਪਭੋਗੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਏਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृष੍ਣਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰਾ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਇਸ ਲਈ ਲੋਭ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾ ਦੁਰ੍ਮਤਿਭਿਰ੍ਯਾ ਨ ਜੀਰ੍ਯਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ। ਯੋऽਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤਿਕੋ ਰੋਗਸ੍ਤਾਂਤृष੍ਣਾਂ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸੁਖਮ੍
ਉਹ ਲੋਭ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਰੋਗ ਹੈ—ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਮੇ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਤਥਾਪ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਤृष੍ਣਾ ਮਮੈਤੇष੍ਵਭਿਜਾਯਤੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਾਮਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾਧਾਯ ਮਾਨਸਮ੍। ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮृਗੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਰਮਾਤਮਾ 'ਤੇ ਲਾਵਾਂਗਾ, ਦੁਖ-ਸੁਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂਗਾ।
ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗृਹਾਣੇਦਂ ਸ੍ਵਯੌਵਨਮ੍। ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੇਦਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ `ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਸਿ ਯੌਵਨਮ੍। ਤਾਵਦ੍ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਾ ਭੁਙ੍ਖ' ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਸੁਤਃ
ਪੂਰੂ, ਮੈਂ ਤੂੰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ! ਮੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲੈ, ਇਹ ਰਾਜ ਵੀ ਲੈ ਲੈ; ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਭੋਗ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਜਰਾਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ। ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਚ ਪੂਰੁਃ ਸ੍ਵਂ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੂਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲਈ।
ਅਭਿषੇਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਨृਪਤਿਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਨੀਯਸਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਥਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤਾਰਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯਦੁਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੂਰੋਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਪੋਤੇ ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ?
ਯਦੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤਵ ਸੁਤੋ ਜਾਤਸ੍ਤਮਨੁ ਤੁਰ੍ਵਸੁਃ। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਯਾਃ ਸੁਤੋ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਸ੍ਤਤੋऽਨੁਃ ਪੂਰੁਰੇਵ ਚ
ਯਦੁ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰਵਸੁ; ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਦੁਰਹੁਯੁ, ਫਿਰ ਅਨੁ, ਤੇ ਆਖਰ 'ਚ ਪੂਰੂ।
ਕਥਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਨੀਯਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਮਰ੍ਹਤਿ। ਏਤਤ੍ਸਂਬੋਧਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ
ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਛੋਟਾ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ—ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵਚਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ ਦੇਯਂ ਮੇ ਕਥਂਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਮਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨ ਯਦੁਨਾ ਨਿਯੋਗੋ ਨਾਨੁਪਾਲਿਤਃ। ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਃ ਪਿਤੁਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਤਾਂ ਮਤਃ
ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਚਨਕृਦ੍ਧਿਤਃ ਪਥ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਃ ਸੁਤਃ। ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਿਤृਮਾਤृषੁ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਪੁਦਿਤਿ ਨਰਕਸ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਦੁਃਖਂ ਚ ਨਰਕਂ ਵਿਦੁਃ। ਪੁਤਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਤ੍ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਤ੍ਰਮਿਹੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
‘ਪੁਤੀ’ ਨਰਕ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ; ਨਰਕ ਦੁੱਖ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤृਦੇਵਰ੍षਿਪੂਜਨੇ। ਯੋ ਬਹੂਨਾਂ ਗੁਣਕਰਃ ਸ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਕੋऽਨ੍ਧੋ ਬਧਿਰਃ ਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰੀ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਨਾਨੁਤਿष੍ਠਤਿ। ਚੋਰਃ ਕਿਲ੍ਬਿषਿਕਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਨ ਜ੍ਯੇष੍ਠ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗੂੰਗਾ, ਅੰਨ੍ਹਾ, ਬਹਿਰਾ ਜਾਂ ਕੋੜੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਾ ਨਿਭਾਵੇ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।