ਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਿਦਂ ਮਨਃ। ਯਤ੍ਤਤ੍ਪਦਮਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਂ ਤਨ੍ਮੇ ਵਦ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੇਚੈਨ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਹਾਲ ਦੱਸੋ ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਾਤਪਸੋ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹਾਤ੍। ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਲੋਭਸਨ੍ਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇऽਨਘ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ—ਸਗੋਂ ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਰੋਕ, ਤੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਹੀ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਭਯਂ ਪ੍ਰਣੁਦਤਿ ਤਪਸਾ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਮਹਤ੍। ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਭੋਗੇਨ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਡਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤਪ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਭੋਗ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਂ ਵੇਦਪੁਣ੍ਯਮਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਹ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਮੁਕਤ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਦਾਨ ਜਾਂ ਵੇਦ-ਪਾਠ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰਾਗ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧੀਤਸ੍ਯ ਸੁਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਚ ਕਰ੍ਮਣਃ । ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਸੁਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਵਧੀਆ ਲੜਦਾ, ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਨ ਵੈ ਭਿਨ੍ਨਾ ਜਾਤੁ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਲਭਨ੍ਤੇ। ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਰਾਜਨ੍ਰਤਿਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨ ਮਾਗਧੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਨ ਸੂਤੈਃ
ਜੋ ਵਿਭਾਜਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛੇ ਹੋਏ ਪਲੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਮਾਗਧ ਜਾਂ ਸੁਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਲਾਘਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਨ ਵੈ ਭਿਨ੍ਨਾ ਜਾਤੁ ਚਰਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਵੈ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੀਹ ਭਿਨ੍ਨਾਃ । ਨ ਵੈ ਭਿਨ੍ਨਾ ਗੌਰਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨ ਵੈ ਭਿਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਰੋਚਯਨ੍ਤਿ
ਜੋ ਵਿਭਾਜਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਇੱਥੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ; ਉਹ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਚੈਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨ ਵੈ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਦਤੇ ਪਥ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਕਲ੍ਪਤੇ ਨੈਵ ਤੇषਾਮ੍। ਭਿਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵੈ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਾਯਣਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦਨ੍ਯਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸੱਚੀ ਸਲਾਹ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਭਾਜਿਤਾਂ ਲਈ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਗੋषੁ ਸਂਭਾਵ੍ਯਂ ਸਂਭਾਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਤਪਃ। ਸਂਭਾਵ੍ਯਂ ਚਾਪਲਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਸਂਭਾਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤਿਤੋ ਭਯਂ
ਧਨਵੰਤ ਗਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਚਲਤਾ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਹੋਣਾ ਵੀ ਸਵਭਾਵਿਕ ਹੈ।
ਧੂਮਾਯਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯਪੇਤਾਨਿ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾਨਿ ਚ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋਲ੍ਮੁਕਾਨੀਵ ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦੋਂ ਅੰਗਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੂੰਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਤੇ ਭੜਕ ਉਠਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਯੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਜ੍ਞਾਤਿषੁ ਗੋषੁ ਚ। ਵृਨ੍ਤਾਦਿਵ ਫਲਂ ਪਕ੍ਵਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਪਤਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਗਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਫਲ ਵਾਂਗ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਨਪ੍ਯੇਕਜੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਬਲਵਾਨ੍ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਏਵ ਵਾਤੇਨ ਸਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਰ੍ਦਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਜੜ੍ਹ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵੀ, ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਡਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯੇ ਸਹਿਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ। ਤੇ ਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਮਾਨ੍ਵਾਤਾਨ੍ਸਹਨ੍ਤੇਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਪਰ ਜੇ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ, ਢੁੱਕਵੀਂ ਜੜ੍ਹ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਆਪਸੀ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਮਨੁष੍ਯਮਪ੍ਯੇਕਂ ਗੁਣੈਰਪਿ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤੋ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਾਯੁਰ੍ਦ੍ਰੁਮਮਿਵੈਕਜਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਇਕੱਲਾ ਹੋਵੇ, ਵੈਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਮੁਪष੍ਟਮ੍ਭਾਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਪਾਸ਼੍ਰਯੇਣ ਚ। ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਸਰਸੀਵੋਤ੍ਪਲਾਨ੍ਯੁਤ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਪਸੀ ਸਹਾਰੇ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਇਕੱਠੇ ਖਿੜਦੇ ਹਨ।
ਅਵਧ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਗਾਵੋ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਯੇषਾਂ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਯੇ ਚ ਸ੍ਯੁਃਕ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਃ। ਮਹਤ੍ਯਪ੍ਯਪਰਾਧੇऽਪਿ ਤੇषਾਂ ਦਣ੍ਡੋ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਬੱਚੇ, ਔਰਤਾਂ, ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਨ ਖਾਧਾ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ; ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਸਜ਼ਾ ਸਿਰਫ਼ ਤਿਆਗ ਹੈ।
ਨ ਮਨੁष੍ਯੇ ਗੁਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸਧਨਤਾਮृਤੇ। ਅਨਾਤੁਰਤ੍ਵਾਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮृਤਕਲ੍ਪਾ ਹਿ ਰੋਗਿਣਃ
ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਧਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਦਰਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੋਗੀ ਮਨੁੱਖ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਵ੍ਯਾਧਿਜਂ ਕਟੁਕਂ ਸ਼ੀਰ੍षਰੋਗਿ ਪਾਪਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਪਰੁषਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮੁष੍ਣਮ੍ । ਸਤਾਂ ਪੇਯਂ ਯਨ੍ਨ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯਸਨ੍ਤੋ ਮਨ੍ਯੁਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪਿਬ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਕੜਵੀ, ਕਰਕ, ਤਿੱਖੀ, ਗਰਮ, ਰੋਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਪਾਪ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਸਿਰ ਦਰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ—ਇਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੰਦ ਲੋਕ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ।
ਰੋਗਾਰ੍ਦਿਤਾ ਨ ਫਲਾਨ੍ਯਾਦ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਨ ਵੈ ਲਭਨ੍ਤੇ ਵਿषਯੇषੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍। ਦੁਃਖੋਪੇਤਾ ਰੋਗਿਣੋ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਨ ਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਨਭੋਗਾਨ੍ਨਸੌਖ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਵਿਅਪਾਰਕ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਰੋਗੀ ਧਨ ਜਾਂ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਪੁਰਾ ਹ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਕਰੋਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਚੋ ਮੇ ਦ੍ਯੂਤੇ ਜਿਤਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਵਾਰਯੇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਵਤ੍ਯਾਂ ਕਿਤਵਤ੍ਵਂ ਪਣ੍ਡਿਤਾ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰ; ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਦਵਾਨ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਦ੍ਬਲਂ ਯਨ੍ਮृਦੁਨਾ ਵਿਰੁਧ੍ਯਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਰਸਾ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਃ। ਪ੍ਰਧ੍ਵਂਸਿਨੀ ਕ੍ਰੂਰਸਮਾਹਿਤਾ ਸ਼੍ਰੀ- ਰ੍ਮृਦੁਪ੍ਰੌਢਾ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਨ੍
ਉਹ ਤਾਕਤ ਜੋ ਨਰਮਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ; ਸੁਖਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਰਮ ਤੇ ਪੱਕੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪਾਲਯਨ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸੁਤਾਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਨ੍ਤੁ। ਏਕਾਰਿਮਿਤ੍ਰਾਃ ਕੁਰਵੋ ਹ੍ਯੇਕਕਾਰ੍ਯਾ ਜੀਵਨ੍ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਸੁਖਿਨਃ ਸਮृਦ੍ਧਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ; ਕੁਰੁ, ਚਾਹੇ ਮਿਤਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵੈਰੀ, ਇਕੋ ਕੰਮ ਲਈ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਜੀਵਨ ਜੀਣ।
ਮੇਢੀਭੂਤਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯ੍ਯਾਧੀਨਂ ਕੁਰੁਕੁਲਮਾਜਮੀਢ। ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਬਾਲਾਨ੍ਵਨਵਾਸਪ੍ਰਤਪ੍ਤਾ- ਨ੍ਗੋਪਾਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਂ ਯਸ਼ਸ੍ਤਾਤ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥੰਮ ਹੈ; ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਅਜਮੀਢ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ। ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਜਵਾਨ ਹਨ ਤੇ ਵਨਵਾਸ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਸੰਭਾਲ, ਪਿਤਾ।
ਸਨ੍ਧਤ੍ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਕੌਰਵ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੈ- ਰ੍ਮਾ ਨੇऽਨ੍ਤਰਂ ਰਿਪਵਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੁ। ਸਤ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਨਰਦੇਵ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸ੍ਥਾਪਯ ਤ੍ਵਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਕੌਰਵ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਫ਼ਰਕ ਪੈਣ ਨਾ ਦੇ। ਰਾਜਾ, ਸਭ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰ, ਨਰਿੰਦਰ।
ਸਪ੍ਤਦਸ਼ੇਮਾਨ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਨਾਕਾਸ਼ਂ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਘ੍ਨਤਃ
ਰਾਜੇ, ਮਨੁ ਸਵਾਯੰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਸਤਾਰਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਮੋਠਿਆਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਧਨੁਰਨਾਮ੍ਯਂ ਨਮਤੋ ਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਥੋ ਮਰੀਚਿਨਃ ਪਾਦਾਨਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਨ੍ਗृਹ੍ਣਤਸ੍ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ਼੍ਚਾਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਯਸ਼੍ਚ ਤੁष੍ਯੇ- ਦ੍ਯਸ਼੍ਚਾਤਿਵੇਲਂ ਭਜਤੇ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਭਦ੍ਰਮਸ਼੍ਰੁਤੇ ਯਸ਼੍ਚਾਯਾਚ੍ਯਂ ਯਾਚਤੇ ਕਤ੍ਥਤੇ ਵਾ
ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਹਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਣਯੋਗ ਤੋਂ ਮੰਗਦਾ ਜਾਂ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਸ਼੍ਚਾਭਿਜਾਤਃ ਪ੍ਰਕਰੋਤ੍ਯਕਾਰ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਚਾਬਲੋ ਬਲਿਨਾ ਨਿਤ੍ਯਵੈਰੀ। ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਯ ਚ ਯੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਯਸ਼੍ਚਾਕਾਮ੍ਯਂ ਕਾਮਯਤੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤਵਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਣਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ—
ਵਧ੍ਵਾऽਵਹਾਸਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਮਨ੍ਯਤੇ ਯੋ ਵਧ੍ਵਾऽਵਸਨ੍ਨਭਯੋ ਮਾਨਕਾਮਃ । ਪਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਵਪਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਬੀਜਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਚ ਯਃ ਪਰਿਵਦਤੇऽਤਿਵੇਲਮ੍
ਜੋ ਸੱਸ ਹੋ ਕੇ ਵਧੂ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਧੂ ਤੋਂ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਔਰਤ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਨ ਸ੍ਮਰਾਮੀਤਿ ਵਾਦੀ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਯਃ ਕਤ੍ਥਤਿ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਃ। ਯਸ਼੍ਚਾਸਤਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਮੁਪਾਨਯੀਤ ਏਤਾਨ੍ਨਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰਯਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਃ
ਜੋ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ'; ਜੋ ਮੰਗਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।