ਮਿਥ੍ਯੋਪੇਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੇਤਾਦੀਨਿ ਭਾਰਤ। ਅਨੁਪਾਯਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਮਾ ਸ੍ਮ ਤੇ....ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਝੂਠੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਵਰਤਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਾ ਲਾ।
ਤਥੈਵ ਯੋਗਵਿਹਿਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮ ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ। ਉਪਾਯਯੁਕ੍ਤਂ ਮੇਧਾਵੀ ਨ ਤਤ੍ਰ ਗ੍ਲਪਯੇਨ੍ਮਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਜੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਨੁਬਨ੍ਧਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ। ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਚ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਹਸਾ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਤੀਜਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਾ ਕਰਨਾ।
ਅਨੁਬਨ੍ਧਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਪਾਕਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਉਤ੍ਥਾਨਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਧੀਰਃ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਃ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵृਦ੍ਧੌ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਕੋਸ਼ੇ ਜਨਪਦੇ ਦਣ੍ਡੇ ਨ ਸ ਰਾਜ੍ਯੇऽਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਧੇ-ਘਾਟੇ, ਖਜਾਨੇ, ਦੇਸ਼ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਵਿਚ ਠੀਕ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦਾ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਤਾਨਿ ਪ੍ਰਮਾਣਾਨਿ ਯਥੋਕ੍ਤਾਨ੍ਯਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੋਰ੍ਜ੍ਞਾਨੇ ਸ ਰਾਜ੍ਯਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਪਰ ਜੋ ਇਹ ਮਾਪ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਮਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਹ੍ਯਵਿਨਯੋ ਹਨ੍ਤਿ ਜਰਾ ਰੂਪਮਿਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸਮਝ ਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਬੁਢਾਪਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਅਣਸ਼ਿਸ਼ਤਤਾ ਵੈਭਵ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੋਤ੍ਤਮਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਬਡਿਸ਼ਮਾਯਸਮ੍। ਅਨ੍ਨਾਭਿਲਾषੀ ਗ੍ਰਸਤੇ ਨਾਨੁਬਨ੍ਧਮਵੇਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਮਛੀ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੁਪਾਈ ਹੋਈ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਾਂਡ ਨੂੰ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਸੋਚ ਬਿਨਾ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਗ੍ਰਸਿਤੁਂ ਗ੍ਰਸ੍ਯਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਪਰਿਣਮੇਚ੍ਚ ਯਤ੍। ਹਿਤਂ ਚ ਪਰਿਣਾਮੇ ਯਤ੍ਤਦਾਦ੍ਯਂ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਪਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਪਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅੰਤ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਵੈਭਵ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇਰਪਕ੍ਵਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਪ੍ਰਚਿਨੋਤਿ ਯਃ। ਸ ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਸਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਬੀਜਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਕੱਚੇ ਫਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਪਕ੍ਵਮੁਪਾਦਤ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਪਰਿਣਤਂ ਫਲਮ੍। ਫਲਾਦ੍ਰਸਂ ਸ ਲਭਤੇ ਬੀਜਾਚ੍ਚੈਵ ਫਲਂ ਪੁਨਃ
ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪੱਕਾ ਫਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਤੋਂ ਰਸ ਵੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਮੁੜ ਫਲ ਵੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਮਧੁ ਸਮਾਦਤ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਪੁष੍ਪਾਣਿ षਟ੍ਪਦਃ। ਤਦ੍ਵਦਰ੍ਥਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯ ਆਦਦ੍ਯਾਦਵਿਹਿਂਸਯਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਮਧੁ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਦੌਲਤ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ।
ਪੁष੍ਪਂ ਪੁष੍ਪਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵੀਤ ਮੂਲਚ੍ਛੇਦਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਮਾਲਾਕਾਰ ਇਵਾਰਾਮੇ ਨ ਯਥਾਙ੍ਗਾਰਕਾਰਕਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੌਦੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾ ਉਖਾੜੀ ਜਾਵੇ। ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅੰਗਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਕੁਰ੍ਵਤਃ। ਇਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਪੁਰੁषੋ ਨ ਵਾ
ਜੇ ਇਹ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ? ਨਾ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਰਭ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਥਾऽਗਤਾਃ । ਕृਤਃ ਪੁਰੁषਕਾਰੋऽਹਿ ਭਵੇਦ੍ਯੇषੁ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਕਈ ਵਾਰ ਕੁਝ ਮਕਸਦ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਨਿਰਤਮਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਪਰਾਙ੍ਭੁਖਮ੍। ਨ ਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ षਣ੍ਢਂ ਪਤਿਮਿਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਐਸੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਨਿष੍ਫਲੋ ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ। ਨ ਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ षਣ੍ਢਂ ਪਤਿਮਿਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਬੇਮਤਲਬ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਐਸੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ।
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਥਾਨ੍ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਲਘੁਮੂਲਾਨ੍ਮਹਾਫਲਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰਭਤੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਦੀਰ੍ਘਯਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਾਨ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਮਕਸਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਛੋਟੀ ਪਰ ਫਲ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਐਸੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ऋਜੁ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਨੁ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ । ਆਸੀਨਮਪਿ ਤੂष੍ਣੀਕਮਨੁਰਜ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਲੋਕ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਃ ਸ੍ਯਾਦਫਲਃ ਫਲਿਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੁਰਾਰੁਹਃ । ਅਪਕ੍ਵਃ ਪਕ੍ਵਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਨ ਤੁ ਸ਼ੀਰ੍ਯੇਤ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਇਕ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫਲ ਨਾ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਫਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਚੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੋਵੇ। ਪੱਕਾ ਜਾਪੇ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਸੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍। ਪ੍ਰਸਾਦਯਤਿ ਯੋ ਲੋਕਂ ਤਂ ਲੋਕੋऽਨੁਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਾਨ੍ਮृਗਾ ਇਵ। ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਮਪਿ ਮਹੀਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਪਰਿਹੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਜੀਵ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੋਂ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਵਾਯੁਰਭ੍ਰਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਤ੍ਯਨਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਨਿਆਇਕ ਰਾਹ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਮਾਚਰਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਰਿਤਮਾਦਿਤਃ। ਵਸੁਧਾ ਵਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਵਰ੍ਧਤੇ ਭੂਤਿਵਰ੍ਧਨੀ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸਂਤ੍ਯਜਤੋ ਧਰ੍ਮਮਧਰ੍ਮਂ ਚਾਨੁਤਿष੍ਠਤਃ। ਪ੍ਰਤਿਸਂਵੇष੍ਟਤੇ ਭੂਮਿਰਗ੍ਨੌ ਚਰ੍ਮਾਹਿਤਂ ਯਥਾ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਅਧਰਮ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਸਿਮਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯ ਏਵ ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪਰਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਮਰ੍ਦਨੇ। ਸ ਏਵ ਯਤ੍ਨਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਪਰਿਪਾਲਨੇ
ਜਿੰਨਾ ਯਤਨ ਦੂਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਹਨਾ ਹੀ ਯਤਨ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍। ਧਰ੍ਮਮੂਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਜਹਾਤਿ ਨ ਹੀਯਤੇ
ਰਾਜ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਨਾ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਨਾ ਘਟਦੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਯੁਨ੍ਮਤ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਲਪਤੋ ਬਾਲਾਚ੍ਚ ਪਰਿਜਲ੍ਪਤਃ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਾਰਮਾਦਦ੍ਯਾਦਸ਼੍ਮਭ੍ਯ ਇਵ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਪਾਗਲ ਦੀ ਬਕਬਕ ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਨਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵ੍ਯਾਹृਤਾਨਿ ਮਹਤਾਂ ਸੁਕृਤਾਨਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਵਨ੍ਧੀਰ ਆਸੀਤ ਸ਼ਿਲਾਹਾਰੀ ਸ਼ਿਲਂ ਯਥਾ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸੁਚਿੱਤ ਗੱਲਾਂ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧੇਨ ਗਾਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੇਦੈਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ । ਚਾਰੈਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਮਿਤਰੇ ਜਨਾਃ
ਗਾਂ ਧੂੰਘ ਨਾਲ ਪਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਚਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।