ਕਿਰੀਟਿ ਬਲਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਕੋ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿषਹੇਤ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਤਾਜਪੋਸ਼, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੈ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜੈ ਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਪਿ ਵਜ੍ਰਧਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯੇ ਧਨੁਰ੍ਭृਤਃ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਮਰ੍ਥ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਅਸਲ ਵਿਚ ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ, ਹੋਰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤਾਂ ਛੱਡੋ; ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮੇ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧृष੍ਟਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਨਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕਰ੍ਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਰਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਨਿਰਭੀਕ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤਤ੍ਰਾਵਿਦਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਁਲ੍ਲੋਕੇ ਭੂਤੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਪੁਨਰੁਕ੍ਤੇਨ ਕਿਂ ਤੇਨ ਭਾषਿਤੇਨ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਛੁਪਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਉਹੀ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਰ੍ਥੇ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਦ੍ਯੂਤੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ । ਸਮਯੇਨ ਗਤੋऽਰਣ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਸਮਝੌਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਤਂ ਸਮਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਪੈਤृਕਮ੍। ਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਚ ਮੂਰ੍ਖਵਤ੍
ਉਹ ਉਸ ਸਮਝੌਤੇ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਵਿਰਾਸਤੀ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਪਰ ਮੂਰਖ ਵਾਂਗ ਮਤਸਿਆਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਭਯਾਦ੍ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਾਦਮਨ੍ਤਤਃ। ਧਰ੍ਮਤਸ੍ਤੁ ਮਹੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਤ੍ਰਵੇऽਪਿ ਚ
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਜੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਇਕ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਪਰ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਪੁਨਃ । ਯਥਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਂ ਕਾਲਂ ਤਂ ਚਰਨ੍ਤੁ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜੇ ਉਹ ਮੁੜ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਲੈਣ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਙ੍ਕੇ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਮਕੁਤੋਭਯਾਃ । ਅਧਾਰ੍ਮਿਕੀਂ ਤੁ ਮਾ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਕੇਵਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਹਿਫਾਜਤ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਰਹਿਣ; ਪਰ ਸਿਰਫ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਧਰਮੀ ਸੋਚ ਨਾ ਬਣਾਵਣ।
ਅਥ ਤੇ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਸृਤ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਆਸਾਦ੍ਯੇਮਾਨ੍ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਚੋ ਮਮ
ਜੇ ਪਾਂਡਵ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਕਿਂ ਨੁ ਰਾਧੇਯ ਵਾਚਾ ਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਸ੍ਮਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਏਕ ਏਵ ਯਦਾ ਪਾਰ੍ਥਃ षਡ੍ਰਥਾਞ੍ਜਿਤਵਾਨ੍ਯੁਧਿ
ਰਾਧੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਕੱਲਾ ਛੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਧੀਰਃ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਾਗਤਃ'। ਬਹੁਸ਼ੋ ਜੀਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟਂ ਤਦੈਵ ਤੇ
ਵੀਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਉਥੇ ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਚੇਦੇਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਯਦਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧ੍ਰੁਵਂ ਯੁਧਿ ਹਤਾਸ੍ਤੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮ ਪਾਂਸੁਕਾਨ੍
ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਖਾਣੀ ਪਏਗੀ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਮਨੁਮਾਨ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ। ਅਵਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਚ ਰਾਧੇਯਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਡਾਂਟ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿਤਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤਥਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਬਚਨ ਸਾਡੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਲਈ ਆਖਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਞ੍ਜਯਮ੍ । ਸ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਯਾਤ੍ਵਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੇਵ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਉਹ ਅੱਜ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ।
ਸ ਤਂ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ । ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸਮਾਹੂਯ ਸਞ੍ਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੌਰਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ; ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੁਲਾਕੇ, ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਾਹੁਃ ਸਞ੍ਜਯ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ- ਨੁਪਪ੍ਲਵ੍ਯੇ ਤਾਨ੍ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਗਤ੍ਵਾ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਚ ਸਭਾਜਯੇਥਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਨਾਦ੍ਗ੍ਰਾਮਮੁਪਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਸੰਜਯ, ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਪਪਲਵਿਆ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ—ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਾ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕਿ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਦੇਃ ਸਞ੍ਜਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਨ੍ਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਵਾਸਮਤਦਰ੍ਹਾ ਨਿਰੁष੍ਯ। ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਸ੍ਮਾਸੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਿਥ੍ਯਾਪੇਤਾਨਾਮੁਪਕਾਰਿਣਾਂ ਸਤਾਮ੍
ਸੰਜਯ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਖ-ਸਲਾਮਤੀ ਦੀ ਦुआ ਕਰੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕਲੇਸ਼ ਸਹੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜੇ ਸਾਡੇ ਤੇ ਉਹ ਸੱਚੇ, ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨਾਹਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸਞ੍ਜਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਿਂ ਕਾਂਚਨ ਜਾਤ੍ਵਪਸ਼੍ਯਮ੍। ਸਰ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਵੀਰ੍ਯੇਣ ਲਬ੍ਧਾਂ ਪਰ੍ਯਾਕਾਰ੍षੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮਹ੍ਯਮੇਵ
ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਝੂਠੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ।
ਦੋषਂ ਹ੍ਯੇषਾਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਂ ਪਰੀਚ੍ਛ- ਨ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਕਂਚਿਦ੍ਯੇਨ ਗਰ੍ਹੇਯ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍। ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਖਪ੍ਰਿਯੇ ਨਾਨੁਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਮਾਤ੍
ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾ ਸਕਾਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਭੱਜਦੇ।
ਧਰ੍ਮਂ ਸ਼ੀਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਤਥੈਵ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤਨ੍ਦ੍ਰੀਂ ਕ੍ਰੋਧਹਰ੍षੌ ਪ੍ਰਮਾਦਮ੍। ਧृਤ੍ਯਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਚਾਭਿਭੂਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਯਤਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਾਃ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧੀਰਜ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਠੰਡ, ਭੁੱਖ-ਪਿਆਸ, ਨੀਂਦ, ਥਕਾਵਟ, ਗੁੱਸਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਮ-ਲਾਭ ਦੀ ਜੋੜ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਤਰਾਚ੍ਚ ਕਰ੍ਣਾਤ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਘਟੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਣ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਘਟੀਆ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸਞ੍ਜਯ ਰਾਗਬੁਦ੍ਧਿਃ।' ਤੇषਾਂ ਹੀਮੌ ਹੀਨਸੁਖਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸਂਜਨਯਤੋ ਹਿ ਤੇਜਃ
ਸੰਜਯ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਾਗ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਜੋ ਸੁਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਭੱਜਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਥਾਨਵੀਰ੍ਯਃ ਸੁਖਮੇਧਮਾਨੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਃ ਸੁਕृਤਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਤਤ੍। ਤੇषਾਂ ਭਾਗਂ ਯਚ੍ਚ ਮਨ੍ਯੇਤ ਬਾਲਃ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਹਰ੍ਤੁਂ ਜੀਵਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚੁਸਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਰਨੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿੰਨਾ ਹਿੱਸਾ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸੋਚੇ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਪਦਵੀਂ ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਵृਕੋਦਰਃ ਸਾਤ੍ਯਕੋऽਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਃ । ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਸृਞ੍ਜਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪੁਰਾ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਸਾਧੁ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਹ ਅਰਜੁਨ, ਕੇਸ਼ਵ, ਭੀਮ, ਸਾਤਯਕੀ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਚਲਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੰਗੇ, ਦੇਣਾ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਸਹ੍ਯੇਵੈਕਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣੁਦੇਦ੍ਰਥਸ੍ਥਃ। ਤਥਾ ਜਿष੍ਣੁਃ ਕੇਸ਼ਵੋऽਪ੍ਯਪ੍ਰਧृष੍ਯੋ ਲੋਕਤ੍ਰਯਸ੍ਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਸਿਰਫ਼ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਜਿਸ਼ਨੂ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਅਪਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠੇਤ ਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾ- ਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਰੇਣ੍ਯ ਏਕਃ। ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਘੋषਾਨ੍ਪ੍ਰਵਪਞ੍ਸ਼ਰੌਘਾ- ਨ੍ਪਤਙ੍ਗਸਙ੍ਘਾਨਿਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵੇਗਾਨ੍
ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ—ਜਦ ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਟिड਼ੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਦਿਸ਼ਂ ਹ੍ਯੁਦੀਚੀਮਪਿ ਚੋਤ੍ਤਰਾਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵੈਕਰਥੋ ਜਿਗਾਯ। ਧਨਂ ਚੈਪਾਮਾਹਰਤ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਸੇਨਾਨੁਗਾਨ੍ਦ੍ਰਵਿਡਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰੇ
ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉੱਤਰ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਇਕੱਲਾ ਰਥੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ; ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੌਲਤ, ਸਾਥੀ ਤੇ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ।
ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵਾਨ੍ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਿਗਾਯ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍। ਉਪਾਹਰਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਜਾਤਵੇਦਸੇ ਯਸ਼ੋ ਮਾਨਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਨਾਮ ਵਧਾਇਆ।