ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਯੌਵਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨੋ ਤਵ। ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦਨਪਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਪ੍ਯੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਵਾਨੀ ਪਾ ਕੇ, ਤੈਥੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਜਾਣਗੇ। ਤੇ ਤੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਾਲ ਤੇਰਾ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਯਦੁਪੂਰ੍ਵਕਾਨ੍। ਪੂਰੋਃ ਸਕਾਸ਼ਮਗਮਨ੍ਮਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਰੁਮਲਙ੍ਘਨਮ੍
ਚਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਇਨਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪੂਰੂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ।
ਪੂਰੋ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਰੀਯਾਨ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਜਰਾ ਵਲੀ ਚ ਮਾਂਤਾਤ ਪਲਿਤਾਨਿ ਚ ਪਰ੍ਯਗੁਃ
ਪੂਰੂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਬੁੜਾਪਾ, ਝੁਰਰੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਪੁੱਤ।
ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯੋਸ਼ਨਸਃ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨ ਚ ਤृਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯੌਵਨੇ। ਪੂਰੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ। ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਚਰੇਯਂ ਵੈ ਵਿषਯਾਨ੍ਵਯਸਾਤਵ
ਕਾਵਿ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਪੂਰੂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੜਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਾਂ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੌਵਨਮ੍। ਸ੍ਵਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ
ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੜਾਪਾ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੂਰੁਃ ਪਿਤਰਮਜ੍ਜਸਾ। ਯਦਾਤ੍ਥ ਮਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਗੁਰੋਰ੍ਵੈ ਵਚਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮਾਯੁष੍ਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍। ਗੁਰੁਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਨ੍ਵਸ਼ਾਸਚ੍ਛਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਗੁਰੋਰਨੁਮਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍। ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਸਿ ਤਾਵਚ੍ਚ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਜਰਾਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਬੁੜਾਪਾ ਸਹਿਣਗਾ।
ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ। ਗृਹਾਣ ਯੌਵਨਂ ਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚਰ ਕਾਮਾਨ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੜਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ; ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗ।
ਜਰਯਾਹਂ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਵਯੋਰੂਪਧਰਸ੍ਤਵ। ਯੌਵਨਂ ਭਵਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਤ੍ਥਮਾਮ੍
ਬੁੜਾਪੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਤੇ ਰੂਪ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੈਨੂੰ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਾਂਗਾ।
ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚੇਦਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੂਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪੁੱਤ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਂ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਸਂਕ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਜਰਾਂ ਤਦਾ ਪੂਰੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕਾਵਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੁੜਾਪਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪੌਰਵੇਣਾਥ ਵਯਸਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ। `ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਃ ਕੁਮਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ।' ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚਰਾ ਵਿषਯਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਪੂਰੂ ਦੀ ਉਮਰ ਨਾਲ, ਯਯਾਤੀ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਹਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲੱਗਾ, ਨਰਪਤਿ।
ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਧਰ੍ਮਾਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਸੋऽਨ੍ਵਭੂਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਸੁਖ ਭੋਗਿਆ।
ਦੇਵਾਨਤਰ੍ਪਯਦ੍ਯਜ੍ਞੈਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਸ੍ਤਦ੍ਵਿਤ੍ਪਿਤॄਨਪਿ। ਦੀਨਾਨਨੁਗ੍ਰਹੈਰਿष੍ਟੈਃ ਕਾਮੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾਲ, ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਅਤਿਥੀਨਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪਾਲਨੈਃ। ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਸਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹੇਣ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਨਿਮਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੁਰਜਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਥਾਵਦਨੁਰਞ੍ਜਯਨ੍। ਯਯਾਤਿਃ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਪਰਃ
ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯੁਵਾ ਵਿषਯਗੋਚਰਃ। ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਚਾਰ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ 'ਚ ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਸੀ।
ਸ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਕਾਮਾਂਸ੍ਤृਪ੍ਤਃ ਖਿਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਕਾਲਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਵੀ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਸਂਖ੍ਯਾਯ ਕਾਲਜ੍ਞਃ ਕਲਾਃ ਕਾष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਹਸ੍ਰਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍
ਸਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਨੌਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪਲ ਤੇ ਘੜੀਆਂ ਗਿਣਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਚ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰੇਮੇ ਵ੍ਯਭ੍ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਨੇ। ਅਲਕਾਯਾਂ ਸ ਕਾਲਂ ਤੁ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤਥੋਤ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਬਾਗ 'ਚ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਸੀ, ਅਲਕਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਯਦਾ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਕਾਲਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਂ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਾਲਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਲਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਸੇਵਿਤਾ ਵਿषਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਯੌਵਨੇਨ ਮਯਾ ਤਵ
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ 'ਚ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣੇ।
ਨ ਜਾਤੁ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨਾਮੁਪਭੋਗੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਏਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृष੍ਣਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰਾ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਇਸ ਲਈ ਲੋਭ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾ ਦੁਰ੍ਮਤਿਭਿਰ੍ਯਾ ਨ ਜੀਰ੍ਯਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ। ਯੋऽਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤਿਕੋ ਰੋਗਸ੍ਤਾਂਤृष੍ਣਾਂ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸੁਖਮ੍
ਉਹ ਲੋਭ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਰੋਗ ਹੈ—ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਮੇ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਤਥਾਪ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਤृष੍ਣਾ ਮਮੈਤੇष੍ਵਭਿਜਾਯਤੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਾਮਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾਧਾਯ ਮਾਨਸਮ੍। ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮृਗੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਰਮਾਤਮਾ 'ਤੇ ਲਾਵਾਂਗਾ, ਦੁਖ-ਸੁਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂਗਾ।
ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗृਹਾਣੇਦਂ ਸ੍ਵਯੌਵਨਮ੍। ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੇਦਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ `ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਸਿ ਯੌਵਨਮ੍। ਤਾਵਦ੍ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਾ ਭੁਙ੍ਖ' ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਸੁਤਃ
ਪੂਰੂ, ਮੈਂ ਤੂੰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ! ਮੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲੈ, ਇਹ ਰਾਜ ਵੀ ਲੈ ਲੈ; ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਭੋਗ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਜਰਾਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ। ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਚ ਪੂਰੁਃ ਸ੍ਵਂ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੂਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲਈ।