ਅਤृਪ੍ਤੋ ਯੌਵਨਸ੍ਯਾਹਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਂ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ। ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਜਰੇਯਂ ਨ ਵਿਸ਼ੇਚ੍ਚ ਮਾਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਅਤ੍ਰੁਪਤ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਕਰੇ।
ਨਾਹਂ ਮृषਾ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਜ੍ਜਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਭੂਮਿਪ। ਜਰਾਂ ਤ੍ਵੇਤਾਂ ਤ੍ਵਮਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਕ੍ਰਾਮਯ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ: ਤੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਰਾਜ੍ਯਭਾਕ੍ਸ ਭਵੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍ਕੀਰ੍ਤਿਭਾਕ੍ਤਥਾ। ਯੋ ਮੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਯਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਭਵਾਨਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ, ਪੁੰਨ ਤੇ ਯਸ਼ ਪਾਵੇ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ।
ਸਂਕ੍ਰਾਮਯਿष੍ਯਸਿ ਜਰਾਂ ਯੇਥੇष੍ਟਂ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜ। ਮਾਮਨੁਧ੍ਯਾਯ ਭਾਵੇਨ ਨ ਚ ਪਾਪਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਯੋ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਃ ਸ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬਹ੍ਵਪਤ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ। ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਚ ਯਦੁਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਯਯਾਤੀ, ਬੁਢਾਪਾ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜਰਾਵਲੀ ਚ ਮਾਂ ਤਾਤ ਪਲਿਤਾਨਿ ਚ ਪਰ੍ਯਗੁਃ। ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯੋਸ਼ਨਸਃ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨ ਚ ਤृਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯੌਵਨੇ
ਪੁੱਤਰਾ, ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਨੂੰ ਆ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਫੇਦ ਵਾਲ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ। ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਾਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤ੍ਰੁਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਂ ਯਦੋ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ। ਯੌਵਨੇਨ ਤ੍ਵਦੀਯੇਨ ਚਰੇਯਂ ਵਿषਯਾਨਹਮ੍
ਯਦੁ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਾਂ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਯੌਵਨਂ ਤ੍ਵਹਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ
ਪਰ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਪੂਰੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਜਰਾਯਾਂ ਬਹਵੋ ਦੋषਾਃ ਪਾਨਭੋਜਨਕਾਰਿਤਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਰਾਂ ਨ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਗ੍ਰਹੀष੍ਯ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂ।
ਸਿਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ਨਿਰਾਨਨ੍ਦੋ ਜਰਯਾ ਸ਼ਿਥਿਲੀਕृਤਃ। ਵਲੀਸਙ੍ਗਤਗਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ੋ ਦੁਰ੍ਬਲਃ ਕृਸ਼ਃ
ਚਿੱਟੀ ਦਾਢੀ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਬੁਢਾਪੇ ਕਰਕੇ ਢੀਲਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਝੁਰੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪਤਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਯਕਰਣੇ ਪਰਿਭੂਤਃ ਸ ਯੌਵਤੈਃ। ਸਹੋਪਜੀਵਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਨਾਭਿਕਾਮਯੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤਿਰਸਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਨ੍ਤਿ ਤੇ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਾ ਨृਪ। ਜਰਾਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਵੈ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਬੁਢਾਪਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਯਃ ਸ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਦਰਾਜ੍ਯਭਾਕ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਜਾ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਦੇ ਅਯੋਗ, ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇਰੇ ਹੀ ਰਹੇਗੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਸ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ।' ਤੁਰ੍ਵਸੋ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ। ਯੌਵਨੇਨ ਚਰੇਯਂ ਵੈ ਵਿषਯਾਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਨਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਰਵਸੁ, ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਾਂ, ਪੁੱਤਰ।'
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੌਵਨਮ੍। ਸ੍ਵਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ
ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਨ ਕਾਮਯੇ ਜਰਾਂ ਤਾਤ ਕਾਮਭੋਗਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍। ਬਲਰੂਪਾਨ੍ਤਕਰਣੀਂ ਬੁਦ੍ਧਿਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਿਤਾ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੋਹਣੇਪਣ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਯਃ ਸ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾ ਸਮੁਚ੍ਛੇਦਂ ਤੁਰ੍ਵਸੋ ਤਵ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਰਵਸੁ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਂਕੀਰ੍ਣਾਚਾਰਧਰ੍ਮੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਚਰੇषੁ ਚ। ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿषੁ ਚਾਨ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਮੂਢ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਤੇ ਉਲਟੀ ਚਾਲ-ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।
ਗੁਰੁਦਾਰਪ੍ਰਸਕ੍ਤੇषੁ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੇषੁ ਚ। ਪਸ਼ੁਧਰ੍ਮੇषੁ ਪਾਪੇषੁ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੇषੁ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਰਹੇਗਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਸ਼ੂ-ਸੁਭਾ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਾਪੀਆਂ ਤੇ ਮਲੇਛਾਂ ਵਿਚ।
ਏਵਂ ਸ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯਾਤਿਃ ਸੁਤਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਯਾਃ ਸੁਤਂ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਹਯੁ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਵਰ੍ਣਰੂਪਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍। ਜਰਾਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਮੇ ਯੌਵਨਂ ਸ੍ਵਂ ਦਦਸ੍ਵ ਚ
ਦੁਹਯੁ, ਤੂੰ ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਜੋ ਰੰਗ ਤੇ ਸੋਹਣੇਪਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ; ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੌਵਨਮ੍। ਸ੍ਵਂ ਚਾਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੂਯੋऽਹਂ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ
ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਨ ਗਜਂ ਨ ਰਥਂ ਨਾਸ਼੍ਵਂ ਜੀਰ੍ਣੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਾਗ੍ਭਙ੍ਗਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਭਵਤਿ ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਨਾਭਿਕਾਮਯੇ
ਬੁਢਾ ਆਦਮੀ ਨਾ ਹਾਥੀ, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਘੋੜਾ, ਨਾ ਔਰਤ ਦਾ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਬੋਲ ਚਲ ਵੀ ਢੀਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਯਃ ਸ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੋ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਾਮੋ ਨ ਤੇ ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਹਯੁ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਰਥਮੁਖ੍ਯਾਨਾਮਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗਤਂ ਨ ਚ। ਹਸ੍ਤਿਨਾਂ ਪੀਠਕਾਨਾਂ ਚ ਗਰ੍ਦਭਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਘੋੜੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਾ ਗਧੇ ਹੀ ਹਨ—
ਬਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਗਵਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਿਬਿਕਾਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਉਡੁਪਪ੍ਲਵਸਂਤਾਰੋ ਯਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਨਾ ਬੱਕਰੀਆਂ, ਨਾ ਗਾਂ, ਨਾ ਪਲਕੀਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਵਾਂ ਤੇ ਬੇੜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਅਨੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ। ਏਕਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਚਰੇਯਂ ਯੌਵਨੇਨ ਤੇ
ਅਨੁ, ਤੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂਗਾ।
ਜੀਰ੍ਣਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਵਦਾਦਤ੍ਤੇ ਕਾਲੇऽਨ੍ਨਮਸ਼ੁਚਿਰ੍ਯਥਾ। ਨ ਜੁਹੋਤਿ ਚ ਕਾਲੇऽਗ੍ਨਿਂ ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਨਾਭਿਕਾਮਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਨੁੱਖ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਐਸਾ ਬੁੜਾਪਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਯਃ ਸ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ। ਜਰਾਦੋषਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਤੂੰ ਬੁੜਾਪੇ ਦੀ ਖਾਮੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਹ ਬੁੜਾਪਾ ਲੈ ਲਵੇਂ।