ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਅਙ੍ਗਿਰਾਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ। ਅਥਰ੍ਵਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮਪੂਜਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਅੰਗਿਰਸ ਆਏ, ਤੇ ਅਥਰਵਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਿੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਵਰਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਅਥਰ੍ਵਾਙ੍ਗਿਰਸੇ ਤਦਾ
ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਥਰਵਾਂਗਿਰਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਅਥਰ੍ਵਾਙ੍ਗਿਰਸਂ ਨਾਮ ਵੇਦੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਉਦਾਹਰਣਮੇਤਦ੍ਧਿ ਯਜ੍ਞਭਾਗਂ ਚ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਇਸ ਵੇਦ ਵਿਚ ਅਥਰਵਾਂਗੀਰਸ ਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਵੇਂਗਾ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਭਗਵਾਨਥਰ੍ਵਾਙ੍ਗਿਰਸਂ ਤਦਾ। ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਅਥਰਵਾਂਗੀਰਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨृषੀਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਪੋਧਨਾਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮੇਣਾਪਾਲਯਤ੍ਪ੍ਰਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਦੁਃਖਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸਸ਼੍ਚ ਕृਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਾਤ੍ਰ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਤ੍ਕ੍ਲਿष੍ਟੋऽਸਿ ਮਹਾਵਨੇ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਥੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਭਾਰਤ। ਵृਤ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਦੁਰਾਚਾਰਸ਼੍ਚ ਨਹੁषੋ ਬ੍ਰਹ੍ਵਦ੍ਵਿਟ੍ ਪਾਪਚੇਤਨਃ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ਼ਾਪਾਭਿਹਤੋ ਵਿਨष੍ਟਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਨਹੁਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਚਲਣ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਗਸਤਯ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਤਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਾਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤਤਃ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮੇਦਿਨੀਮਿਮਾਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਚ ਸਹਾਨਯਾ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਉਪਾਖ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਸ਼ਕ੍ਰਵਿਜਯਂ ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਜਯਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਜਯਂ ਜਯਤਾਂ ਵਰ। ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮਭਾਵੋਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਪਰਾਧੇਨ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਬਲੇਨ ਚ।। ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੋ ਘੋਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਚਿਰਾਦਿਵ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੈ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗਲਤੀ ਅਤੇ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ; ਜਲਦੀ ਹੀ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ।
ਆਖ੍ਯਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਵਿਜਯਂ ਯ ਇਦਂ ਨਿਯਤਃ ਪਠੇਤ੍। ਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾ ਜਿਤਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਰਤ੍ਰੇਹ ਚ ਮੋਦਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚਾਰਿਜਂ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਨਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਕਾਂਚਿਦ੍ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਰਾਜਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇਗੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਮਿਲੇਗੀ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਲ੍ਯੇਨ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਚ੍ਛਲ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਲ੍ਯਵਚਨਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਦ੍ਰਰਾਜਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਸ਼ਲਿਆ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਭਵਾਨ੍ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਤਤ੍ਰ ਤੇਜੋਵਧਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸਂਸ੍ਤਵੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਕਰਣ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣਗੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਥੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਰਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਮਾਂ ਸਂਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਵ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਓਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਞ੍ਛਲ੍ਯੋ ਮਦ੍ਰਾਧਿਪਸ੍ਤਦਾ। ਜਗਾਮ ਸਬਲਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਲਿਆ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਤਤੋ ਵੀਰਃ ਸਾਤ੍ਵਤਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ। ਮਹਤਾ ਚਤੁਰਙ੍ਗੇਣ ਬਲੇਨਾਗਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਯੁਯੁਧਾਨ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਯੋਧਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮਾਗਤਾਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ੋਭਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਬਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਯੋਧੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਪਰਸ਼੍ਵਥੈਰ੍ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲੈਃ ਸ਼ੂਲਤੋਮਰਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਪਰਿਘੈਰ੍ਯष੍ਟਿਭਿਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਕਰਵਾਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਲੈਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਗਦਾਂ, ਭਾਲੇ, ਬਰਛੀਆਂ, ਮੋਟੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਸੱਟੀਆਂ, ਰੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ।
ਖਙ੍ਗਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਰ੍ਯੂਹੈਃ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ । ਤੈਲਧੌਤੈਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਸ਼ੋਭਤ ਵੈ ਬਲਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਰਗੜੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਫੌਜ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਮੇਘਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਸੌਵਰ੍ਣੌਃ ਸ਼ੋਭਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਬਭੂਵ ਰੂਪਂ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇਘਸ੍ਯੇਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਫੌਜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀ ਤੁ ਸਾ ਸੇਨਾ ਤਦਾ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰਂ ਬਲਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਰਾਜਨ੍ਸਾਗਰਂ ਕੁਨਦੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਇੱਕ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਤਥੈਵਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਂ ਗृਹ੍ਯ ਚੇਦੀਨਾਮृषਭੋ ਬਲੀ । ਧृष੍ਟਕੇਤੁਰੁਪਾਗਚ੍ਚਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਮਿਤੌਜਸਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਦੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਇੱਕ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਮਾਗਧਸ਼੍ਚ ਜਯਤ੍ਸੇਨੋ ਜਾਰਾਸਨ੍ਧਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੈਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਯਤਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਗਰਾਨੂਪਵਾਸਿਭਿਃ। ਵृਤੋ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਯੋਧੈਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਪਾਂਡਯ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਇਆ।