ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦਰ੍ਜੁਨਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਾ- ਤ੍ਕृਪਾਦ੍ਭੀष੍ਮਾਦ੍ਯੇਨ ਕृਤਂ ਸ਼ृਣੋਮਿ। ਯਂ ਤਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਪ੍ਰਤਿਮਮਾਹੁਰੇਕਂ ਸ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਨਿਵਿष੍ਟਃ
ਮੈਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਡ੍ਰੋਣ, ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਸ਼ਣੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚੇਦਿਕਰੂਸ਼ਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗੈਰ੍ਭੂਮਿਪਾਲਾਃ ਸਮੇਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਤਪਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤਂ ਚੇਦਿਪਤਿਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮ੍
ਚੇਦੀ, ਕਰੂਸ਼ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਰੇ ਭੂਮਿਪਾਲਾ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੇਦੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤਮ੍ਭਨੀਯਂ ਯੁਧਿ ਮਨ੍ਯਮਾਨ੍ਯੋ ਜ੍ਯਾਂ ਕਰ੍षਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਸਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਰਸਾ ਸਂਮਮਰ੍ਦ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ਼ੋਮਾਨੌ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪੁਰਾऽਭਿਨਚ੍ਛਿਸ਼ੁਪਾਲਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ। ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਾਨਂ ਕਰੂਸ਼ਰਾਜਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਕਰੂਸ਼ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਮਸਹ੍ਯਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨ ਕृष੍ਣਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਂਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤਿਂ ਵਿਹਾਯ ਸਿਂਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾ ਇਵਾਨ੍ਯੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅਜੈਯ ਮੰਨ ਕੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਨਵਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਯਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤੀਪਸ੍ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦੀਯਾ- ਦਾਸ਼ਂਸਮਾਨੋ ਦ੍ਵੈਰਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵਮ੍ । ਸੋऽਸ਼ੇਤ ਕृष੍ਣੇਨ ਹਤਃ ਪਰਾਸੁ- ਰ੍ਵਾਤੇਨੇਵੋਨ੍ਮਥਿਤਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਃ
ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਟੱਕਰ ਦੇਣ ਆਇਆ, ਇੱਜ਼ਤ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਮੇ ਯਦਵੇਦਯਨ੍ਤ ਤੇषਾਮਰ੍ਥੇ ਸਞ੍ਜਯ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ। ਅਨੁਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿष੍ਣੋ- ਰ੍ਗਾਵਲ੍ਗਣੇ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦੱਸਿਆ, ਸੰਜਯਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਖੁੱਲੀ ਲਗਾਮ ਵਾਂਗ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਨ ਜਾਤੁ ਤਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਰਨ੍ਯਃ ਸਹੇਤ ਯੇषਾਂ ਸ ਸ੍ਯਾਦਗ੍ਰਣੀਰ੍ਵृष੍ਣਿਸਿਂਹਃ । ਪ੍ਰਵੇਪਤੇ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਭਯੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਵੇਕਰਥੇ ਸਮੇਤੌ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਸਿੰਘ ਮੁੱਖ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਕਦੇ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਇਕੋ ਰਥ 'ਤੇ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ।
ਨ ਚੇਦ੍ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਙ੍ਗਰਂ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿ- ਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਲਭੇਚ੍ਛਰ੍ਮ ਤਦਾ ਸੁਤੋ ਮੇ। ਨੋ ਚੇਤ੍ਕੁਰੂਨ੍ਸਞ੍ਜਯ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤਾ- ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਂ ਯਥੈਵ
ਜੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਢਾਲ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸੰਜਯਾ, ਜੇ ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਮਤੇ ਹਿ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ ਸਨਾਤਨੋ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਃ। ਧਰ੍ਮਾਰਾਮੋ ਹ੍ਰੀਨਿषੇਵਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ
ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ; ਧਰਮ, ਲਾਜ ਅਤੇ ਚੁਸਤਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪਾਂਡਵ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਨਿਕृਤੋ ਮਨਸ੍ਵੀ ਨੋ ਚੇਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਦਹੇਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ । ਨਾਹਂ ਤਥਾ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਾ- ਦ੍ਭੀਮਾਦ੍ਵਾऽਹਂ ਯਮਯੋਰ੍ਵਾ ਬਿਭੇਮਿ
ਜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਖਾ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਭੀਮ ਜਾਂ ਯਮ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਰੋਧਦੀਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸੂਤ ਮਨ੍ਯੋਰਹਂ ਭੀਤਤਰਃ ਸਦੈਵ । ਮਹਾਤਪਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋऽਯਂ ਮਾਨਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਡਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੂਤ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਞ੍ਜਯਾਹਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਾਨੇ ਜਾਨਨ੍ਭृਸ਼ਮਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਭੀਤਃ। ਸ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਰਥੇਨ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਚਮੂਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ; ਤੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਂਚਾਲਾ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸ੍ਮ ਪृਚ੍ਛੇਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਵਦੇਸ੍ਤ੍ਵਮ੍। ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਚਾਪਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤਾਤ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਂ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਮੁਦਾਰਮ੍
ਤੂੰ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੂਛੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀ; ਤੇ, ਪਿਆਰੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਪੂਛੀ।
ਅਨਾਮਯਂ ਮਦ੍ਵਚਨੇਨ ਪृਚ੍ਛੇ- ਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੀਪ੍ਸੁਃ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਚਨਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸੂਤ
ਮੇਰੀ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਛੀ, ਕਹਿ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਪਾਂਡਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਸੂਤ।
ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੈषਾਮਾਤ੍ਮਸਮਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ । ਸਮਾਨੀਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸृਞ੍ਜਯਾਂਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਯੁਯੁਧਾਨਂ ਵਿਰਾਟਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯੇਦ੍ਯਨ੍ਨ ਚ ਯੁਦ੍ਧਹੇਤੁਃ
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਯਃ। ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਂ ਯਯੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਮਿਤੌਜਸਃ
ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ ਉਪਪਲਾਵਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਸੂਤ ਪੁੱਤ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਵਲ੍ਗਣਿਃ ਸਞ੍ਜਯਃ ਸੂਤਸੂਨੁ- ਰਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਮਵਦਤ੍ਪ੍ਰਤੀਤਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮਰੋਗਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯੇ ਸਹਾਯਵਨ੍ਤਂ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਮ੍
ਗਾਵਲਗਣੀ ਸੰਜਯਾ, ਸੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਅਨਾਮਯਂ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਤ੍ਵਾਮ੍ਬਿਕੇਯੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਨੀषੀ । ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਭੀਮਃ ਕੁਸ਼ਲੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਧਨਞ੍ਜਯਸ੍ਤੌ ਚ ਮਾਦ੍ਰੀਤਨੂਜੌ
ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਤੇਰੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਛਦਾ ਹੈ; ਕੀ ਭੀਮ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ ਵੀ ਚੰਗੇ ਹਨ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਾ ਵੀਰਪਤ੍ਨੀ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ। ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ ਯਤ੍ਰ ਚ ਵਾਞ੍ਛਸਿ ਤ੍ਵ- ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਭਾਰਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਮਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਸੱਚੀ ਵਚਨ ਵਾਲੀ, ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਹੈ? ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਭਾਰਤ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਗਾਵਲ੍ਗਣੇ ਸਞ੍ਜਯ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾऽਹਂ ਤ੍ਵਾऽਭਿਨਨ੍ਦਾਮਿ ਸੂਤ। ਅਨਾਮਯਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨੇ ਤਵਾਹਂ ਸਹਾਨੁਜੈਃ ਕੁਸ਼ਲੀ ਚਾਸ੍ਮਿ ਵਿਦ੍ਵਨ੍
ਗਾਵਲਗਣੀ ਸੰਜਯਾ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹਾਂ, ਸੂਤ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚੰਗਾ ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਚਿਰਾਦਿਦਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਭਾਰਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸੂਤ। ਮਨ੍ਯੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦृष੍ਟਮਹਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਸਞ੍ਜਯ ਪ੍ਰੀਤਿਯੋਗਾਤ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਭਾਰਤ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ, ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਤ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਸੰਜਯਾ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਪਿਤਾਮਹੋ ਨਃ ਸ੍ਥਵਿਰੋ ਮਨਸ੍ਵੀ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਪਪਨ੍ਨਃ। ਸਕੌਰਵ੍ਯਃ ਕੁਸ਼ਲੀ ਤਾਤ ਭੀष੍ਮੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਿਰਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਚ੍ਚਿਤ੍
ਸਾਡਾ ਦਾਦਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ; ਭੀਸ਼ਮ, ਕੌਰਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਚੰਗਾ ਹੈ। ਕੀ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਃ ਕੁਸ਼ਲੀ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਮਹਾਰਾਜੋ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ ਪ੍ਰਾਤਿਪੇਯਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲੀ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ
ਕੀ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਸਮੇਤ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਚੰਗਾ ਹੈ? ਕੀ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਹਲਿਕ, ਪ੍ਰਤੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਚੰਗਾ ਹੈ? ਕੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੂਤ ਪੁੱਤ ਚੰਗਾ ਹੈ?
ਸ ਸੋਮਦਤ੍ਤਃ ਕੁਸ਼ਲੀ ਤਾਤ ਕਚ੍ਚਿ- ਦ੍ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਃ ਸ਼ਲਸ਼੍ਚ। ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਕਚ੍ਚਿਦੇਤੇऽਪ੍ਯਰੋਗਾਃ
ਕੀ ਸੋਮਦੱਤ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ? ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾਸ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਲ ਵੀ ਠੀਕ ਹਨ? droṇ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ — ਕੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹਨ?
ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰੁਭ੍ਯਃ ਸ੍ਪृਹਯਨ੍ਤਿ ਸਞ੍ਜਯ ਧਨੁਰ੍ਧਰਾ ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਾਃ । ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਵਦਾਤਾ ਧਨੁਰ੍ਭृਤਾਂ ਮੁਖ੍ਯਤਮਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍
ਸੰਜਯ, ਕੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਾਨਂ ਤਾਤ ਲਭਨ੍ਤ ਏਤੇ ਧਨੁਰ੍ਭृਤਃ ਕਚਿਦੇਤੇऽਪ੍ਯਰੋਗਾਃ। ਯੇषਾਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨਿਵਸਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸ਼ੀਲਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਃ
ਕੀ ਇਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਦਰ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ droṇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਸਦਾ ਹੈ?
ਵੈਸ਼੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਃ ਕੁਸ਼ਲੀ ਤਾਤ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਃ । ਕਰ੍ਣੋ ਮਾਨੀ ਕੁਸ਼ਲੀ ਤਾਤ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਯੋਧਨੋ ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦੋ ਵਿਧੇਯਃ
ਕੀ ਵੈਸ਼ਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਯੁਯੁਤਸੁ, ਠੀਕ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ? ਅਤੇ ਕਰਣ, ਜੋ ਮਾਣੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਯੋਧਨ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੱਤਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ?