ਗਦਾਭृਤਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋऽਤ੍ਰ ਭੀਮਾ- ਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਯਾਰੋਹੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ। ਰਥੇऽਰ੍ਜੁਨਾਦਾਹੁਰਹੀਨਮੇਨਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਵਲੇਨਾਯੁਤਨਾਗਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਭੀਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਿਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ। ਰਥ ਤੇ, ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕृਤਵੈਰਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਦਹੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤਰਸਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ । ਸਦਾऽਤ੍ਯਮਰ੍षੀ ਨ ਵਲਾਤ੍ਸ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜੇਤੁਂ ਵਾਸਵੇਨਾਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍
ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੈਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇੰਦਰ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ।
ਸੁਤੇਜਸੌ ਵਲਿਨੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਹਸ੍ਤੌ ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ। ਸ਼੍ਯੇਨੌ ਯਥਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪੂਗਾਨ੍ਰੁਜਨ੍ਤੌ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਸ਼ੇਪਯੇਤਾਂ ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਿਆ ਹੋਏ ਹਨ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਏਤਦ੍ਬਲਂ ਪੂਰ੍ਣਮਸ੍ਮਾਕਮੇਵਂ ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਮਨ੍ਯੇ। ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਿਹੈਕਃ
ਸੰਜਯਾ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਥੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਘਾਟ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਜੋ ਚੁਸਤ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਨੇਤਾ ਹੈ।
ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸੋਮਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਬਰ੍ਹਃ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਮੇ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਸਹੇਤ ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਯੇषਾਂ ਸ ਸ੍ਯਾਦਗ੍ਰਣੀਰ੍ਵृष੍ਣਿਸਿਂਹ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੋਮਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਹੋਰ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਸਿੰਘ ਮੁੱਖ ਹੈ?
ਸਹੋषਿਤਸ਼੍ਚਰਿਤਾਰ੍ਥੋ ਵਯਸ੍ਥੋ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯੇਯਾਨਾਮਧਿਪੋ ਵੈ ਵਿਰਾਟਃ। ਸ ਵੈ ਸਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵ- ਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ ਭਕ੍ਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ
ਮਾਤਸਿਆਂ ਦਾ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ।
ਅਵਰੁਦ੍ਧਾ ਰਥਿਨਃ ਕੇਕਯੇਭ੍ਯੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਸਨ੍ਤਿ। ਕੇਕਯੇਭ੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਯਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਿਨਸ਼੍ਰਾਨੁਵਸਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍
ਪੰਜ ਤਾਕਤਵਰ ਭਾਈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਕੇਕੈ ਦੇ ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੇਕੈ ਤੋਂ ਰਾਜ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵੀਰਾਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਤੀਨਾਂ ਸਮਾਗਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਨਿਵਿष੍ਟਾਨ੍। ਸ਼ੂਰਾਨਹਂ ਭਕ੍ਤਿਮਤਃ ਸ਼ृਣੋਮਿ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਨ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸੂਰਮੇ, ਭਗਤ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਨ।
ਗਿਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਾ ਦੁਰ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨਸ਼੍ਚ ਯੋਧਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕੁਲਜਾਤਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ। ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਯੁਧਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਃ ਸਮਾਗਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਨਿਵਿष੍ਟਾਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮਲੇਛ ਵੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਸਮਿਤੀਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪੋ ਯੋਧਪ੍ਰਵੀਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਮੇਤਃ। ਸਮਾਗਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਲੋਕਪ੍ਰਵੀਰੋऽਪ੍ਰਤਿਵੀਰ੍ਯਤੇਜਾਃ
ਪਾਂਡਿਆ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਕਈ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦਰ੍ਜੁਨਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਾ- ਤ੍ਕृਪਾਦ੍ਭੀष੍ਮਾਦ੍ਯੇਨ ਕृਤਂ ਸ਼ृਣੋਮਿ। ਯਂ ਤਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਪ੍ਰਤਿਮਮਾਹੁਰੇਕਂ ਸ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਨਿਵਿष੍ਟਃ
ਮੈਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਡ੍ਰੋਣ, ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਸ਼ਣੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚੇਦਿਕਰੂਸ਼ਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗੈਰ੍ਭੂਮਿਪਾਲਾਃ ਸਮੇਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਤਪਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤਂ ਚੇਦਿਪਤਿਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮ੍
ਚੇਦੀ, ਕਰੂਸ਼ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਰੇ ਭੂਮਿਪਾਲਾ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੇਦੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤਮ੍ਭਨੀਯਂ ਯੁਧਿ ਮਨ੍ਯਮਾਨ੍ਯੋ ਜ੍ਯਾਂ ਕਰ੍षਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਸਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਰਸਾ ਸਂਮਮਰ੍ਦ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ਼ੋਮਾਨੌ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪੁਰਾऽਭਿਨਚ੍ਛਿਸ਼ੁਪਾਲਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ। ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਾਨਂ ਕਰੂਸ਼ਰਾਜਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਕਰੂਸ਼ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਮਸਹ੍ਯਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨ ਕृष੍ਣਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਂਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤਿਂ ਵਿਹਾਯ ਸਿਂਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾ ਇਵਾਨ੍ਯੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅਜੈਯ ਮੰਨ ਕੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਨਵਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਯਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤੀਪਸ੍ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦੀਯਾ- ਦਾਸ਼ਂਸਮਾਨੋ ਦ੍ਵੈਰਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵਮ੍ । ਸੋऽਸ਼ੇਤ ਕृष੍ਣੇਨ ਹਤਃ ਪਰਾਸੁ- ਰ੍ਵਾਤੇਨੇਵੋਨ੍ਮਥਿਤਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਃ
ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਟੱਕਰ ਦੇਣ ਆਇਆ, ਇੱਜ਼ਤ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਮੇ ਯਦਵੇਦਯਨ੍ਤ ਤੇषਾਮਰ੍ਥੇ ਸਞ੍ਜਯ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ। ਅਨੁਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿष੍ਣੋ- ਰ੍ਗਾਵਲ੍ਗਣੇ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦੱਸਿਆ, ਸੰਜਯਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਖੁੱਲੀ ਲਗਾਮ ਵਾਂਗ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਨ ਜਾਤੁ ਤਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਰਨ੍ਯਃ ਸਹੇਤ ਯੇषਾਂ ਸ ਸ੍ਯਾਦਗ੍ਰਣੀਰ੍ਵृष੍ਣਿਸਿਂਹਃ । ਪ੍ਰਵੇਪਤੇ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਭਯੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਵੇਕਰਥੇ ਸਮੇਤੌ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਸਿੰਘ ਮੁੱਖ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਕਦੇ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਇਕੋ ਰਥ 'ਤੇ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ।
ਨ ਚੇਦ੍ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਙ੍ਗਰਂ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿ- ਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਲਭੇਚ੍ਛਰ੍ਮ ਤਦਾ ਸੁਤੋ ਮੇ। ਨੋ ਚੇਤ੍ਕੁਰੂਨ੍ਸਞ੍ਜਯ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤਾ- ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਂ ਯਥੈਵ
ਜੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਢਾਲ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸੰਜਯਾ, ਜੇ ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਮਤੇ ਹਿ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ ਸਨਾਤਨੋ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਃ। ਧਰ੍ਮਾਰਾਮੋ ਹ੍ਰੀਨਿषੇਵਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ
ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ; ਧਰਮ, ਲਾਜ ਅਤੇ ਚੁਸਤਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪਾਂਡਵ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਨਿਕृਤੋ ਮਨਸ੍ਵੀ ਨੋ ਚੇਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਦਹੇਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ । ਨਾਹਂ ਤਥਾ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਾ- ਦ੍ਭੀਮਾਦ੍ਵਾऽਹਂ ਯਮਯੋਰ੍ਵਾ ਬਿਭੇਮਿ
ਜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਖਾ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਭੀਮ ਜਾਂ ਯਮ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਰੋਧਦੀਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸੂਤ ਮਨ੍ਯੋਰਹਂ ਭੀਤਤਰਃ ਸਦੈਵ । ਮਹਾਤਪਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋऽਯਂ ਮਾਨਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਡਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੂਤ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਞ੍ਜਯਾਹਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਾਨੇ ਜਾਨਨ੍ਭृਸ਼ਮਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਭੀਤਃ। ਸ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਰਥੇਨ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਚਮੂਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ; ਤੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਂਚਾਲਾ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸ੍ਮ ਪृਚ੍ਛੇਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਵਦੇਸ੍ਤ੍ਵਮ੍। ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਚਾਪਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤਾਤ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਂ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਮੁਦਾਰਮ੍
ਤੂੰ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੂਛੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀ; ਤੇ, ਪਿਆਰੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਪੂਛੀ।
ਅਨਾਮਯਂ ਮਦ੍ਵਚਨੇਨ ਪृਚ੍ਛੇ- ਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੀਪ੍ਸੁਃ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਚਨਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸੂਤ
ਮੇਰੀ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਛੀ, ਕਹਿ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਪਾਂਡਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਸੂਤ।
ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੈषਾਮਾਤ੍ਮਸਮਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ । ਸਮਾਨੀਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸृਞ੍ਜਯਾਂਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਯੁਯੁਧਾਨਂ ਵਿਰਾਟਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯੇਦ੍ਯਨ੍ਨ ਚ ਯੁਦ੍ਧਹੇਤੁਃ
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਯਃ। ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਂ ਯਯੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਮਿਤੌਜਸਃ
ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ ਉਪਪਲਾਵਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਸੂਤ ਪੁੱਤ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਵਲ੍ਗਣਿਃ ਸਞ੍ਜਯਃ ਸੂਤਸੂਨੁ- ਰਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਮਵਦਤ੍ਪ੍ਰਤੀਤਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮਰੋਗਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯੇ ਸਹਾਯਵਨ੍ਤਂ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਮ੍
ਗਾਵਲਗਣੀ ਸੰਜਯਾ, ਸੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'