ਪੂਜ੍ਯਾਸਿ ਮਮ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਹ੍ਯਸਿ। ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਪਿ ਮੇ ਪੂਜ੍ਯਤਮੋ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕਿਂ ਨ ਵੇਤ੍ਥ ਤਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ, ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀ ਵੀ ਹੈਂ। ਪਰ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੈਥੋਂ ਵੀ ਵਧ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ—ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ?
ਤ੍ਵਤ੍ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਮ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ ਦਤ੍ਤੇ ਉਭੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਤਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੋष੍ਯਾਂ ਪੋषਯਤੀਹ ਮਾਮ੍
ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਪਤੀ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਪਾਲਣਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਰਮਸ੍ਵੇਹ ਯਥਾਕਾਮਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ।'
ਰਾਜਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਇਤਿ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕੋਪੇਨ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਾਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤੀਵ ਸਵ੍ਰੀਡਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਅਪਵਿਧ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂषਣਾਨ੍ਯਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਲਜਜਤ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸਹਸੋਤ੍ਪਤਿਤਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾਮ੍। ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਕਾਸ਼ਂ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਂ ਵ੍ਯਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸ਼ਿਆਮ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੁਰੰਤ ਕਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਈ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ।
ਅਨੁਵਵ੍ਰਾਜ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪृष੍ਠਤਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਨृਪਃ। ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਨਚੈਵ ਸ੍ਮ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ
ਰਾਜਾ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਿੱਛੋਂ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਵਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੀ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਾ ਰਾਜਾਨਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾ। ਅਚਿਰਾਦੇਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯੋਸ਼ਨਸੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈ ਪਿਤਰਮਭਿਵਾਦ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਯਾਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਜਿਤੋ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਧਰੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾऽਤਿਵृਤ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਅਧਰਮ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਅਧਰਮ ਹੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪर्वਨ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯੋऽਸ੍ਯਾਂ ਜਨਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਰਾਜ੍ਞਾऽਨੇਨ ਯਯਾਤਿਨਾ। ਦੁਰ੍ਭਗਾਯਾ ਮਮ ਦ੍ਵੌ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੌ ਤਾਤ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਇਸ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੇਨਸੀਬ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤ ਏष ਰਾਜਾ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ। ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਕਾਵ੍ਯੈਤਤ੍ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ। ਪਰ ਉਹ ਹੱਦਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਹੇ ਕਵੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਯੋऽਧਰ੍ਮਮਕृਥਾਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਰਾ ਤ੍ਵਾਮਚਿਰਾਦ੍ਧਰ੍षਯਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਜਯਾ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਅਧਰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਇਸ ਲਈ, ਛੇਤੀ ਹੀ ਅਜਿਹੀ ਜਿੱਤਣ ਅਯੋਗ ਬੁਢਾਪਾ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੇਗੀ।
ऋਤੁਂ ਵੈ ਯਾਚਮਾਨਾਯਾ ਭਗਵਨ੍ਨਾਨ੍ਯਚੇਤਸਾ। ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮੇਤਤ੍ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਪੂਜਨਯ ਬਾਬਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਹੱਕ ਦੇ ਕੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ऋਤੁਂ ਵੈ ਯਾਚਮਾਨਾਯਾ ਨ ਦਦਾਤਿ ਪੁਮਾਨृਤੁਮ੍। ਭ੍ਰੂਣਹੇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ ਇਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਮੰਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੈਦਕ ਵਿਦਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਭ੍ਰੂਣ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਕਾਮਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯਸ਼੍ਚ ਗਮ੍ਯਾਂ ਰਹਸਿ ਯਾਚਿਤਃ। ਨੋਪੈਤਿ ਸ ਚ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਭ੍ਰੂਣਹੇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਨ ਤੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਮੰਗਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਭ੍ਰੂਣ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਵृਣੋਤਿ ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਦੇਯਮਿਤਿ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਸਾਪਿ ਦਤ੍ਤਾ ਮੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਨਾਥਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ
ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਮੰਗੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਾਖਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ।
ਇਤ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਂ ਕਾਰਣਾਨਿ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ। ਅਧਰ੍ਮਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍। `ਮਤ੍ਵੈਤਨ੍ਮੇ ਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਕृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਰਮ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਮਾਫ ਕਰ।
ਨਨ੍ਵਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤੇ ਮਦਧੀਨੋऽਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਮਿਥ੍ਯਾਚਾਰਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਚੌਰ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਨਾਹੁष
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ। ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਝੂਠੀ ਚਾਲ ਚੋਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ੀ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨੋਸ਼ਨਸਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ। ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਯਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਰਾਂ ਸਦ੍ਯੋऽਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ਼ਨਾਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯਯਾਤੀ, ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜਵਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਬੁਢਾਪਾ ਪਾ ਲਿਆ।
ਅਤृਪ੍ਤੋ ਯੌਵਨਸ੍ਯਾਹਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਂ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ। ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਜਰੇਯਂ ਨ ਵਿਸ਼ੇਚ੍ਚ ਮਾਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਅਤ੍ਰੁਪਤ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਕਰੇ।
ਨਾਹਂ ਮृषਾ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਜ੍ਜਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਭੂਮਿਪ। ਜਰਾਂ ਤ੍ਵੇਤਾਂ ਤ੍ਵਮਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਕ੍ਰਾਮਯ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ: ਤੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਰਾਜ੍ਯਭਾਕ੍ਸ ਭਵੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍ਕੀਰ੍ਤਿਭਾਕ੍ਤਥਾ। ਯੋ ਮੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਯਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਭਵਾਨਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ, ਪੁੰਨ ਤੇ ਯਸ਼ ਪਾਵੇ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ।
ਸਂਕ੍ਰਾਮਯਿष੍ਯਸਿ ਜਰਾਂ ਯੇਥੇष੍ਟਂ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜ। ਮਾਮਨੁਧ੍ਯਾਯ ਭਾਵੇਨ ਨ ਚ ਪਾਪਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਯੋ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਃ ਸ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬਹ੍ਵਪਤ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ। ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਚ ਯਦੁਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਯਯਾਤੀ, ਬੁਢਾਪਾ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜਰਾਵਲੀ ਚ ਮਾਂ ਤਾਤ ਪਲਿਤਾਨਿ ਚ ਪਰ੍ਯਗੁਃ। ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯੋਸ਼ਨਸਃ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨ ਚ ਤृਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯੌਵਨੇ
ਪੁੱਤਰਾ, ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਨੂੰ ਆ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਫੇਦ ਵਾਲ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ। ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਾਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤ੍ਰੁਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਂ ਯਦੋ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ। ਯੌਵਨੇਨ ਤ੍ਵਦੀਯੇਨ ਚਰੇਯਂ ਵਿषਯਾਨਹਮ੍
ਯਦੁ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਾਂ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਯੌਵਨਂ ਤ੍ਵਹਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ
ਪਰ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਪੂਰੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਜਰਾਯਾਂ ਬਹਵੋ ਦੋषਾਃ ਪਾਨਭੋਜਨਕਾਰਿਤਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਰਾਂ ਨ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਗ੍ਰਹੀष੍ਯ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂ।