ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਪਤ੍ਨੀ ਸਾ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਜਗਾਮ ਨਹੁषਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਨਹੁषਸ੍ਤਾਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ?'
ਭਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਭਜ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮਨਸ੍ਵਿਨਿ । ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
'ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ। ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੀ? ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਨ ਚ ਵ੍ਰੀਡਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਯਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਃ। ਸਤ੍ਯੇਨ ਵੈ ਪਸ਼ੇ ਦੇਵਿ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ
'ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਪਿੰਡ ਵਾਲੀ। ਮੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਕਰ। ਸੱਚੀ ਗੱਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬਾਤ ਜਰੂਰ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਯੋ ਮੇ ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਲਸ੍ਤਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸੁਰਾਧਿਮ
'ਜੋ ਸਮਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਹृਦਿ ਮੇ ਯਤ੍ਤਦ੍ਦੇਵਰਾਜਾਵਧਾਰਯ। ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਿਯਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਸਿ
'ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵੇਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਣੀ।'
ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤਃ ਸ੍ਯਾਂ ਵਸ਼ਗਾ ਤਵ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨੋ ਵਾਹਾ ਹਸ੍ਤਿਨੋऽਥ ਰਥਾਸ੍ਤਥਾ
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਤੇ ਰਥ ਵੀ—'
ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਵਾਹਨਂ ਤੇ ਸੁਰਾਧਿਪ । ਯਨ੍ਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਸੁਰਾਣਾਂ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਾਹਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ, ਨਾ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ।'
ਵਹਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ऋषਯਃ ਸਙ੍ਗਤਾ ਵਿਭੋ। ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਬਿਕਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਦ੍ਧਿ ਮਮ ਰੋਚਤੇ
ਵੱਡੇ ਵੈਦਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਪਲਕੀ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਈ ਹੈ।
ਨਾਸੁਰੇषੁ ਨ ਦੇਵੇषੁ ਤੁਲ੍ਯੋ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੇਜ ਆਦਤ੍ਸੇ ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਤੂੰ ਦੈਤਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੀ ਚਮਕ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨਹੁषਃ ਪ੍ਰਾਹृष੍ਯਤ ਤਦਾ ਕਿਲ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਚਾਪਿ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਨਹੁਸ਼ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨਿੰਦਾ ਰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਦृਢਂ ਮੇ ਰੁਚਿਰਂ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਸ਼ੋऽਸ੍ਮਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੂਹ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਕ ਨਵਾਂ ਵਾਹਨ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪੱਕਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਨ ਹ੍ਯਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਯੋ ਵਾਹਾਨ੍ਕੁਰੁਤੇ ਮੁਨੀਨ੍ । ਅਹਂ ਤਪਸ੍ਵੀ ਬਲਵਾਨ੍ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਤਪਸੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਮਯਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਜਗਨ੍ਨ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼।
ਨ ਮੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਃ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਯਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋ ਹਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮੈਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਮਯਿ ਹਵ੍ਯਂ ਚ ਕਵ੍ਯਂ ਚ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਨਾਤਨਾਃ ।' ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਦੇਵਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ । ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਯੋਗਂ ਮੇ ऋਦ੍ਧਿਂ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕਣਗੇ; ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਰੌਣਕ ਵੇਖ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੂਹ ਵਾਲੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਵਰਾਨਨਾਮ੍ । ` ਅਥ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਨਹੁषੋ ਬਲਵੀਰ੍ਯੇਣ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਂ ਚ ਨਾਗਮੈਰਾਵਤਂ ਤਥਾ। ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਚ ਹਰਿਯੁਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਰਥਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਹਾਥੀ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ, ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ—all ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੁ ਦਰ੍ਪੇਣ ਮਹਤਾ ਪਰਿਭੂਯ ਮਹਾਮੁਨੀਨ੍।' ਵਿਮਾਨੇ ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ऋषੀਨ੍ਨਿਯਮਾਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਗਰਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਬਲੋਪੇਤੋ ਮਤ੍ਤੋ ਮਦਬਲੇਨ ਚ। ਕਾਮਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਾਹਯਾਮਾਸ ਤਾਨृषੀਨ੍
ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਹੁषੇਣ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਮਯੋऽਲ੍ਪਾਵਸ਼ੇषੋ ਮੇ ਨਹੁषੇਣੇਹ ਯਃ ਕृਤਃ
ਨਹੁਸ਼ ਵਲੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਲਗਭਗ ਮੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮृਗਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਾਯਾਃ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦਯਾਮ੍। ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਭਗਵਾਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤਾਮ੍
'ਤੂੰ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲੱਭ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾ।' ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ।'
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਨਹੁषਾਦ੍ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਃ । ਨ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਚਿਰਂ ਗਤ ਏष ਨਰਾਧਮਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਮੰਦ-ਮਨ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ—ਇਹ ਤਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕਿਆ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਵਾਹਨਾਚ੍ਚ ਹਤਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਇष੍ਟਿਂ ਚਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯਾਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਣ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਇਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚਾਧਿਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਵਿਧਿਵਜ੍ਜੁਹਾਵ ਪਰਮਂ ਹਵਿਃ
ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੇਵਰਾਜੋਪਲਬ੍ਧਯੇ। ਹੁਤ੍ਵਾऽਗ੍ਨਿਂ ਸੋਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਞ੍ਛਕ੍ਰ ਅਨ੍ਵਿष੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਲੱਭੋ।'
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਵੇषਮਦ੍ਭੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਆਪ ਹੀ, ਇਕ ਅਜੀਬ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਯਾਥ ਮਨੋਗਤਿਃ। ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਸਾ, ਉਪਦਿਸਾ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਲਕ ਝਪਕਦੇ ਹੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਰਾਜਮਿਹ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਆਪਃ ਸ਼ੇषਾਃ ਸਦਾ ਚਾਪਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨੋਤ੍ਸਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਹੀ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।'