ਇਦਂ ਪੁਨਰ੍ਵਚਨਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸੁਯੋਧਨਂ ਸਞ੍ਜਯ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਥਾਃ । ਯਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰੀਰੇ ਹृਦਯਂ ਦੁਨੋਤਿ ਕਾਮਃ ਕੁਰੂਨਸਪਤ੍ਨੋऽਨੁਸ਼ਿष੍ਯਾਮ੍
ਹੁਣ, ਸੰਜਯਾ, ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੇਣਾ: ਜਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੀੜਦੀ ਹੈ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯੁਕ੍ਤਿਰੇਤਸ੍ਯ ਕਾਚਿ- ਨ੍ਨੈਵਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇ। ਦਦਸ੍ਵ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੀਂ ਮਮੈਵ ਯੁਧ੍ਵਸ੍ਵ ਵਾ ਭਾਰਤਮੁਖ੍ਯਵੀਰ
ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਠੀਕ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਾਹ ਮੁਤਾਬਕ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।
ਉਤ ਸਨ੍ਤਮਸਨ੍ਤਂ ਵਾ ਬਾਲਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਸਞ੍ਜਯ। ਉਤਾਬਲਂ ਬਲੀਯਾਂਸਂ ਧਾਤਾ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਾਕਤਵਰ—ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਬਾਲਾਯ ਪਾਣ੍ਡਿਤ੍ਯਂ ਪਣ੍ਡਿਤਾਯੋਤ ਬਾਲਤਾਮ੍। ਦਦਾਤਿ ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼ਾਨਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਚ੍ਛੁਕ੍ਰਮੁਚ੍ਚਰਨ੍
ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਬਚਪਨ; ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ।
ਬਲਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨਸ੍ਯ ਆਚਕ੍ਸ਼ੀਥਾ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਅਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਸਚ ਸਚ ਦੱਸ। ਫਿਰ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਹਕੀਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ।
ਗਾਵਲ੍ਗਣੇ ਕੁਰੂਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯੋਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਤਤਃ ਪृਚ੍ਛੇਰਨਾਮਯਮ੍
ਗਾਵਲਗਣੇ, ਤੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੂਛ।
ਬ੍ਰੂਯਾਸ਼੍ਚੈਨਂ ਤ੍ਵਮਾਸੀਨਂ ਕੁਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍ । ਤਵੈਵ ਰਾਜਨ੍ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸੁਖਂ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਆਖੀਂ: 'ਤੇਰੀ ਹੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਬਾਲਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਾਜ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਰਾਜ੍ਯੇ ਤਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾऽਗ੍ਰੇ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਃ
ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ, ਜਦ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਮਪ੍ਯੇਤਦੇਕਸ੍ਯ ਨਾਲਂ ਸਞ੍ਜਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ । ਤਾਤ ਸਂਹਤ੍ਯ ਜੀਵਾਮੋ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਮਾ ਵਸ਼ਂ ਗਮਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਲੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ, ਸੰਜਯਾ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪਿਆਰੇ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੀਏ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਈਏ।
ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਸ਼ਿਰਸਾऽਭਿਵਦੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਨਾਮ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੀਂ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਤੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਭਵਤਾ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਰ੍ਵਂਸ਼ੋ ਨਿਮਗ੍ਨਃ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧृਤਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖੋ: 'ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਉਭਾਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਸ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਤਥਾ ਤਾਤ ਸ੍ਵਮਤੇਨ ਪਿਤਾਮਹ । ਯਥਾ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪੌਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਪੋਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਣ।
ਤਥੈਵ ਵਿਦੁਰਂ ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਮ੍। ਅਯੁਦ੍ਧਂ ਸੌਮ੍ਯ ਭਾषਸ੍ਵ ਹਿਤਕਾਮੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਖੋ: 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲੋ।'
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਬ੍ਰੂਯਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਰੂਣਾਮਾਸੀਨਮਨੁਨੀਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੈ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਨਾਓ।
ਅਪਾਪਾਂ ਯਦੁਪੈਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਾਮੇਤਾਂ ਸਭਾਗਤਾਮ੍ । ਤਦ੍ਦੁਃਖਮਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾਮ ਮਾ ਵਧੀष੍ਮ ਕੁਰੂਨਿਤਿ
ਆਖੋ: 'ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਾਸੂਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ; ਆਓ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲਈਏ ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰੀਏ।'
ਏਵਂ ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਬਲੀਯਾਂਸੋऽਪਿ ਸਨ੍ਤੋ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਰਵੋ ਵਿਦੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਏ; ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਯੇਃ ਸੌਮ੍ਯ ਅਜਿਨੈਃ ਪ੍ਰਤਿਵਾਸਿਤਾਨ੍। ਤਦ੍ਦੁਃਖਮਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾਮ ਮਾ ਵਧੀषਯ ਕੁਰੂਨਿਤਿ
ਆਖੋ: 'ਮਿੱਠੇ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਕੇ, ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸਹਿ ਲਿਆ; ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਾ ਚਾਹੋ।'
ਯਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਧਰ੍षਯਤ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੇऽਨੁਮਤੇ ਤਚ੍ਚਾਸ੍ਮਾਭਿਰੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਉਗਰਾਹੀ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਘਸੀਟਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਅਸੀਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਚਿਤਂ ਸ੍ਵਕਂ ਭਾਗਂ ਲਭੇਮਹਿ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਗृਦ੍ਧਾਂ ਨਰਰ੍षਭ
ਹੁਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਕੀ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ; ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚ ਛੱਡੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੇਵਂ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯੈਕਦੇਸ਼ਮਪਿ ਨਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਸ਼ਮਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਬਣੇਗਾ; ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਦੇ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਵਿਸ੍ਥਲਂ ਵृਕਸ੍ਥਲਂ ਮਾਕਨ੍ਦੀਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍। ਅਵਸਾਨਂ ਭਵਤ੍ਵਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਦੇਕਂ ਚ ਪਞ੍ਚਮਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਵਿਸਥਲਾ ਹੋਵੇ, ਵ੍ਰਿਕਸਥਲਾ, ਮਾਕੰਦੀ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਪੰਜਵਾਂ; ਵਸਾਈ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਦੇਹਿ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਸੁਯੋਧਨ। ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਨੋਸ੍ਤੁ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਃ ਸਹ ਸਞ੍ਜਯ
ਸੁਯੋਧਨ, ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਦੇ ਦਿਓ; ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੰਜਯਾ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਨ੍ਵੇਤੁ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍। ਸ੍ਮਯਮਾਨਾਃ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ
ਭਰਾ ਭਰਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ; ਪਾਂਚਾਲੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਉਣ।
ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਕੁਰੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਯਮਿਤਿ ਕਾਮਯੇ। ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਮਨਸਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਂਚਾਲੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ; ਸਾਰੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ।
ਅਲਮੇਵ ਸ਼ਮਾਯਾਸ੍ਮਿ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਞ੍ਜਯ। ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੋਰਲਂ ਚਾਹਂ ਮृਦਵੇ ਦਾਰੁਣਾਯ ਚ
ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਲਈ ਵੀ; ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ, ਨਰਮੀ ਤੇ ਕਠੋਰਤਾ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਵਿਦੁਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਮਿਹਾਨਯ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਦੂਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਦੂਤ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਜੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਵਿਦੁਰੋऽਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਤੇ ਪਾਦੌ ਕਿਂ ਕਰੋਤੁ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਿਦੂਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਉਹ ਕੀ ਕਰੇ? ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਵਿਦੁਰਂ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਮ੍ । ਅਹਂ ਹਿ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨਾਕਲ੍ਪੋ ਜਾਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਵਿਦੂਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੋ। ਮੈਂ ਵਿਦੂਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।