ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਤੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਭਵਤਾ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਰ੍ਵਂਸ਼ੋ ਨਿਮਗ੍ਨਃ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧृਤਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖੋ: 'ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਉਭਾਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਸ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਤਥਾ ਤਾਤ ਸ੍ਵਮਤੇਨ ਪਿਤਾਮਹ । ਯਥਾ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪੌਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਪੋਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਣ।
ਤਥੈਵ ਵਿਦੁਰਂ ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਮ੍। ਅਯੁਦ੍ਧਂ ਸੌਮ੍ਯ ਭਾषਸ੍ਵ ਹਿਤਕਾਮੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਖੋ: 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲੋ।'
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਬ੍ਰੂਯਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਰੂਣਾਮਾਸੀਨਮਨੁਨੀਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੈ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਨਾਓ।
ਅਪਾਪਾਂ ਯਦੁਪੈਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਾਮੇਤਾਂ ਸਭਾਗਤਾਮ੍ । ਤਦ੍ਦੁਃਖਮਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾਮ ਮਾ ਵਧੀष੍ਮ ਕੁਰੂਨਿਤਿ
ਆਖੋ: 'ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਾਸੂਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ; ਆਓ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲਈਏ ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰੀਏ।'
ਏਵਂ ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਬਲੀਯਾਂਸੋऽਪਿ ਸਨ੍ਤੋ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਰਵੋ ਵਿਦੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਏ; ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਯੇਃ ਸੌਮ੍ਯ ਅਜਿਨੈਃ ਪ੍ਰਤਿਵਾਸਿਤਾਨ੍। ਤਦ੍ਦੁਃਖਮਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾਮ ਮਾ ਵਧੀषਯ ਕੁਰੂਨਿਤਿ
ਆਖੋ: 'ਮਿੱਠੇ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਕੇ, ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸਹਿ ਲਿਆ; ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਾ ਚਾਹੋ।'
ਯਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਧਰ੍षਯਤ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੇऽਨੁਮਤੇ ਤਚ੍ਚਾਸ੍ਮਾਭਿਰੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਉਗਰਾਹੀ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਘਸੀਟਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਅਸੀਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਚਿਤਂ ਸ੍ਵਕਂ ਭਾਗਂ ਲਭੇਮਹਿ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਗृਦ੍ਧਾਂ ਨਰਰ੍षਭ
ਹੁਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਕੀ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ; ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚ ਛੱਡੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੇਵਂ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯੈਕਦੇਸ਼ਮਪਿ ਨਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਸ਼ਮਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਬਣੇਗਾ; ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਦੇ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਵਿਸ੍ਥਲਂ ਵृਕਸ੍ਥਲਂ ਮਾਕਨ੍ਦੀਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍। ਅਵਸਾਨਂ ਭਵਤ੍ਵਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਦੇਕਂ ਚ ਪਞ੍ਚਮਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਵਿਸਥਲਾ ਹੋਵੇ, ਵ੍ਰਿਕਸਥਲਾ, ਮਾਕੰਦੀ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਪੰਜਵਾਂ; ਵਸਾਈ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਦੇਹਿ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਸੁਯੋਧਨ। ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਨੋਸ੍ਤੁ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਃ ਸਹ ਸਞ੍ਜਯ
ਸੁਯੋਧਨ, ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਦੇ ਦਿਓ; ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੰਜਯਾ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਨ੍ਵੇਤੁ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍। ਸ੍ਮਯਮਾਨਾਃ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ
ਭਰਾ ਭਰਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ; ਪਾਂਚਾਲੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਉਣ।
ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਕੁਰੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਯਮਿਤਿ ਕਾਮਯੇ। ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਮਨਸਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਂਚਾਲੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ; ਸਾਰੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ।
ਅਲਮੇਵ ਸ਼ਮਾਯਾਸ੍ਮਿ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਞ੍ਜਯ। ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੋਰਲਂ ਚਾਹਂ ਮृਦਵੇ ਦਾਰੁਣਾਯ ਚ
ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਲਈ ਵੀ; ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ, ਨਰਮੀ ਤੇ ਕਠੋਰਤਾ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਵਿਦੁਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਮਿਹਾਨਯ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਦੂਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਦੂਤ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਜੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਵਿਦੁਰੋऽਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਤੇ ਪਾਦੌ ਕਿਂ ਕਰੋਤੁ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਿਦੂਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਉਹ ਕੀ ਕਰੇ? ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਵਿਦੁਰਂ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਮ੍ । ਅਹਂ ਹਿ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨਾਕਲ੍ਪੋ ਜਾਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਵਿਦੂਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੋ। ਮੈਂ ਵਿਦੂਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਰ੍ਮਹਾਰਾਦਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਨ ਹਿ ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇऽਕਲ੍ਪੋ ਜਾਤੁ ਰਾਜਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਦੁਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਦੂਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਵਿਦੁਰੋऽਹਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਯਦਿ ਕਿਂਚਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਯਮਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਦੂਰ ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।
ਸਞ੍ਜਯੋ ਵਿਦੁਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਰ੍ਹਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂ ਗਤਃ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਸ਼੍ਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਵਿਦੂਰ, ਸੰਜਯਾ ਆਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਡਾਟ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਕਹੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਕੁਰੁਵੀਰਸ੍ਯ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਵਚੋ ਮਯਾ। ਤਨ੍ਮੇ ਦਹਤਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤਦਕਾਰ੍षੀਤ੍ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁਰੁ ਵੀਰ ਕੀ ਕਹੇਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਆਗ੍ਰਤੋ ਦਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਯਦਨੁਪਸ਼੍ਯਸਿ। ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਸ੍ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਭਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ, ਸਾਡਾ ਭਲਾ ਕਰ।
ਯਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਞ੍ਜਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯੋ ਨ ਮੇ ਯਥਾਵਨ੍ਮਨਸਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ । ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਗਤਾਨਿ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੀਤ੍ਯੇਵ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤਾ
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਸੰਜਯਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਹੇਗਾ।
ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਦੁਰ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਵ- ਨ੍ਮਨੀषਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਃ । ਯਥਾ ਨ ਨਸ੍ਤਾਤ ਹਿਤਂ ਭਵੇਚ੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਖਿਤਾ ਭਵੇਯੁਃ
ਵਿਦੂਰ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਬਾਰੇ ਜੋ ਤੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ। ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਰਹਿਣ।
ਅਭਿਯੁਕ੍ਤਂ ਬਲਵਤਾ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਹੀਨਸਾਧਨਮ੍ । ਹृਤਸ੍ਵਂ ਕਾਮਿਨਂ ਚੋਰਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਗਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਾਸ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਚੋਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਦੇਤੈਰ੍ਮਹਾਦੋषੈਰ੍ਨ ਸ੍ਪृष੍ਟੋऽਸਿ ਨਰਾਧਿਪ। ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਚ ਪਰਵਿਤ੍ਤੇषੁ ਗृਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਨ ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋ। ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਰਾਈ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋਦੇ ਹੋ।