ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍। ਪ੍ਰਸਾਦਯਤਿ ਯੋ ਲੋਕਂ ਤਂ ਲੋਕੋऽਨੁਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਾਨ੍ਮृਗਾ ਇਵ। ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਮਪਿ ਮਹੀਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਪਰਿਹੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਜੀਵ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੋਂ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਵਾਯੁਰਭ੍ਰਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਤ੍ਯਨਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਨਿਆਇਕ ਰਾਹ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਮਾਚਰਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਰਿਤਮਾਦਿਤਃ। ਵਸੁਧਾ ਵਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਵਰ੍ਧਤੇ ਭੂਤਿਵਰ੍ਧਨੀ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸਂਤ੍ਯਜਤੋ ਧਰ੍ਮਮਧਰ੍ਮਂ ਚਾਨੁਤਿष੍ਠਤਃ। ਪ੍ਰਤਿਸਂਵੇष੍ਟਤੇ ਭੂਮਿਰਗ੍ਨੌ ਚਰ੍ਮਾਹਿਤਂ ਯਥਾ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਅਧਰਮ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਸਿਮਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯ ਏਵ ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪਰਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਮਰ੍ਦਨੇ। ਸ ਏਵ ਯਤ੍ਨਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਪਰਿਪਾਲਨੇ
ਜਿੰਨਾ ਯਤਨ ਦੂਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਹਨਾ ਹੀ ਯਤਨ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍। ਧਰ੍ਮਮੂਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਜਹਾਤਿ ਨ ਹੀਯਤੇ
ਰਾਜ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਨਾ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਨਾ ਘਟਦੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਯੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਲਪਤੋ ਬਾਲਾਚ੍ਚ ਪਰਿਜਲ੍ਪਤਃ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਾਰਮਾਦਦ੍ਯਾਦਸ਼੍ਮਭ੍ਯ ਇਵ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਪਾਗਲ ਦੀ ਬਕਬਕ ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਨਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵ੍ਯਾਹृਤਾਨਿ ਮਹਤਾਂ ਸੁਕृਤਾਨਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਵਨ੍ਧੀਰ ਆਸੀਤ ਸ਼ਿਲਾਹਾਰੀ ਸ਼ਿਲਂ ਯਥਾ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸੁਚਿੱਤ ਗੱਲਾਂ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧੇਨ ਗਾਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੇਦੈਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ । ਚਾਰੈਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਮਿਤਰੇ ਜਨਾਃ
ਗਾਂ ਧੂੰਘ ਨਾਲ ਪਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਚਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।
ਭੂਯਾਂਸਂ ਲਭਤੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਯਾ ਗੌਰ੍ਭਵਤਿ ਦੁਰ੍ਦੁਹਾ । ਅਥ ਯਾ ਸੁਦੁਘਾ ਰਾਜਨ੍ਨੈਵ ਤਾਂ ਵਿਤੁਦਨ੍ਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਝਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਗਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਦਤਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਮਤਿ ਨ ਤਤ੍ਸਨ੍ਤਾਪਮਰ੍ਹਤਿ। ਯਚ੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਨਤਂ ਦਾਰੁ ਨ ਤਤ੍ਸਂਨਾਮਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਗਰਮ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਜੋ ਲੱਕੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਝੁਕਾਉਂਦੇ।
ਏਤਯੋਪਮਯਾ ਧੀਰਃ ਸਨ੍ਨਮੇਤ ਬਲੀਯਸੇ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ ਪ੍ਰਣਮਤੇ ਨਮਤੇ ਯੋ ਬਲੀਯਸੇ
ਇਸ ਉਪਮਾ ਨਾਲ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਾਥਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਰਾਜਾਨੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਪਤਯੋ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਪਸ਼ੂ ਮੀਂਹ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ 'ਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਪਤੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯੋਗੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਮृਜਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਰੂਪਂ ਕੁਲਂ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਧਰਮ ਸਚ ਨਾਲ ਬਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਫਾਈ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ।
ਮਾਨੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਧਾਨ੍ਯਮਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਦਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਗਾਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਕੁਚੇਲਤਃ
ਧਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਬਚਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕੁਲਂ ਵृਤ੍ਤਹੀਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਾਣਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਅਨ੍ਤੇष੍ਵਪਿ ਹਿ ਜਾਤਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯ ਈਰ੍षੁਃ ਪਰਵਿਤ੍ਤੇषੁ ਰੂਪੇ ਵੀਰ੍ਯੇ ਕੁਲਾਨ੍ਵਯੇ । ਸੁਖਸੌਭਾਗ੍ਯਸਤ੍ਕਾਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਿਰਨਨ੍ਤਕਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤਾਕਤ, ਪਰਿਵਾਰ, ਖੁਸ਼ੀ, ਨਸੀਬ ਜਾਂ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਰ੍ਯਕਰਣਾਦ੍ਭੀਤਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਨਾਤ੍। ਅਕਾਲੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਭੇਦਾਚ੍ਚ ਯੇਨ ਮਾਦ੍ਯੇਨ੍ਨ ਤਤ੍ਪਿਬੇਤ੍
ਜੋ ਪੀਣ ਨਾਲ ਪਾਗਲਪਨ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ — ਨਕਸਾਨ ਦੇ ਡਰ, ਕੰਮ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਰਾਜ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ।
ਵਿਦ੍ਯਾਮਦੋ ਧਨਮਦਸ੍ਤृਤੀਯੋऽਭਿਜਨੋ ਮਦਃ। ਮਦਾ ਏਤੇऽਵਲਿਪ੍ਤਾਨਾਮੇਤ ਏਵ ਸਤਾਂ ਦਮਾਃ
ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਗਿਆਨ ਦਾ, ਧਨ ਦਾ, ਤੇ ਉੱਚ ਜਾਤ ਦਾ; ਇਹ ਗਰੂਰ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਆਪ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਅਸਨ੍ਤੋऽਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਾਃ ਸਦ੍ਭਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਕਦਾਚਨ। ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਾਨਮਸਨ੍ਤਮਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਹਾਇਤਾ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ।
ਗਤਿਰਾਤ੍ਮਵਤਾਂ ਸਨ੍ਤਃ ਸਨ੍ਤ ਏਵ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ । ਅਸਤਾਂ ਚ ਗਤਿਃ ਸਨ੍ਤੋ ਨ ਤ੍ਵਸਨ੍ਤਃ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ; ਚੰਗੇ ਹੀ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ; ਚੰਗੇ ਮੰਦਾਂ ਦਾ ਵੀ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਪਰ ਮੰਦ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਜਿਤਾ ਸਭਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਤਾ ਮਿष੍ਟਾਸ਼ਾ ਗੋਮਤਾ ਜਿਤਾ। ਅਧ੍ਵਾ ਜਿਤੋ ਯਾਨਵਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੀਲਵਤਾ ਜਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਕਪੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭਾ 'ਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਭੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਵਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਆਤਮਕ ਚਰਿਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਲਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਪੁਰੁषੇ ਤਦ੍ਯਸ੍ਯੇਹ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੇਨਾਰ੍ਥੋ ਨ ਧਨੇਨ ਨ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚਰਿਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਇੱਥੇ ਖੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ, ਧਨ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੈਲਿਊ ਨਹੀਂ।
ਆਢ੍ਯਾਨਾਂ ਮਾਂਸਪਰਮਂ ਮਧ੍ਯਾਨਾਂ ਗੋਰਸੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਤੈਲੋਤ੍ਤਰਂ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਜਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਅਮੀਰਾਂ ਲਈ ਮਾਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਹੈ; ਮੱਧਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦੇ ਪਦਾਰਥ; ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਲਈ ਤੇਲ ਹੀ ਮੁੱਖ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਸਂਪਨ੍ਨਤਰਮੇਵਾਨ੍ਨਂ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਸਦਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਸ੍ਵਾਦੁਤਾਂ ਜਨਯਤਿ ਸਾ ਚਾਢ੍ਯੇषੁ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਗਰੀਬ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਭੁੱਖ ਸੁਆਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਮੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤਾਂ ਲੋਕੇ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਹਿ ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਮੀਰਾਂ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਭਯਮਨ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਾਨਾਂ ਮਰਣਾਦ੍ਭਯਮ੍ । ਉਤ੍ਤਮਾਨਾਂ ਤੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਵਮਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਭਯਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਵਰਗ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਬਦਨਾਮੀ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਡਰਦਾ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਪਾਪਿष੍ਠਾ ਮਦਾਃ ਪਾਨਮਦਾਦਯਃ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਮਤ੍ਤੋ ਹਿ ਨੋ ਪਤਿਤ੍ਵਾऽਵਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ ਮੱਤ, ਜਿਵੇਂ ਦੌਲਤ ਦਾ ਘਮੰਡ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਮੱਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੱਤ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਡਿੱਗਣ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੌਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੇषੁ ਵਰ੍ਤਮਾਨੈਰਨਿਗ੍ਰਹੈਃ । ਤੈਰਯਂ ਤਾਪ੍ਯਤੇ ਲੋਕੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹੈਰਿਵ
ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਓਹਨਾ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗ੍ਰਹਿ ਤਾਰੇਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।