ਯਸ੍ਤੁ ਪਕ੍ਵਮੁਪਾਦਤ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਪਰਿਣਤਂ ਫਲਮ੍। ਫਲਾਦ੍ਰਸਂ ਸ ਲਭਤੇ ਬੀਜਾਚ੍ਚੈਵ ਫਲਂ ਪੁਨਃ
ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪੱਕਾ ਫਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਤੋਂ ਰਸ ਵੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਮੁੜ ਫਲ ਵੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਮਧੁ ਸਮਾਦਤ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਪੁष੍ਪਾਣਿ षਟ੍ਪਦਃ। ਤਦ੍ਵਦਰ੍ਥਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯ ਆਦਦ੍ਯਾਦਵਿਹਿਂਸਯਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਮਧੁ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਦੌਲਤ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ।
ਪੁष੍ਪਂ ਪੁष੍ਪਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵੀਤ ਮੂਲਚ੍ਛੇਦਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਮਾਲਾਕਾਰ ਇਵਾਰਾਮੇ ਨ ਯਥਾਙ੍ਗਾਰਕਾਰਕਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੌਦੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾ ਉਖਾੜੀ ਜਾਵੇ। ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅੰਗਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਕੁਰ੍ਵਤਃ। ਇਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਪੁਰੁषੋ ਨ ਵਾ
ਜੇ ਇਹ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ? ਨਾ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਰਭ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਥਾऽਗਤਾਃ । ਕृਤਃ ਪੁਰੁषਕਾਰੋऽਹਿ ਭਵੇਦ੍ਯੇषੁ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਕਈ ਵਾਰ ਕੁਝ ਮਕਸਦ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਨਿਰਤਮਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਪਰਾਙ੍ਭੁਖਮ੍। ਨ ਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ षਣ੍ਢਂ ਪਤਿਮਿਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਐਸੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਨਿष੍ਫਲੋ ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ। ਨ ਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ षਣ੍ਢਂ ਪਤਿਮਿਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਬੇਮਤਲਬ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਐਸੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ।
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਥਾਨ੍ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਲਘੁਮੂਲਾਨ੍ਮਹਾਫਲਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰਭਤੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਦੀਰ੍ਘਯਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਾਨ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਮਕਸਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਛੋਟੀ ਪਰ ਫਲ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਐਸੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ऋਜੁ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਨੁ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ । ਆਸੀਨਮਪਿ ਤੂष੍ਣੀਕਮਨੁਰਜ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਲੋਕ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਃ ਸ੍ਯਾਦਫਲਃ ਫਲਿਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੁਰਾਰੁਹਃ । ਅਪਕ੍ਵਃ ਪਕ੍ਵਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਨ ਤੁ ਸ਼ੀਰ੍ਯੇਤ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਇਕ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫਲ ਨਾ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਫਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਚੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੋਵੇ। ਪੱਕਾ ਜਾਪੇ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਸੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍। ਪ੍ਰਸਾਦਯਤਿ ਯੋ ਲੋਕਂ ਤਂ ਲੋਕੋऽਨੁਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਾਨ੍ਮृਗਾ ਇਵ। ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਮਪਿ ਮਹੀਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਪਰਿਹੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਜੀਵ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੋਂ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਵਾਯੁਰਭ੍ਰਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਤ੍ਯਨਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਨਿਆਇਕ ਰਾਹ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਮਾਚਰਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਰਿਤਮਾਦਿਤਃ। ਵਸੁਧਾ ਵਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਵਰ੍ਧਤੇ ਭੂਤਿਵਰ੍ਧਨੀ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸਂਤ੍ਯਜਤੋ ਧਰ੍ਮਮਧਰ੍ਮਂ ਚਾਨੁਤਿष੍ਠਤਃ। ਪ੍ਰਤਿਸਂਵੇष੍ਟਤੇ ਭੂਮਿਰਗ੍ਨੌ ਚਰ੍ਮਾਹਿਤਂ ਯਥਾ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਅਧਰਮ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਸਿਮਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯ ਏਵ ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪਰਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਮਰ੍ਦਨੇ। ਸ ਏਵ ਯਤ੍ਨਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਪਰਿਪਾਲਨੇ
ਜਿੰਨਾ ਯਤਨ ਦੂਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਹਨਾ ਹੀ ਯਤਨ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍। ਧਰ੍ਮਮੂਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਜਹਾਤਿ ਨ ਹੀਯਤੇ
ਰਾਜ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਨਾ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਨਾ ਘਟਦੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਯੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਲਪਤੋ ਬਾਲਾਚ੍ਚ ਪਰਿਜਲ੍ਪਤਃ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਾਰਮਾਦਦ੍ਯਾਦਸ਼੍ਮਭ੍ਯ ਇਵ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਪਾਗਲ ਦੀ ਬਕਬਕ ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਨਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵ੍ਯਾਹृਤਾਨਿ ਮਹਤਾਂ ਸੁਕृਤਾਨਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਵਨ੍ਧੀਰ ਆਸੀਤ ਸ਼ਿਲਾਹਾਰੀ ਸ਼ਿਲਂ ਯਥਾ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸੁਚਿੱਤ ਗੱਲਾਂ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧੇਨ ਗਾਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੇਦੈਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ । ਚਾਰੈਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਮਿਤਰੇ ਜਨਾਃ
ਗਾਂ ਧੂੰਘ ਨਾਲ ਪਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਚਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।
ਭੂਯਾਂਸਂ ਲਭਤੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਯਾ ਗੌਰ੍ਭਵਤਿ ਦੁਰ੍ਦੁਹਾ । ਅਥ ਯਾ ਸੁਦੁਘਾ ਰਾਜਨ੍ਨੈਵ ਤਾਂ ਵਿਤੁਦਨ੍ਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਝਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਗਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਦਤਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਮਤਿ ਨ ਤਤ੍ਸਨ੍ਤਾਪਮਰ੍ਹਤਿ। ਯਚ੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਨਤਂ ਦਾਰੁ ਨ ਤਤ੍ਸਂਨਾਮਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਗਰਮ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਜੋ ਲੱਕੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਝੁਕਾਉਂਦੇ।
ਏਤਯੋਪਮਯਾ ਧੀਰਃ ਸਨ੍ਨਮੇਤ ਬਲੀਯਸੇ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ ਪ੍ਰਣਮਤੇ ਨਮਤੇ ਯੋ ਬਲੀਯਸੇ
ਇਸ ਉਪਮਾ ਨਾਲ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਾਥਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਰਾਜਾਨੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਪਤਯੋ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਪਸ਼ੂ ਮੀਂਹ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ 'ਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਪਤੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯੋਗੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਮृਜਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਰੂਪਂ ਕੁਲਂ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਧਰਮ ਸਚ ਨਾਲ ਬਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਫਾਈ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ।
ਮਾਨੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਧਾਨ੍ਯਮਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਦਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਗਾਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਕੁਚੇਲਤਃ
ਧਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਬਚਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕੁਲਂ ਵृਤ੍ਤਹੀਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਾਣਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਅਨ੍ਤੇष੍ਵਪਿ ਹਿ ਜਾਤਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯ ਈਰ੍षੁਃ ਪਰਵਿਤ੍ਤੇषੁ ਰੂਪੇ ਵੀਰ੍ਯੇ ਕੁਲਾਨ੍ਵਯੇ । ਸੁਖਸੌਭਾਗ੍ਯਸਤ੍ਕਾਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਿਰਨਨ੍ਤਕਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤਾਕਤ, ਪਰਿਵਾਰ, ਖੁਸ਼ੀ, ਨਸੀਬ ਜਾਂ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਰ੍ਯਕਰਣਾਦ੍ਭੀਤਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਨਾਤ੍। ਅਕਾਲੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਭੇਦਾਚ੍ਚ ਯੇਨ ਮਾਦ੍ਯੇਨ੍ਨ ਤਤ੍ਪਿਬੇਤ੍
ਜੋ ਪੀਣ ਨਾਲ ਪਾਗਲਪਨ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ — ਨਕਸਾਨ ਦੇ ਡਰ, ਕੰਮ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਰਾਜ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ।
ਵਿਦ੍ਯਾਮਦੋ ਧਨਮਦਸ੍ਤृਤੀਯੋऽਭਿਜਨੋ ਮਦਃ। ਮਦਾ ਏਤੇऽਵਲਿਪ੍ਤਾਨਾਮੇਤ ਏਵ ਸਤਾਂ ਦਮਾਃ
ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਗਿਆਨ ਦਾ, ਧਨ ਦਾ, ਤੇ ਉੱਚ ਜਾਤ ਦਾ; ਇਹ ਗਰੂਰ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਆਪ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ।