ਆਤ੍ਮਨੋ ਬਲਮਾਜ੍ਞਾਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਅਲਭ੍ਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਨੈष੍ਕਰ੍ਮ੍ਯਾਨ੍ਮੂਢਬੁਦ੍ਧਿਰਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸਨੂੰ ਇਥੇ ਮੂਰਖ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਯੋ ਰਾਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਚ । ਕਦਰ੍ਯਂ ਭਜਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਤਮਾਹੁਰ੍ਮੂਢਚੇਤਸਮ੍
ਜੋ ਅਣਸਿਖਣ ਯੋਗ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਿਖਣ ਯੋਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੰਜੂਸ ਨਾਲ ਸਾਥ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਮੂਰਖ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਏਕਃ ਸਂਪਨ੍ਨਮਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਵਸ੍ਤੇ ਵਾਸਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਯੋऽਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਭृਤ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਕੋ ਨृਸ਼ਂਸਤਰਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਹੀ ਰਲੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੰਡਦਾ—ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਿਰਦਈ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਕਃ ਪਾਪਾਨਿ ਕੁਰੁਤੇ ਫਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਹਾਜਨਃ। ਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਤਾ ਦੋषੇਣ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਕਲਾ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਡਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਉਹ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਦੋਸ਼ੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਏਕਂ ਹਨ੍ਯਾਨ੍ਨ ਵਾ ਹਨ੍ਯਾਦਿषੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਧਨੁष੍ਮਤਾ। ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਰਾਜਕਮ੍
ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਵੀ ਮਰ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਜੇ ਅਕਲਮੰਦ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੇ ਰਾਜ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਏਕਯਾ ਦ੍ਵੇ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤ੍ਰੀਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਵਸ਼ੇ ਕੁਰੁ। ਪਞ੍ਚ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ षਟ੍ ਸਪ੍ਤ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸੁਖੀ ਭਵਾ
ਇੱਕ ਨਾਲ ਦੋ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕਰ, ਪੰਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਛੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਸੱਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾ।
ਏਕਂ ਵਿषਰਸੋ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਕਸ਼੍ਚ ਵਧ੍ਯਤੇ। ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਪ੍ਰਜਂ ਹਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਿਪ੍ਲਵਃ
ਇੱਕ ਜ਼ਹਿਰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਰਾਜਾ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਤੇ ਲੋਕ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਃ ਸ੍ਵਾਦੁ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਏਕਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਾਨ੍ਨ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍। ਏਕੋ ਨ ਗਚ੍ਛੇਦਧ੍ਵਾਨਂ ਨੈਕਃ ਸੁਪ੍ਤੇषੁ ਜਾਗृਯਾਤ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਇਕੱਲਾ ਨਾ ਖਾ, ਧਨ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਨਾ ਕਰ, ਇਕੱਲਾ ਰਸਤਾ ਨਾ ਤੈਅ ਕਰ, ਤੇ ਜਦ ਸਭ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਇਕੱਲਾ ਜਾਗਦਾ ਨਾ ਰਹਿ।
ਏਕਮੇਵਾਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤਦ੍ਯਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ। ਸਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਗਸ੍ਯ ਸੋਪਾਨਂ ਪਾਰਾਵਾਰਸ੍ਯ ਨੌਰਿਵ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਦੂਜਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ, ਤਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖ—ਸੱਚਾਈ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪੈੜ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨੌਕਾ।
ਏਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਾਂ ਦੋषੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਯਦੇਨਂ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਮਸ਼ਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਜਨਃ
ਜੋ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਔਗੁਣ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ—ਜਦ ਲੋਕ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਣ ਕਿ ਉਹ ਧੀਰਜ ਕਰਕੇ ਅਸਹਾਇ ਹਨ।
ਸੋऽਸ੍ਯ ਦੋषੋ ਨ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਹਿ ਪਰਮਂ ਬਲਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਗੁਣੋ ਹ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭੂषਣਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਇਹ ਔਗੁਣ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਧੀਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਧੀਰਜ ਅਸਹਾਇ ਲਈ ਗੁਣ ਹੈ, ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਲਈ ਸ਼ਿੰਗਾਰ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਸ਼ੀਕृਤੀਰ੍ਲੋਕੇ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਕਿਂ ਨ ਸਾਧ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਖਙ੍ਗਃ ਕਰੇ ਯਸ੍ਯ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਜਨਃ
ਧੀਰਜ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕੀ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਤृਣੇ ਪਤਿਤੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਨ੍ਪਰਂ ਦੋषੈਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚੈਵ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਘਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੋ ਧਰ੍ਮਃ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਕ੍ਸ਼ਮੈਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਵਿਦ੍ਯੈਕਾ ਪਰਮਾ ਤृਪ੍ਤਿਰਹਿਂਸੈਕਾ ਸੁਖਾਵਹਾ
ਇੱਕ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਹੈ — ਧਰਮ; ਇੱਕ ਹੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ — ਧੀਰਜ; ਇੱਕ ਹੀ ਵੱਡੀ ਤਸੱਲੀ — ਗਿਆਨ; ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੋਤ — ਅਹਿੰਸਾ।
ਦ੍ਵਾਵਿਮੌ ਗ੍ਰਸਤੇ ਭੂਮਿਃ ਸਰ੍ਪੋ ਬਲਿਸ਼ਯਾਨਿਵ। ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਵਿਰੋਦ੍ਧਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚਾਪ੍ਰਵਾਸਿਨਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੋ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਪਏ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈ: ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਦ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਣੀ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲੋਕੇ ਵਿਰੋਚਤੇ । ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪਰੁषਂ ਕਿਂਚਿਦਸਤੋऽਨਰ੍ਚਯਂਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ: ਨਾਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਕਰੜੇ ਜਾਂ ਝੂਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ।
ਦ੍ਵਾਵਿਮੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪਰਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਿਣੌ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਮਿਤਕਾਮਿਨ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਖਾਃ ਪੂਜਿਤਪੂਜਕਾਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਦੇ ਉਲਟ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਾਹਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਵਿਮੌ ਕਣ੍ਟਕੌ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੌ ਸ਼ਰੀਰਪਰਿਸ਼ੋषਿਣੌ। ਯਸ਼੍ਚਾਧਨਃ ਕਾਮਯਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਕੁਪ੍ਯਤ੍ਯਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੋ ਤੇਜ਼ ਕੰਟੇ ਹਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਗਰੀਬ ਜੋ ਚਾਹਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਨ ਵਿਰਾਜੇਤੇ ਵਿਪਰੀਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨਿਰਾਰਮ੍ਭਃ ਕਾਰ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ
ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ: ਘਰਵਾਲਾ ਜੋ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਭਿਖਾਰੀ ਜੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਵਿਮੌ ਪੁਰੁषੌ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤਿष੍ਠਤਃ। ਪ੍ਰਭੁਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਾਨਵਾਨ੍
ਦੋ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜਾ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੋ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਜੋ ਦਾਨੀ ਹੈ।
ਨ੍ਯਾਯਾਗਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯੌ ਦ੍ਵਾਵਤਿਕ੍ਰਮੌ । ਅਪਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨਮ੍
ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਧਨ ਦੇ ਦੋ ਉਲੰਘਣ ਹਨ: ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਣਾ।
ਦ੍ਵਾਵਭ੍ਯਸਿ ਨਿਵੇष੍ਟਵ੍ਯੌ ਗਲੇ ਬਧ੍ਵਾ ਦृਢਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍ । ਧਨਵਨ੍ਤਮਦਾਤਾਰਂ ਦਰਿਦ੍ਰਂ ਚਾਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਦੋ ਨੂੰ ਗਲੇ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਧਨਵਾਨ ਜੋ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਗਰੀਬ ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਦ੍ਵਾਵਿਮੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਭੇਦਿਨੌ। ਪਰਿਵ੍ਰਾਡ੍ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਚਾਭਿਮੁਖੋ ਹਤਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦੋ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਭੇਦਦੇ ਹਨ: ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤ੍ਰਯੋ ਨ੍ਯਾਯਾ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਕਨੀਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯਮਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਤਿ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ: ਘੱਟ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਵਧੀਆ — ਇਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਮਤ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਰਾਜਨ੍ਨੁਤ੍ਤਮਾਧਮਮਧ੍ਯਮਾਃ । ਨਿਯੋਜਯੇਦ੍ਯਥਾਵਤ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧੇष੍ਵੇਵ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ: ਵਧੀਆ, ਘੱਟ ਤੇ ਮੱਧਮ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯ ਏਵਾਧਨਾ ਰਾਜਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਦਾਸਸ੍ਤਥਾ ਸੁਤਃ। ਯਤ੍ਤੇ ਸਮਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯੈਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਤਿੰਨ, ਰਾਜਾ, ਧਨਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ: ਪਤਨੀ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਉਹ ਹਨ।
ਹਰਣਂ ਚ ਪਰਸ੍ਵਾਨਾਂ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਦੋषਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਾਃ
ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਚੁਕਣਾ, ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ, ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਗਲਤੀਆਂ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਨਰਕਸ੍ਯੇਦਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਨਾਸ਼ਨਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤਥਾ ਲੋਭਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਤ੍ਰਯਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਨਰਕ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਲਾਲਚ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮ ਚ ਭਾਰਤ। ਸ਼ਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ਰੀਣਿ ਚੈਕਂ ਚ ਤਤ੍ਸਮਮ੍
ਵਰ ਦਿੰਣਾ, ਰਾਜ ਮਿਲਣਾ, ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ — ਇਹ ਚਾਰ, ਭਾਰਤ, ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹੀ ਔਖੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਭਜਮਾਨਂ ਚ ਤਵਾਸ੍ਮੀਤਿ ਚ ਵਾਦਿਨਮ੍ । ਤ੍ਰੀਨੇਤਾਞ੍ਛਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਵਿषਮੇऽਪਿ ਕਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਤਿੰਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖਾ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ।'