ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਬਲੋਪੇਤੋ ਮਤ੍ਤੋ ਮਦਬਲੇਨ ਚ। ਕਾਮਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਾਹਯਾਮਾਸ ਤਾਨृषੀਨ੍
ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਹੁषੇਣ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਮਯੋऽਲ੍ਪਾਵਸ਼ੇषੋ ਮੇ ਨਹੁषੇਣੇਹ ਯਃ ਕृਤਃ
ਨਹੁਸ਼ ਵਲੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਲਗਭਗ ਮੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮृਗਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਾਯਾਃ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦਯਾਮ੍। ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਭਗਵਾਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤਾਮ੍
'ਤੂੰ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲੱਭ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾ।' ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ।'
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਨਹੁषਾਦ੍ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਃ । ਨ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਚਿਰਂ ਗਤ ਏष ਨਰਾਧਮਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਮੰਦ-ਮਨ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ—ਇਹ ਤਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕਿਆ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਵਾਹਨਾਚ੍ਚ ਹਤਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਇष੍ਟਿਂ ਚਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯਾਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਣ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਇਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚਾਧਿਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਵਿਧਿਵਜ੍ਜੁਹਾਵ ਪਰਮਂ ਹਵਿਃ
ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੇਵਰਾਜੋਪਲਬ੍ਧਯੇ। ਹੁਤ੍ਵਾऽਗ੍ਨਿਂ ਸੋਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਞ੍ਛਕ੍ਰ ਅਨ੍ਵਿष੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਲੱਭੋ।'
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਵੇषਮਦ੍ਭੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਆਪ ਹੀ, ਇਕ ਅਜੀਬ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਯਾਥ ਮਨੋਗਤਿਃ। ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਸਾ, ਉਪਦਿਸਾ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਲਕ ਝਪਕਦੇ ਹੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਰਾਜਮਿਹ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਆਪਃ ਸ਼ੇषਾਃ ਸਦਾ ਚਾਪਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨੋਤ੍ਸਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਹੀ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।'
ਨ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਗਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ। ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਗੁਰੁਰਪੋ ਵਿਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਓ।'
ਨਾਪਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮੇऽਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
'ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲੇ।'
ਅਦ੍ਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਸ਼੍ਮਨੋ ਲੋਹਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਂ ਤੇਜਃ ਸ੍ਵਾਸੁ ਯੋਨਿषੁ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸ਼ਤਰ, ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਲੋਹਾ ਉਪਜਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਖੀਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੋਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਨਹੁषਸ੍ਯ ਵਧੋਪਾਯਂ ਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਦੈਵਤੈਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਸੋਚਿਆ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਪਸ੍ਵੀ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵੈ ਵਰ੍ਧਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਵृਤ੍ਰਾਸੁਰਵਧੇਨ ਚ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਯ ਨਹੁषੋ ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਨ੍ਦਰ
ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤਰਾਸੁਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਅੱਜ ਨਹੁਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੁਰੰਦਰ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਰ੍षੇऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੀਤੋऽਹਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਤ। ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਗਾਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਮੇ
'ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਗਾਊ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਲਈ ਕਬੂਲ ਕਰੋ।'
ਪੂਜਿਤਂ ਚੋਪਵਿष੍ਟਂ ਤਮਾਸੇਨ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਖੇਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨਹੁषਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
'ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਮੰਦ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਹੁषੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
'ਸ਼ਕਰ ਜੀ, ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣੋ: ਕਿਵੇਂ ਮੰਦ ਆਤਮਾ, ਬੁਰਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਨਹੁਸ਼, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।'
ਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਹਨ੍ਤਸ੍ਤਂ ਨਹੁषਂ ਪਾਪਕਾਰਿਣਮ੍ । ਦੇਵਰ੍षਯੋ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਪਾਪੀ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਥੱਕ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਨਹੁषਂ ਦੇਵਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਜਯਤਾਂ ਵਰ। ਯ ਇਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਵੈ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣੇ ਗਵਾਮ੍
ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗਾਊਆਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਲਈ ਦੱਸੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੰਨਣਯੋਗ ਹਨ?'
ਏਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭਵਤ ਉਤਾਹੋ ਨੇਤਿ ਵਾਸਵ। ਨਹੁषੋ ਨੇਤਿ ਤਾਨਾਹ ਤਮਸਾ ਮੂਢਚੇਤਨਃ
'ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੰਨਣਯੋਗ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਵਾਸਵ?' ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਮੂੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਨਹੀਂ ਹਨ।'
ਅਧਰ੍ਮੇ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸੇ। ਪ੍ਰਮਾਣਮੇਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
'ਤੁਸੀਂ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ ਹੋ; ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਕੜਦੇ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।'
ਤਤੋ ਵਿਵਦਮਾਨਃ ਸ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ ਵਾਸਵ । ਅਥ ਮਾਮਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਦੇਨਾਧਰ੍ਮਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਿਸੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਸਵ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ।
ਤੇਨਾਭੂਦ੍ਧਤਤੇਜਾਸ਼੍ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਤਤਸ੍ਤਂ ਤਮਸਾ ਵਿਗ੍ਨਮਵੋਚਂ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਸੋਭਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਰਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ । ਅਦृष੍ਟਂ ਦੂषਯਸਿ ਮੇ ਯਚ੍ਚ ਮੂਰ੍ਧ੍ਯ੍ਰਸ੍ਪृਸ਼ਃ ਪਦਾ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੈਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਅਣਦੇਖੇ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ—
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਮृषੀਨ੍ਮੂਢ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਲ੍ਪਾਨ੍ਦੁਰਾਸਦਾਨ੍
ਅਤੇ ਤੂੰ, ਮੂਰਖ, ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਅਪਹੁੰਚ ਹਨ, ਅਣਾਦਰ ਨਾਲ ਵਤੀਰਿਆ ਹੈ—
ਵਾਹਾਨ੍ਕृਤ੍ਵ੍ਰਾ ਵਾਹਯਸਿ ਤੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਧਤਪ੍ਰਭਃ । ਧ੍ਵਂਸ ਪਾਪ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯੋ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਬਣਾਇਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ ਤੇ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਪਾਪੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਪਰੂਪਧਰੋ ਮਹਾਨ੍। ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ ਪੂਰ੍ਣੇषੁ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇਗਾ; ਜਦ ਇਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।